Carlos Queiroz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Carlos Queiroz
Iran vs. Montenegro 2014-05-26 (008).jpg
Imię i nazwisko Carlos Manuel Brito Leal Queiroz
Data i miejsce
urodzenia
1 marca 1953
Nampula, Portugalska Afryka Wschodnia
Pozycja bramkarz
Wzrost 187 cm
Masa ciała 78 kg
Informacje klubowe
Obecny klub  Iran (selekcjoner)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1990–1991
1991–1993
1994–1996
1996
1996–1997
1999
2000–2002
2002–2003
2003–2004
2004–2008
2008–2010
2011–
 Portugalia U-20
 Portugalia
Sporting Lizbona
Red Bull New York
Nagoya Grampus
 Zjednoczone Emiraty Arabskie
 Republika Południowej Afryki
Manchester United (asystent)
Real Madryt
Manchester United (asystent)
 Portugalia
 Iran

Carlos Manuel Brito Leal Queiroz (wym. [ˈkaɾluʃ kɐjˈɾɔʃ]; ur. 1 marca 1953 roku w Nampuli w Mozambiku) – portugalski trener piłkarski i były piłkarz.

Kariera szkoleniowa[edytuj | edytuj kod]

Był bramkarzem miejscowego klubu Nampuli. W 1976 z powodu kontuzji musiał zakończyć piłkarską karierę. Pracę szkoleniową rozpoczął w Portugalii, z reprezentacją młodzieżową, z którą dwukrotnie – w 1989 i 1991 – zdobył tytuł mistrza świata. Jest twórcą największych sukcesów w historii młodzieżowej piłki portugalskiej i wychowawcą "Złotego pokolenia" portugalskich piłkarzy, którego najwybitniejsi przedstawiciele – Luís Figo, Rui Costa, Jorge Costa i Fernando Couto – stanowili później o sile dorosłej kadry.

W 1990 został selekcjonerem reprezentacji A, ale nie udało mu się z nią awansować do Mundialu 1994. Do światowego czempionatu wprowadził za to Republikę Południowej Afryki, lecz został zwolniony na kilka miesięcy przed turniejem. Ponadto szkolił zespoły w Stanach Zjednoczonych, Japonii i Zjednoczonych Emiratach Arabskich; jest jednym z nielicznych trenerów, którzy pracowali na czterech różnych kontynentach.

W 2003 dostał szansę od Realu Madryt, ale sezon spędzony w stolicy Hiszpanii – IV miejsce w Primera División i szybkie odpadnięcie z Ligi Mistrzów – był jednym z gorszych w całej historii klubu. W 2004 ponownie (wcześniej w latach 2002–2003) został asystentem Aleksa Fergusona w Manchesterze United. W tym czasie klub zdobył m.in. Puchar Mistrzów i dwa tytuły mistrza Anglii. Zdaniem wielu obserwatorów był szykowany na następcę Fergusona, jednak w lipcu 2008 zdecydował się przyjąć propozycję szefów Portugalskiego Związku Piłki Nożnej i po raz drugi w karierze poprowadził reprezentację Portugalii.

Brał z nią udział w kwalifikacjach do Mundialu 2010. W grupie eliminacyjnej Portugalia zajęła drugie miejsce, za Danią. Do mistrzostw awansowała dzięki wygranej w barażach z Bośnią i Hercegowiną. Na samym turnieju jego podopieczni, wśród których znajdowali się m.in. Cristiano Ronaldo, Deco, Paulo Ferreira i Ricardo Carvalho, doszli do drugiej rundy, gdzie przegrali 0:1 z przyszłymi mistrzami świata Hiszpanami. W rozgrywkach grupowych wygrali z Koreą Północną i Wybrzeżem Kości Słoniowej oraz zremisowali z Brazylią.

Po mistrzostwach Queiroz został zawieszony na pół roku za obrażenie kontrolerów antydopingowych. W tym czasie Portugalczycy (prowadzeni na boisku przez Agostinho Oliveirę) rozpoczęli eliminacje do Euro 2012; po dwu pierwszych meczach mieli na koncie tylko jeden punkt, po remisie z Cyprem (4:4) i porażce z Norwegią (0:1). 9 września, dwa dni po tym ostatnim spotkaniu, portugalska federacja postanowiła rozwiązać kontrakt z trenerem.

4 kwietnia 2011 został selekcjonerem reprezentacji Iranu. Dwa lata później świętował z nią awans do Mundialu 2014.

Sukcesy szkoleniowe[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]