Carola (grusza)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Grusza domowa
Carola pear.jpg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad klad różowych
Rząd różowce
Rodzina różowate
Rodzaj grusza
Gatunek grusza pospolita
Kultywar Carola
Nazwa systematyczna
Pyrus communis L. 'Carola'
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons

Grusza 'Carola' – odmiana uprawna (kultywar) gruszy należąca do grupy grusz zachodnich. Jesienna odmiana wyselekcjonowana w Szwecji w 1957 roku przez Olafa Bergendala. Krzyżówka odmian Johantorp i Komisówka. W Polsce pojawiła się w latach 80 XX wieku, do Rejestru Odmian [2] wpisana w 1998 roku.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Drzewo rośnie umiarkowanie silnie. Korona wzniesioną, średnio zagęszczającą się, łatwa w formowaniu, konary odchodzą od przewodnika pod szerokim kątem. Ze względu na wytwarzanie dużej ilości pionowych pędów jednorocznych wymaga cięcia letniego.
Owoce
Duże lub bardzo duże, niesymetryczne, szerokostożkowate, wydłużone, mocno zwężające się przy szypułce. Skórka zielona, gładka, po dojrzeniu żółtozielona pokryta od strony nasłonecznionej, czerwonobrązowym rumieńcem. Czasem ordzawiona. Przetchlinki liczne, wyraźne i duże. Szypułka średniej długości i grubości, wygięta, przeważnie osadzona lekko z boku. Kielich średniej wielkości zamknięty lub półotwarty, osadzony w płytkim, ordzawionym z zagłębieniu. Miąższ żółtobiały, zwięzły, średnio ziarnisty, soczysty, bardzo aromatyczny, kwaskowato-słodki. Komórki kamienne słabo wyczuwalne.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Jesienna odmiana deserowa. Polecana zarówno do uprawy towarowej jak i amatorskiej, zwłaszcza w chłodniejszych rejonach.

Uprawa[edytuj | edytuj kod]

Wcześnie wchodzi w okres owocowania, owocuje obficie, przeważnie regularnie. Kwitnie średnio wcześnie.

Podkładka i stanowisko[edytuj | edytuj kod]

Jako podkładki zaleca się do nasadzeń amatorskich siewki gruszy kaukaskiej , w sadach intensywnych lepiej sprawdzają się typy pigwy, zwłaszcza pigwa S1 oraz MA. W starszym wieku wymaga cięcia prześwietlającego.

Zdrowotność[edytuj | edytuj kod]

Na mróz bardzo odporna, na parcha średnio odporna, wrażliwa na zarazę ogniową. Mało podatna na choroby drewna i kory.

Zbiór i przechowywanie[edytuj | edytuj kod]

Zbiór owoców najczęściej przypada na połowę września. Do spożycia nadają się po 3-4 tygodniach od zbioru. W chłodni można je przechować do końca stycznia.

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-01-25].
  2. Centralny Ośrodek Badania Odmian Roślin Uprawnych: Lista Odmian Roślin Sadowniczych wpisanych do Krajowego Rejestru w Polsce. [dostęp 2013-04-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-10-29)].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Dorota Kruczyńska, Alojzy Czynczyk: Zeszyty Pomologiczne Grusza. Skierniewice: Instytut Sadownictwa i Kwiaciarstwa, 2002. ISBN 83-88707-38-8.
  2. Grzegorz Łysiak: Uprawa i odmiany gruszy. Warszawa: Hortpress, 2006. ISBN 83-89211-18-1.
  3. Ireneusz Sosna: Uprawa gruszy. Kraków: Plantpress, 2007. ISBN 978-83-89874-51-1.