Casus belli

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Casus belli (łac. casus 'upadek; przypadek; traf' od cadere '(wy)padać, zdarzać się'; belli dopełniacz od bellum 'wojna') [1] – powód lub pretekst do wypowiedzenia wojny.

Casus belli to łacińskie wyrażenie pochodzące z teorii prawa międzynarodowego (Ius ad bellum). Formalnie wyrażenie to (które przetłumaczyć można jako "ryzyko wojny" lub "okazja do wojny") jest częścią formalnej deklaracji wojny przez państwo, które wymienia: żale i pretensje, jakie państwo ma lub może mieć w stosunku do innego państwa, intencje, jakie nim kierują, by rozpocząć wojnę, a także działania, jakie mogą zostać podjęte, by zapobiec konfliktowi lub przywrócić pokój. Deklaracja taka stara się spełnić kryteria Ius Ad Bellum, "Sprawiedliwej Przyczyny", "Deklaracji Publicznej" i Ultima Ratio ("Ostateczny argument").

Formalne deklaracje wojny są obecnie niezwykle rzadkie, a casus belli oznacza zwykle powody danego państwa do wypowiedzenia wojny, bez odnoszenia się do jakichkolwiek formalnych dokumentów czy propozycji jego zapobieżenia, czasem nawet bez wskazywania, czy owe powody są sprawiedliwe.

Jak wiele wyrażeń łacińskich, także to bywa wielokrotnie nieprawidłowo używane przez polityków lub dziennikarzy. Jego poprawne użycie znajduje się często w pracach historycznych, gdzie opisuje ex post (po fakcie) wydarzenia, które doprowadziły do wojny. [potrzebne źródło]

Przypisy

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • PWN Leksykon: Wojsko, wojna, broń, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2001, ISBN 83-01-13506-9