Cavour (2008)
| Cavour | |
.jpg) |
|
| Historia | |
| Stocznia | Riva Trigoso, Sestri Levante Muggiano, La Spezia |
| Położenie stępki | 17 lipca 2001 |
| Wodowanie | 20 lipca 2004 |
 Marina Militare |
|
| Wejście do służby | 27 marca 2008 |
| Dane taktyczno-techniczne | |
| Wyporność | standardowa 22 290 ton pełna 27 100 ton |
| Długość | 224,0 m |
| Szerokość | 39,0 m |
| Zanurzenie | 8,7 m |
| Prędkość | 28 węzłów |
| Zasięg | 7000 mil morskich przy prędkości 16 węzłów |
| Załoga | 1210 |
| Napęd | |
| siłownia w układzie COGAG: 4 turbiny gazowe o łącznej mocy 88 MW | |
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Cavour (numer burtowy 550) – włoski lekki lotniskowiec wielozadaniowy, w służbie od 2009 roku. Flagowy okręt włoskiej marynarki wojennej (Marina Militare).
Historia [edytuj]
Po doświadczeniach z budową i eksploatacją pierwszego w linii włoskiego lotniskowca "Giuseppe Garibaldi", dowództwo włoskiej marynarki wojennej zdecydowało się na zamówienie kolejnego okrętu tej klasy, większego i lepiej przystosowanego do wymagań współczesnego pola walki. Prace projektowe nad nowym okrętem powierzono, podobnie jak w przypadku poprzednika, koncernowi Fincantieri. Oficjalne zamówienie złożono w listopadzie 2000 roku a budowę pierwszych elementów okrętu (początkowo mającego nosić nazwę "Andrea Doria", jednak wkrótce przemianowanego na "Cavour"[1]) położono w stoczni Riva Trigoso w Sestri Levante 17 lipca 2001 roku[2].
W związku z rozmiarami nowego lotniskowca jego konstrukcję powierzono jednocześnie dwóm stoczniom: w Riva Trigoso wybudowano śródokręcie z częścią rufową, która została uroczyście zwodowana 20 lipca 2004 roku w obecności prezydenta Włoch Carlo Azeglio Ciampiego[2] a następnie przeholowana do stoczni Muggiano w La Spezia, gdzie połączono ją z powstającym tam dziobem. Próby morskie okrętu rozpoczęły się w grudniu 2006 roku[3].
Po ukończeniu prób okręt został oficjalnie przejęty przez Marina Militare 27 marca 2008 roku. Jego dowódcą został Gianluigi Reversi[2]. Lotniskowiec pozostał w stoczni Muggiano, gdzie kończono jego wyposażanie i uzbrajanie. Pełną gotowość operacyjną osiągnął 10 czerwca 2009 roku[4] i został przyjęty do służby liniowej w Marina Militare, przejmując od "Giuseppe Garibaldi" funkcję okrętu flagowego[5]. Jego portem macierzystym jest Tarent[3].
"Cavour" jest trzecim we włoskiej marynarce okrętem, nazwanym dla uczczenia włoskiego polityka z XIX wieku Camillo Benso hrabiego di Cavour. Jego poprzednikami były transportowiec z końca XIX wieku oraz pancernik "Conte di Cavour", uczestnik obu wojen światowych[2].
Charakterystyka taktyczno-techniczna [edytuj]
"Cavour" jest lekkim lotniskowcem wielozadaniowym, zdolnym do prowadzenia działań w ramach zespołów wojsk NATO i w misjach międzynarodowych. Jego uzbrojenie i wyposażenie pozwala na wykorzystanie go jako okręt dowodzenia, ochrony przeciwlotniczej i przeciwpodwodnej, wsparcia dla operacji desantowych oraz jako wsparcie dla akcji humanitarnych w misjach pokojowych i podczas klęsk żywiołowych[3]. Jako ciekawostkę można przyjąć fakt komercyjnego wykorzystania lotniskowca: 30 września 2009 roku na pokładzie okrętu odbyła się prezentacja nowego modelu Fiata Punto Evo dla mediów międzynarodowych[6].
Na długim na 224 metry kadłubie zabudowany jest pokład lotniczy o wymiarach 220 na 34 metry, z pasem startowym długości 183 m wyposażony w rampę startową o wzniosie 12°. Łączność z pokładem hangarowym zapewniają cztery windy: dwie do transportu samolotów i śmigłowców o nośności 30 ton oraz dwie dla dostarczania amunicji i wyposażenia o nośności 15 ton. Maksymalna szerokość (39 m) i zanurzenie (8,7 m) okrętu są limitowane możliwością bezpiecznego wejścia do portu w Tarencie[7]. Wymiary hangaru: długość 134 m, szerokość 21 m i wysokość 7,2 m pozwalają przewozić tam zarówno część grupy lotniczej, jak i alternatywnie do 24 czołgów podstawowych (obecnie C-1 Ariete), do 50 lżejszych pojazdów opancerzonych (LVTP-7 lub VCC-80 Dardo) albo do 100 samochodów, z możliwością ich załadunku i wyładunku w systemie ro-ro[5].
Napęd lotniskowca, zrealizowany w układzie COGAG, stanowią cztery turbiny gazowe AVIO o mocy 22 MW każda, wspólnie nadające jednostce prędkość maksymalną 28 węzłów. Przy prędkości ekonomicznej 16 węzłów zasięg okrętu wynosi 7000 mil morskich, co oznacza możliwość pozostawania w morzu bez uzupełniania zapasów (autonomiczność) przez 18 dni. Napęd pomocniczy, zasilający systemy "Cavour" w energię elektryczną, składa się z sześciu grup generatorów wysokoprężnych Wärtsilä[7]. Energię elektryczną dostarczają również dwie grupy generatorów zasilanych przez turbiny głównego napędu. Dla ułatwienia manewrowania w portach i na niewielkich przestrzeniach, lotniskowiec został wyposażony w stery strumieniowe na dziobie i rufie. Dla zmniejszenia kołysania "Cavour" posiada dwie pary stabilizatorów aktywnych[1].
Centrum dowodzenia okrętu (zlokalizowane pod pokładem lotniczym), przewidziane także jako miejsce kierowania połączonymi operacjami w ramach zespołów floty, oferuje 150 w pełni wyposażonych miejsc pracy dla 230 osób[3]. Załogę lotniskowca "Cavour" tworzy 1210 osób. Jest to: 451 osób załogi okrętu, 203 osoby personelu latającego, 140 pracowników centrum dowodzenia oraz 325 żołnierzy piechoty morskiej z pułku San Marco. W razie konieczności w krótkich rejsach można zwiększyć ilość okrętowanych marines o kolejnych 91 żołnierzy[7]. Personel dysponuje na "Cavour" pomieszczeniami bytowymi i socjalnymi o wysokim standardzie.
"Cavour" nie ma grupy lotniczej o stałym składzie. Na jego pokładach może mieścić się do 30 samolotów V/STOL (pionowego i krótkiego startu i lądowania) oraz śmigłowców. Obecnie są to samoloty AV-8B Harrier (planowane jest ich zastąpienie powstającymi maszynami F-35B) oraz śmigłowce AW101, NH-90 lub SH-3. "Cavour" może także przenosić ciężkie śmigłowce transportowe[3].
Uzbrojenie lotniskowca składa się z systemu SAAM/IT, obejmującego 32 wyrzutnie rakietowe pionowego startu dla rakiet przeciwlotniczych Aster 15 o zasięgu 30 km[1] oraz zdwojony system AEM Dardo-F kierujący ogniem dwóch armat uniwersalnych OTO Melara Super Rapid kal. 76 mm i trzech działek automatycznych OTO Melara Oerlikon KBA kal. 25 mm[3].
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 1,2 naval-technology.com [dostęp 23 grudnia 2009]
- ↑ 2,0 2,1 2,2 2,3 Marina Militare [dostęp 23 grudnia 2009]
- ↑ 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 3,5 Mezzi Militari Italiani e Internazionali [dostęp 23 grudnia 2009]
- ↑ APCom [dostęp 23 grudnia 2009]
- ↑ 5,0 5,1 military.today [dostęp 23 grudnia 2009]
- ↑ Fiat Auto Poland - Serwis Prasowy [dostęp 23 grudnia 2009]
- ↑ 7,0 7,1 7,2 Marina Militare [dostęp 23 grudnia 2009]
