Cebulica

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Cebulica
Cebulica syberyjska
Cebulica syberyjska
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad jednoliścienne
Rząd szparagowce
Rodzina szparagowate
Rodzaj cebulica
Nazwa systematyczna
Scilla L.
Sp. Pl. 308. 1753
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons

Cebulica (Scilla L.) – rodzaj roślin należących do rodziny szparagowatych. Do rodzaju należy około 50 gatunków występujących w Eurazji i w Południowej Afryce. Centrum zróżnicowania znajduje się w rejonie Morza Śródziemnego. Jeden gatunek (cebulica syberyjska) introdukowany w Ameryce Północnej[2]. Gatunkiem typowym jest Scilla bifolia L.[3]

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Byliny z organem zimującym w postaci owalnej lub kulistej cebuli złożonej z wolnych łusek, sukcesywnie odnawiających się w kolejnych latach. Liści kilka, tylko odziomkowe. Kwiaty zebrane w kwiatostan, u niektórych gatunków głąbik zakończony jest pojedynczym kwiatem. Okwiat w kolorze niebieskim lub purpurowym, rzadko biały, listki okwiatu jednożyłkowe. Pręcików 6, słupek pojedynczy, górny, trójkomorowy z miodnikami. Owocem jest torebka zawierająca 3–30 nasion. Nasiona kuliste lub owalne z elajosomem[2].

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Rodzaj, przynajmniej w odniesieniu do taksonów euroazjatyckich na bazie danych molekularnyhc, kariologicznych i morfologicznych został podzielony na przełomie XX i XXI wieku przez część taksonomów na kilka drobnych rodzajów liczących w większości 10–12 gatunków[2].

Synonimy[3]

Adenoscilla Grenier et Godron, Genlisa Rafinesque, Rinopodium R. A. Salisbury, Stellaris Moench, Stellaris Fabricius, Stellaster Heister ex Fabricius

Pozycja systematyczna rodzaju według APweb (aktualizowany system APG III z 2009)

Rodzaj z podrodziny Scilloideae Burnett (plemię Hyacintheae podplemię Hyacinthinae[4]) z rodziny szparagowatych w obrębie szparagowców. W poprzedniej wersji systemu (APG II z 2003) zaliczany wraz z obecną podrodziną Scilloideae do rodziny hiacyntowatych[1].

Pozycja w systemie Reveala (1993–1999)

Gromada okrytonasienne (Magnoliophyta Cronquist), podgromada Magnoliophytina Frohne & U. Jensen ex Reveal, klasa jednoliścienne (Liliopsida Brongn.), podklasa liliowe (Liliidae J.H. Schaffn.), nadrząd Lilianae Takht., rząd amarylkowce (Amaryllidales Bromhead), rodzina hiacyntowate (Hyacinthaceae Batsch), podrodzina Scilloideae Kostel., plemię Scilleae Bartl., rodzaj cebulica (Scilla L.)[5].

Gatunki flory Polski[6]
Gatunki uprawiane[7]
Inne gatunki (wybór)[4]

Dawniej zaliczana tu jako cebulica hiszpańska lub dzwonkowata (Scilla campanulata Aiton.) obecnie wydzielana jest w odrębny rodzaj jako hiacyncik hiszpański (Hyacinthoides hispanica (Mill.) Rothm)[6], podobnie cebulica włoska (Scilla italica L.) zgodnie ze współczesnymi ujęciami systematycznymi to hiacyncik włoski (Hyacinthoides italica (L.) Rothm.)[4].

Dawniej wyróżniana tu cebulica morska (Scilla maritima) obecnie wyłączana jest do innego rodzaju jako urginia morska (Drimia maritima (L.) Stearn, syn. Urginea maritima)[4].

WiktionaryPl nodesc.svg
Zobacz hasło cebulica w Wikisłowniku

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-10-22].
  2. 2,0 2,1 2,2 J. McNeill: Scilla in Flora of North America (ang.). W: Flora of North America [on-line]. eFloras.org. [dostęp 2010-10-23].
  3. 3,0 3,1 Index Nominum Genericorum. [dostęp 2009-03-05].
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 Genus: Scilla (ang.). W: Germplasm Resources Information Network (GRIN) [on-line]. United States Department of Agriculture. [dostęp 2010-10-22].
  5. Crescent Bloom: Systematyka rodzaju Stellaris (ang.). The Compleat Botanica. [dostęp 2009-03-05].
  6. 6,0 6,1 Zbigniew Mirek, Halina Piękoś-Mirkowa, Adam Zając, Maria Zając: Flowering plants and pteridophytes of Poland : a checklist. Krytyczna lista roślin naczyniowych Polski. Instytut Botaniki PAN im. Władysława Szafera w Krakowie, 2002. ISBN 83-85444-83-1.
  7. Ludmiła (red.) Karpowiczowa: Słownik nazw roślin obcego pochodzenia łacińsko-polski i polsko-łaciński. Warszawa: Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, 1973.