Cena transferowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Cena transferowa, cena transakcyjnacena stosowana w transakcjach pomiędzy podmiotami powiązanymi.

Znaczną część transakcji na rynku biznesowym stanowią transakcje między podmiotami powiązanymi, takie jak choćby przepływ towarów handlowych między filiami przedsiębiorstw lub świadczenie usług na rzecz osób prawnych przez ich właścicieli i zarząd.

Ceny transferowe stosowane w tych transakcjach, mogą mieć decydujący wpływ na ostateczny obraz zysków lub strat w poszczególnych częściach grupy, a ostatecznie także na konkurencyjność grupy wobec innych przedsiębiorstw.

Ceny transferowe a podatki[edytuj | edytuj kod]

Stosowanie odpowiedniej polityki cen transferowych, może znacząco wpłynąć na zobowiązania w podatku dochodowym przedsiębiorstw, szczególnie gdy członkami grupy są przedsiębiorstwa z krajów o różnorodnych systemach podatkowych.

Przykład[edytuj | edytuj kod]

Spółka A sprzedaje w kraju A towar importowany z kraju B, gdzie posiada filię – Spółkę B. Wartość rynkowa towaru dostarczanego przez spółkę B to 250 000 EUR, a cena dla ostatecznego odbiorcy to 500 000 EUR. W kraju A podatek dochodowy wynosi 20%, gdy w kraju B wynosi on 10%.

Jeżeli cena transferowa między spółkami B i A:

a) Zostanie ustalona na 250 000 EUR (wartość rynkowa) – zobowiązanie podatkowe (bez uwzględniania kosztów uzyskania przychodu) wyniesie odpowiednio 50 000 EUR w kraju A (250 000 x 20%) i 25 000 EUR w kraju B (250 000 x 10%), w sumie 75 000 EUR.

b) Zostanie ustalona na 450 000 EUR (powyżej wartości rynkowej) – zobowiązanie podatkowe (bez uwzględniania kosztów uzyskania przychodu) wyniesie zaledwie 10 000 EUR w kraju A (50 000 x 20%) i 45 000 EUR w kraju B (450 000 x 10%), w sumie 55 000 EUR.

W przedstawionym przykładzie, zastosowanie świadomej polityki cen transferowych może oznaczać dla grupy oszczędność w wysokości 20 000 EUR.

Aby ograniczyć ryzyko przerzucania dochodów za pomocą cen transferowych, państwa nakładające wysokie zobowiązania podatkowe wprowadziły do swoich systemów uregulowania nakładające na przedsiębiorstwa obowiązek ustalania cen transferowych na poziomie zgodnym z cenami rynkowymi. W większości krajów należących do OECD, przedsiębiorstwa są zobowiązane przygotowywać specjalną dokumentację, udowadniającą zgodność danej ceny transferowej z cenami rynkowymi.

Ceny transferowe w polskim prawie podatkowym[edytuj | edytuj kod]

W 2000 z inicjatywy Marka Belki, sprawującego ówcześnie funkcję ministra finansów, wdrożono do polskiego prawa podatkowego przepisy dotyczące cen transferowych. Utworzono także specjalne grupy urzędników, wyspecjalizowanych w wykrywaniu nadużyć związanych z cenami transferowymi.

W przypadku gdy organ podatkowy uzna, że ustalone ceny transferowe są niezgodne z cenami rynkowymi, może dokonać oszacowania faktycznego zysku, jaki osiągnąłby podatnik gdyby stronami transakcji były podmioty niepowiązane. Do najistotniejszych aktów prawa regulujących problematykę cen transferowych osób prawnych zaliczamy:

  • Ustawę o podatku dochodowym od osób prawnych [1] oraz
  • Rozporządzenie w sprawie szacowania dochodów osób prawnych oraz unikania ich podwójnego opodatkowania[2]

Uregulowania dla osób fizycznych znajdują się w analogicznych przepisach[3].

Polskie przedsiębiorstwa zobowiązane są do przygotowywania dokumentacji podatkowej cen transferowych w przypadku gdy wartość transakcji przekroczy:

  1. 100 000 EUR – jeżeli transakcja nie przekracza 20% kapitału zakładowego,
  2. 30 000 EUR – w przypadku świadczenia usług, sprzedaży lub udostępnienia wartości niematerialnych i prawnych,
  3. 50 000 EUR – w pozostałych przypadkach.

W przypadku, gdy podatnik nie dostarczy dokumentacji w przeciągu 7 dni od daty zażądania jej przez organ podatkowy, w przypadku oszacowania dochodu przez organy podatkowe nadwyżka dochodu oszacowanego nad wykazanym podlega opodatkowaniu stawką sankcyjną w wysokości 50%[4][5].

Dokumentacja powinna zostać przygotowana, także gdy transakcje są prowadzone z podmiotami z krajów wymienionych w "Rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 16 maja 2005 r., w sprawie określenia krajów i terytoriów stosujących szkodliwą konkurencję podatkową dla celów podatku dochodowego od osób prawnych". Analogiczne rozporządzenie zostało także wydane odnośnie podatku od osób fizycznych.

Przypisy

  1. Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych – zobacz tekst ujednolicony (Dz. U. z 1992 r. Nr 21, poz. 86)
  2. Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 10 września 2009 r. (znowelizowane 17 czerwca 2013 r.) w sprawie sposobu i trybu określania dochodów osób prawnych w drodze oszacowania oraz sposobu i trybu eliminowania podwójnego opodatkowania osób prawnych w przypadku korekty zysków podmiotów powiązanych (Dz. U. z 2009 r. Nr 160, poz. 1268)
  3. Są to odpowiednio: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych – zob. tekst ujednolicony (Dz. U. z 1991 r. Nr 80, poz. 350) oraz rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 10 września 2009 r. w sprawie sposobu i trybu określania dochodów osób fizycznych... (Dz. U. z 2009 r. Nr 160, poz. 1267).
  4. Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych. z dnia 26 lipca 1991
  5. Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]