Centralna koherencja

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Centralna koherencja - termin z zakresu psychologii poznawczej określający umiejętność łączenia wielu informacji (pochodzących np. z wielu źródeł i wielu zmysłów) w spójną całość. Brak lub ograniczenia koherencji centralnej odpowiadają za niezrozumienie istoty jakiegoś tematu oraz uniemożliwiają (utrudniają) odróżnienie od siebie rzeczy ważnych i nieważnych.

Zaburzenia centralnej koherencji z autyzmie[edytuj | edytuj kod]

Uta Frith zwróciła uwagę, że osoby autystyczne (lub szerzej: osób z kręgu autyzmu) lepiej dostrzegają szczegóły od osób zdrowych (niezaburzonych). Natomiast zdecydowanie gorzej radzą sobie z synteza tych szczegółów i w odnajdowaniu relacji pomiędzy nimi. Konsekwencją tych i innych obserwacji było stworzenie "teorii zaburzeń centralnej koherencji" (ang.: weak central coherence theory), która tłumaczy neurologiczne przyczyny autyzmu.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Renata Stefańska-Klar, Charakterystyka zespołu Aspergera na tle innych zaburzeń autystycznego spektrum, Psychologia i Rzeczywistość" nr 4/2002