Centrum Demokratyczno-Humanistyczne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Centrum Demokratyczno-Humanistyczne
Lider Benoît Lutgen
Data założenia 1972/2002
Adres siedziby Rue des Deux Églises
1000 Bruksela
Deklarowana
ideologia polityczna
chrześcijańska demokracja
Członkostwo
międzynarodowe
Międzynarodówka Chadecka
Europejska Grupa
Parlamentarna
Europejska Partia Ludowa[1]
Barwy czarna, pomarańczowa
strona oficjalna

Centrum Demokratyczno-Humanistyczne (fr. Centre démocrate humaniste, cdH) – belgijska, frankofońska partia polityczna o profilu chadeckim, działająca na terenie Walonii. Uczestniczy w rządach na szczeblu krajowym, wspólnoty francuskiej i Regionu Walońskiego. Powstała w 1972, do 2002 funkcjonowała pod nazwą Partia Społeczno-Chrześcijańska (fr. Parti social chrétien, PSC).

Historia[edytuj | edytuj kod]

PSC została oficjalnie założona w 1972 w wyniku rozłamu na tle kwestii językowych, do jakiego ostatecznie doszło w jednolitej Chrześcijańskiej Partii Społecznej/Chrześcijańskiej Partii Ludowej. Niderlandzkojęzyczni działacze z Regionu Flamandzkiego powołali Chrześcijańską Partię Ludową, francuskojęzyczni natomiast utworzyli Partię Chrześcijańsko-Społeczną.

PSC wchodziła w skład belgijskich rządów do czasu porażki w wyborach w 1999, po których nowy gabinet (pierwszy od 1958 bez udziału ugrupowań chadeckich) sformował liberał Guy Verhofstadt. Partia w 2002 dokonała wewnętrznej reorganizacji, w ramach której zmieniono również nazwę na Centrum Demokratyczno-Humanistyczne. Po wyborach 2003 nadal pozostała w opozycji, rok później powróciła do władzy w regionie.

W wyborach w 2007 uzyskała 10 mandatów w Izbie Reprezentantów. Od 2008 ponownie uczestniczyła w koalicjach rządowych na szczeblu centralnym. W przedterminowych wyborach parlamentarnych w 2010 partia uzyskała podobne wyniki, zdobywając tym razem 9 miejsc w Izbie Reprezentantów i 2 w Senacie[2]. W 2011 partia weszła do koalicji rządowej popierającej rząd, na czele którego stanął waloński socjalista Elio Di Rupo, w 2014 przeszła do opozycji wobec nowego gabinetu.

We wspólnocie niemieckojęzycznej jej siostrzanym ugrupowaniem jest Partia Chrześcijańsko-Społeczna.

Wyniki wyborcze[edytuj | edytuj kod]

Wybory do Izby Reprezentantów[3][4]:

  • 1981: 7,2% głosów, 18 mandatów
  • 1985: 8,0% głosów, 20 mandatów
  • 1987: 8,0% głosów, 19 mandatów
  • 1991: 7,7% głosów, 18 mandatów
  • 1995: 7,7% głosów, 12 mandatów
  • 1999: 5,9% głosów, 10 mandatów
  • 2003: 5,5% głosów, 8 mandatów
  • 2007: 6,1% głosów, 10 mandatów
  • 2010: 5,6% głosów, 9 mandatów
  • 2014: 5,0% głosów, 9 mandatów

Przewodniczący[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy