Ceolwulf z Nortumbrii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ceolwulf z Nortumbrii
król Nortumbrii
król Nortumbrii
Okres panowania od 729
do 737
Poprzednik Osric
Następca Edbert
Dane biograficzne
Urodziny VII wiek
Śmierć 765
Miejsce pochówku Klasztor na Lindisfarne
Ojciec Cuthwine
Rodzeństwo Cenred z Nortumbrii
Ceolwulf z Nortumbrii
Wspomnienie 15 stycznia
Szczególne miejsca kultu Norham[1]

Ceolwulf z Nortumbrii, Ceolf, Ceoluulf, Ceolwulf wæs Cuþaing, Ciowulf (ur. w VII wieku; zm. 15 stycznia 764) - władca anglosaskiego królestwa Nortumbrii w latach 729-737, który abdykował by wstąpić do klasztoru benedyktynów na Lindisfarne; święty kościoła katolickiego i anglikańskiego.

Ceolwulf był przedstawicielem rodu Leodwaldingów, wywodzących się od Ocga, który od lat rywalizował o władzę w Nortumbrii z potomkami Etelfryda[2]. Obie gałęzie rodu wywodziły się od założyciela dynastii, Idy, ale Ocga był młodszym z braci i drugim w kolejce do tronu. Jego ojcem był Cuthwine. Brat Ceolwulfa, Cenred, władał już Nortumbrią w latach 716-718, lecz po jego śmierci tron powrócił w ręce potomków Etelfryda w osobie Osrica. Osric nie miał następcy, więc, aby zapobiec eskalacji konfliktu dynastycznego, w 729 roku wyznaczył na swego sukcesora właśnie Ceolwulfa[1].

Początki panowania Ceolwulfa nie były dla niego łatwe. W 731 został w niejasnych okolicznościach obalony, pojmany i uwięziony w klasztorze na wyspie Lindisfarne[2]. Jednakże jeszcze w tym samym roku powrócił na tron[2]. Z faktu, iż wkrótce po tych wydarzeniach biskup Hexam Acca został usunięty ze swojej diecezji, historycy wnioskują, że był w jakiś sposób zamieszany w spisek przeciw królowi[1]. Niewiele jest znanych szczegółów panowania Ceolwulfa. Wiadomo, że jego wysiłek podjęty w celu walki z oznakami rozpadu Nortumbrii był wysiłkiem bezowocnym[1]. Znany jest głównie z tego, że cieszył się znacznym poparciem ze strony duchowieństwa i sam był wielkim zwolennikiem edukacji i kościoła oraz wielkim dobroczyńcą klasztorów[3]. Beda Czcigodny poświęcił mu dzieło swojego życia - kronikę Historia ecclesiastica gentis Anglorum[4][3][2].

W 737 roku Ceolwulf zdecydował się abdykować. Na swego następcę wyznaczył kuzyna, Edberta (Eadberht)[2]. Wstąpił tym razem już dobrowolnie do klasztoru Lindisfarne[1][2]. Jeszcze jako król wzbogacił ów klasztor w liczne dary, a mnisi byli mu wdzięczni za uzyskane z Watykanu pozwolenie na spożywanie przez zakonników wina i piwa, czego dotąd im nie było wolno[1]. Zmarł 15 stycznia 764. Pochowany został w kościele na Lindisfarne, przy grobie św. Kutberta. Został uznany za świętego. Dniem jego wspomnienia liturgicznego jest 15 stycznia. Obecnie jego relikwie znajdują się m.in. w Norham i Durham[1][3].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 St. Ceolwulf, King of Northumbria (ang.). Brittania.com. [dostęp 2012-02-06].
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 Ceolwulf (ang.). Foundation for Medieval Genealogy. [dostęp 2012-02-06].
  3. 3,0 3,1 3,2 Ceolwulf (niem.). Biographisch-Bibliographisches Kirchenlexikon. [dostęp 2012-02-06].
  4. Beda Czcigodny Historia ecclesiastica gentis Anglorum dostępna w bibliotece cyfrowej - Wstęp

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Poprzednik
Osric z Nortumbrii
Flag of Northumbria.svg król Nortumbrii
729 - 737
Flag of Northumbria.svg Następca
Edbert z Nortumbrii