Cerkiew św. św. Borysa i Gleba w Kidekszy
| Cerkiew św. św. Borysa i Gleba | |||||||||
| parafialna | |||||||||
Widok ogólny |
|||||||||
| Państwo | |||||||||
| Obwód | |||||||||
| Miejscowość | Kideksza | ||||||||
| Wyznanie | prawosławne | ||||||||
| Kościół | Rosyjski Kościół Prawosławny | ||||||||
| Wezwanie | ===Sobór św. Dymitra Sołuńskiego we Włodzimierzu | ||||||||
|
|||||||||
|
|||||||||
Cerkiew św. św. Borysa i Gleba w Kidekszy – prawosławna cerkiew w Kidekszy, zabytek wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO.
Historia [edytuj]
Za tradycyjną datę wzniesienia cerkwi przyjmuje się - według informacji zawartych w latopisie - 1152, zaś jako fundatora - Jurija Dołgorukiego. W literaturze przedmiotu występują różne oceny datowania świątyni. Część autorów przychyla się do danych z latopisu bądź przesuwa moment jej budowy na koniec lat 50. XII wieku, inni zaś uważają, że świątynia mogła powstać w dowolnym momencie między końcem lat 40. XII wieku a schyłkiem następnej dekady[1]. Obiekt wznieśli budowniczowie z ziemi halickiej[2]. Cerkiew najprawdopodobniej była częścią większego kompleksu zamkowego z rezydencją Jurija Dołgorukiego i umocnieniami. Konstrukcje te jednak nie przetrwały do naszych czasów[2]. W XIV w. przy świątyni istniał również męski monaster, zlikwidowany przed XVIII stuleciem[2].
Na przełomie XVI-XVII wieku stan techniczny świątyni (zwłaszcza dachu) był na tyle zły, że w latach 60. XVII wieku rozebrano jej absydy, zaś pierwotną kopułę zastąpiono znacznie mniejszą konstrukcją. W takiej postaci cerkiew przetrwała do naszych czasów[1].
Cerkiew św. św. Borysa i Gleba należy do obiektów włodzimiersko-suzdalskiego muzeum-rezerwatu, chroniącego zabytki architektury staroruskiej na ziemi włodzimierskiej. Jest wpisana na listę Światowego Dziedzictwa UNESCO[2].
Architektura [edytuj]
Cerkiew św. św. Borysa i Gleba jest budowlą wzniesioną na planie czworoboku (pierwotnie z trzema absydami), z jedną kopułą. Budynek w całości zbudowano z sześciennych bloków białego kamienia[1]. Obiekt nie posiada niemal żadnej dekoracji zewnętrznej[2]. We wnętrzu zachowały się częściowo freski.