Cerkiew Zaśnięcia Matki Bożej w Curtea de Argeș

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Cerkiew Zaśnięcia Matki Bożej (Cerkiew biskupia, metropolitalna)
Hram Adormirea Maicii Domnului
Rejestr zabytków Rumunii
Distinctive emblem for cultural property.svg AG-II-a-A-13628
Fasada cerkwi
Fasada cerkwi
Państwo  Rumunia
Miejscowość Curtea de Argeș
Wyznanie prawosławie
Kościół Rumuński Kościół Prawosławny
Wezwanie Zaśnięcie Matki Bożej
Wspomnienie liturgiczne 15 sierpnia
Przedmioty szczególnego kultu
Relikwie św. Filotea, św. Sergiusz, św. Tatiana
Położenie na mapie okręgu Ardżesz
Mapa lokalizacyjna okręgu Ardżesz
Cerkiew Zaśnięcia Matki Bożej (Cerkiew biskupia, metropolitalna)
Cerkiew Zaśnięcia Matki Bożej (Cerkiew biskupia, metropolitalna)
Położenie na mapie Rumunii
Mapa lokalizacyjna Rumunii
Cerkiew Zaśnięcia Matki Bożej (Cerkiew biskupia, metropolitalna)
Cerkiew Zaśnięcia Matki Bożej (Cerkiew biskupia, metropolitalna)
Ziemia 45°09′25,02″N 24°40′31,44″E/45,156950 24,675400Na mapach: 45°09′25,02″N 24°40′31,44″E/45,156950 24,675400
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Cerkiew Zaśnięcia Matki Bożej w Curtea de Argeșprawosławna cerkiew w Curtea de Argeș.

Cerkiew została wzniesiona z fundacji hospodara Neagoe Basaraba V[1] w latach 1514-1517. Fundator zmarł jednak, zanim obiekt został oddany do użytku. Budowlę ukończył Radu z Afumaţi; na tym etapie prac mistrz Dobromir wykonał w jej wnętrzu freski. W 1682 zniszczoną przez pożary, trzęsienia ziemi, jak i działania ludzi cerkiew odbudował Șerban Kantakuzen[2]. W latach 1739-1748 cerkiew posiadała status katedry[2].

Po kolejnym pożarze, w latach 1875-1886 cerkiew odnowił architekt francuski André Lecomte du Nouy, zaś jego brat Jean-Jules-Antoine wykonał nowe freski, o znacznie mniejszej wartości niż zakryte w ten sposób dzieła Dobromira. Ocalałe fragmenty fresków szesnastowiecznych eksponowane są w Muzeum Historii i Sztuki w Bukareszcie[3]. 12 października 1886 obiekt został ponownie poświęcony po renowacji[3].

Wymiary obiektu to 18 metrów długości, 10 metrów szerokości i 25 m wysokości. Cerkiew jest trójdzielna, przy czym przednawie i nawa nie są oddzielone od siebie drzwiami[2]. Została wzniesiona w oparciu o zmodyfikowany plan trójkonchowy. Jedną z zasadniczych różnic wprowadzonych w jej architekturze w porównaniu ze starszymi świątyniami w regionie jest oparcie wieży nad nawą na czterech filarach w miejsce pendentywów. Nowością było również poszerzenia przednawia w taki sposób, by mogły się nad nim znaleźć trzy wieże, z których największa niemal dorównuje wymiarom wieży nad nawą. Wieże zdobione są zewnętrznie w następujący sposób: w kierunku poziomym ich ściany są podzielone na dwie części pasem w formie skręconego sznura. Część dolna jest następnie dzielona prostokątnymi ramami, w których mieszczą się obramowania okien, zaś górna półkolistymi arkadami[1].

Dwanaście kolumn we wnętrzu obiektu symbolizuje dwunastu apostołów[3].

Cerkiew zaliczana jest do najważniejszych zabytków rumuńskiej architektury XVI wieku[1]. Jest to także najważniejszy ośrodek pielgrzymkowy w regionie, szczególnym kultem otaczane są relikwie św. Filotei oraz cząstki relikwii męczennicy Tatiany oraz św. Sergiusza[2].

W cerkwi znajdują się groby królów rumuńskich Karola I i Ferdynanda I[2].

Legenda związana z powstaniem cerkwi[edytuj | edytuj kod]

Według popularnej legendy twórcą cerkwi był mistrz Manolo (rum. Mesterul Manole). Gdy rozpoczął on pracę nad budową świątyni, wszystko, co zdołał zbudować w ciągu dnia, ulegało zniszczeniu w nocy. Pewnej nocy mistrz miał sen, w którym dowiedział się, że ukończy prace tylko wtedy, jeśli poświęci własną żonę, zamurowując ją w ścianie budowanej cerkwi. Twórca nie zawahał się tego uczynić następnego dnia. Kiedy cerkiew była już gotowa, jej fundator uwięził Manolo w wieży świątyni, nie chcąc, by ten stworzył jeszcze inne obiekty porównywalnej urody. Mistrz usiłował uciec na skonstruowanych przez siebie skrzydłach, spadł jednak na ziemię i zginął[2].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 V. Florea, Sztuka rumuńska, Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, Warszawa 1989, ISBN 83-221-0423-5, s.66
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 Curtea de Arges Monastery
  3. 3,0 3,1 3,2 Arges Monastery, the Episcopal Church