Cerkiew Zaśnięcia Najświętszej Maryi Panny w Oleśnicy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Cerkiew Zaśnięcia Przenajświętszej Bogurodzicy
cerkiew parafialna
rejestr zabytków
Distinctive emblem for cultural property.svg A/1347/308 z 21.12.1955
Cerkiew Zaśnięcia Przenajświętszej Bogurodzicy
Państwo  Polska
Województwo  dolnośląskie
Miejscowość POL Oleśnica COA.svg Oleśnica
Wyznanie prawosławne
Kościół Polski Autokefaliczny Kościół Prawosławny
Diecezja wrocławsko-szczecińska
Wezwanie Zaśnięcia Przenajświętszej Bogurodzicy
Wspomnienie liturgiczne 15/28 sierpnia
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Cerkiew Zaśnięcia Przenajświętszej Bogurodzicy
Cerkiew Zaśnięcia Przenajświętszej Bogurodzicy
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Cerkiew Zaśnięcia Przenajświętszej Bogurodzicy
Cerkiew Zaśnięcia Przenajświętszej Bogurodzicy
Ziemia 51°12′42″N 17°22′52″E/51,211667 17,381111
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Zabytek

Cerkiew pod wezwaniem Zaśnięcia Przenajświętszej Bogurodzicy w Oleśnicyprawosławna cerkiew parafialna. Należy do dekanatu Wrocław diecezji wrocławsko-szczecińskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego.

Oleśnicka cerkiew to dawny kościół Najświętszej Maryi Panny i Świętego Jerzego. Obiekt mieści się przy ulicy Łużyckiej.

Świątynia powstała z połączenia dwóch kościołów. Starszy, należący do zakonu Augustianów, pełniący też rolę kościoła parafialnego, powstał około 1307 przy szpitalu Świętego Jerzego. Drugi został wybudowany w 1380 z fundacji Konrada I dla Benedyktynów sprowadzonych z Czech. W 1505 z polecenia biskupa Jana Turzo kościoły połączono. Budowla spłonęła podczas pożaru w 1945. Odbudowano ją na potrzeby parafii prawosławnej (od 1963 nabożeństwa celebrowano w wieży, a od 1978 użytkowany jest cały obiekt). Ikonostas pochodzi z Warszawy[1].

Świątynię wpisano do rejestru zabytków 21 grudnia 1955 pod nr A/1347/308[2].

Przypisy