Cerkiew Zmartwychwstania Pańskiego w Moskwie (Jakimanka)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Cerkiew Zmartwychwstania Pańskiego
Церковь Воскресения Христова
cerkiew parafialna
Widok ogólny
Widok ogólny
Państwo  Rosja
Miejscowość Moskwa
Wyznanie prawosławie
Kościół Rosyjski Kościół Prawosławny
Eparchia Eparchia moskiewska
Wezwanie Zmartwychwstanie Pańskie
Położenie na mapie Moskwy
Mapa lokalizacyjna Moskwy
Cerkiew Zmartwychwstania Pańskiego
Cerkiew Zmartwychwstania Pańskiego
Położenie na mapie Rosji
Mapa lokalizacyjna Rosji
Cerkiew Zmartwychwstania Pańskiego
Cerkiew Zmartwychwstania Pańskiego
Ziemia 55°44′35″N 37°37′20″E/55,743056 37,622222Na mapach: 55°44′35″N 37°37′20″E/55,743056 37,622222
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Cerkiew Zmartwychwstania Pańskiegoprawosławna cerkiew w Moskwie, w rejonie Jakimanka. Określana także jako cerkiew Zmartwychwstania Pańskiego w Kadaszach od nazwy nieistniejącej już Kadaszewskiej Słobody[1].

Współcześnie (2012) istniejąca cerkiew znajduje się na miejscu dwóch starszych świątyń z 1495 i 1657. Jej budowa została rozpoczęta w 1687, kamień węgielny położył patriarcha moskiewski i całej Rusi Joachim. Gotową cerkiew poświęcił w 1695 jego następca, patriarcha Adrian. Z XVII w. pochodził także sześciorzędowy ikonostas świątyni. Freski we wnętrzu obiektu wykonywał zespół carskich ikonografów. W 1812 zostały one poważnie zniszczone w pożarze Moskwy w 1812, w 1848 nową dekorację wykonał P. Szepietow.

Cerkiew pozostawała czynna do 1934, gdy została zamknięta na polecenie władz stalinowskie. Zaadaptowana na cele świeckie, przez pewien czas pełniła m.in. funkcje robotniczego klubu sportowego. Została poważnie zdewastowana. Po 1966 podjęto jej restaurację i remont. Większość oryginalnego wyposażenia obiektu uległa zniszczeniu, nieliczne ikony trafiły do zbiorów Galerii Tretiakowskiej i innych muzeów.

W 1992 parafia Zmartwychwstania Pańskiego została ponownie zarejestrowana, zaś w 2004 cerkiew została zwrócona Rosyjskiemu Kościołowi Prawosławnemu.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]