Cerusyt
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
| Cerusyt | |||
|
|||
| Właściwości chemiczne i fizyczne | |||
| Inne nazwy | biel ołowiana | ||
| Skład chemiczny | PbCO3 (węglan ołowiu) | ||
| Twardość w skali Mohsa | 3–3,5 | ||
| Przełam | nierówny, muszlowy | ||
| Łupliwość | wyraźna | ||
| Pokrój kryształu | słupkowy, tabliczkowy, igiełkowy | ||
| Układ krystalograficzny | rombowy | ||
| Gęstość minerału | 6,55 g/cm³ | ||
| Właściwości optyczne | |||
| Barwa | biały, szary, żółty, brunatny, zielony, czarny, bezbarwny | ||
| Rysa | biała | ||
| Połysk | diamentowy, tłusty | ||
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|||
Cerusyt (gr. keros - "wosk"; łac. cereus - "o barwie wosku" lub cerrusa - "biały ołów") – rzadki minerał z grupy węglanów.
Spis treści |
[edytuj] Charakterystyka
[edytuj] Właściwości
Często tworzy zbliźniaczenia (kolankowe, gwiaździste, wachlarzowate), spotykany jest też w formie naskorupień. Dobrze wykształcone kryształy spotykane są w druzach. Jest izomorficzny z aragonitem, stroncjanitem. Jest bardzo kruchy, przezroczysty, czasami wykazuje efekt kociego oka. Czasami zawiera znaczne ilości srebra. W świetle ultrafioletowym wykazuje niebieską fluorescencję.
[edytuj] Występowanie
Powstaje w strefach utleniania kruszców ołowiu, głównie galeny, w obecności węglanów, pod wpływem wody zawierającej dwutlenek węgla. Powstaje też na hałdach starych kopalń kruszcowych.
Miejsca występowania:
- Na świecie: Namibia – Tsumeb; USA – Nowy Meksyk, Pensylwania, Kolorado, Arizona; Australia – Broken Hill, Włochy - Monte Poni na Sardynii; Czechy; Niemcy - Schwarzwald, Siegerland, okolice Bad Ems; Szkocja - Leadhills; Maroko - Touissit.
- W Polsce: w okolicach Bytomia, Olkusza, w rejonie świętokrzyskim, na Dolnym Śląsku. W Polsce cerusty jest często występującym składnikiem triasowych dolomitów kruszconośnych regionu śląsko-krakowskiego.
[edytuj] Zastosowanie
- źródło otrzymywania ołowiu, niekiedy też srebra,
- w starożytności po sproszkowaniu był używany jako puder kosmetyczny,
- ma znaczenie naukowe (określanie genezy złóż),
- poszukiwany przez kolekcjonerów.
[edytuj] Zobacz też
[edytuj] Bibliografia
- Atlas mineralogii, G.G.Gormaz, J.J.Casanovas – „Wiedza i życie”, 1992.
- W. Heflik, L.Natkaniec – Nowak – Minerały Polski – Wyd. „Antykwa”, 1998.
- J. Żaba – Ilustrowany słownik skał i minerałów – Videograf II, 2003.
- W. Schumann – Minerały świata – O. Wyd.”Alma-Press” 2003 r.
- Olaf i Urlike Medenbach - Atlas minerałów
