Cesarstwo (ustrój)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Cesarstwo – forma monarchii - państwo, którego panujący monarcha nosi tytuł cesarza lub cesarzowej. Tradycyjnie będące wyższe rangą i prestiżem od królestwa.

Nazwa ta (jak i słowo cesarz) używana m.in. w języku polskim powstała od imienia Juliusza Cezara.

Pierwszym cesarstwem w Europie stał się starożytny Rzym w wyniku reform i umocnienia swojej władzy przez Oktawiana Augusta. Cesarstwo to podzielone na zachodnie i wschodnie, przetrwało w zmiennym charakterze do 1806 roku. Cesarstwo rzymskie stał się ideą, do której odwoływali się chcący umocnić i poszerzyć swoją władzę: papieże, władcy niemieccy, carowie Rosji, czy sułtani osmańscy. Stało się przez to synonimem imperium. Do idei tej pośrednio powrócił Napoleon Bonaparte.

Termin cesarstwo przez wzgląd na cesarstwo rzymskie odnosił się więc tradycyjnie w europejskiej historiografii do państw z rozległym terytorium, w którego skład wchodzić mogły królestwa lub inne terytoria zależne.

Obecnie jedynym na świecie państwem będącym cesarstwem jest Japonia[1].

Cesarstwa[edytuj | edytuj kod]

Europa[2][edytuj | edytuj kod]

Azja[edytuj | edytuj kod]

Ameryka[edytuj | edytuj kod]

Afryka[edytuj | edytuj kod]

Za cesarstwo uznaję się też w europejskiej historiografii m.in Imperium Osmańskie, Imperium mongolskie

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Grzegorz Górski, Stanisław Salmonowicz: Historia ustrojów państw. s. 57-68. ISBN ISBN 83-85660-77-1.
  2. Także cesarstwa europejskiego kręgu kulturowego, stąd cesarstwo trapezuntu.