Cesarstwo galijskie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Imperium Galliarum
Cesarstwo galijskie
Cesarstwo rzymskie 259/260 – 273/274 Cesarstwo rzymskie
Język urzędowy Łacina
Stolica Trewir
Ustrój polityczny Monarchia absolutna
Ostatnia głowa państwa Cesarz Tetryk II
Religia dominująca Religia starożytnego Rzymu
Mapa
Europa w 271 roku

Cesarstwo galijskie (łac. Imperium Galliarum) – samozwańcze cesarstwo powołane między 259 a 260 w zachodniej części cesarstwa rzymskiego przez uzurpatora Postumusa, istniało do 274. Składało się z części rzymskich prowincji Galia, Hispania, Betyka, Brytania.

Kryzys wywołało wzięcie do niewoli cesarza Waleriana I przez sasanidzkich Persów. Seria rewolt wojska w prowincjach naddunajskich doprowadziła do odsłonięcia bronionej przez Postumusa linii Renu. Ten wykorzystał osłabienie armii rzymskiej, zabił syna cesarza Galiena Salonina i sam obwołał się cesarzem w Colonia Agrippina. Utworzył nowe cesarstwo ze stolicą w Trewirze, powołał wzorowaną na rzymskiej własną hierarchię urzędniczą. W 261 odparł atak Franków i Alemanów, którzy przekroczyli Ren.

Sytuacja gospodarcza i społeczna w tym młodym Cesarstwie przedstawiała się tragicznie, więc, gdy w 273/4 n.e. cesarz Aurelian przekroczył Alpy i najechał Cesarstwo Galijskie, jego ówczesny cesarz Tetryk II poddał się bez oporów, a Imperium Galliarum zostało bezboleśnie wcielone do Imperium Rzymskiego.

lista cesarzy galijskich[edytuj | edytuj kod]