Cesarzewicz (Rosja)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Cesarzewicz (ros. Цесаревич) - termin określający następcę tronu Rosji, a także część jego oficjalnej tytulatury (dokładnie: Jego Imperatorska Wysokość Następca Cesarzewicz i Wielki Książę) od 1797 roku. Jego żeńskim odpowiednikiem jest cesarzówna.

Po przyjęciu przez Piotra Wielkiego tytułu cesarskiego zamieniono tytuł carewicza na cesarzewicza jednak bez zmiany stojącej za nim treści. Do porządku prawnego tytuł ten wprowadzony został Prawem o następstwie tronu przez Pawła I w 1797 roku.

Najważniejszą różnicą w stosunku do powszechnie rozumianego znaczenia tego słowa (i do wspomnianego pierwszego znaczenia) jest fakt, że cesarzewiczem Rosji od 1797 roku miał być wyłącznie następca tronu, a nie dowolny syn cesarza. Już dwa lata później prawo to zostało złamane, kiedy w drodze wyjątku tytuł ten przyznano Konstantemu Pawłowiczowi.

Cesarzewicze[edytuj | edytuj kod]

W historii Rosji tytuł cesarzewicza prawnie nosiło 9 potomków rodu Holstein-Gottorp, wszyscy zgodnie z Prawem o następstwie tronu:

Dom Romanowów na emigracji[edytuj | edytuj kod]

Na emigracji po tytuł cesarzewicza sięgnęło trzy osoby:

  • Włodzimierz Kiryłowicz w latach 1924-1938. Przybrał tytuł cesarzewicza w 1924 roku po tym jak jego ojciec Cyryl Władymirowicz ogłosił się wówczas cesarzem. Większość członków domu Romanowów uznało jego krok. Po śmierci ojca w 1938 roku zrezygnował z tytułu cesarzewicza przybierając tytuł Głowy Cesarskiego Domu Romanowów. Oczywiście nie wstąpił na tron z powodu sytuacji politycznej, ale również nie ogłosił się cesarzem do końca życia.
  • Maria Władimirowna w latach 1969-1992. Ogłoszona została cesarzówną przez ojca, część rodziny i kół monarchistów odmawia uznania tego kroku.
  • Jerzy Michajłowicz od 1998 roku. Ogłoszony został cesarzewiczem przez matkę, przez co część rodziny i kół monarchistów neguje jego prawa.