Cezaropapizm
Cezaropapizm – tendencja nazywana też cezaryzmem, prowadząca do przypisywania państwu zwierzchności nad Kościołem, w tym także w materii teologicznej. Przeciwstawia się systemowi teokracji. W ciągu wieków następowały różne modele cezaropapizmu, m.in.:
- Bizancjum, w którym cesarze byli stawiani na równi z apostołami
- Święte Cesarstwo Rzymskie Narodu Niemieckiego
- Nowożytne Kościoły Narodowe (np. w Wielkiej Brytanii
- carska Rosja
- Francja rewolucyjna i bonapartystyczna
Cezaropapizm w Rzymie i Bizancjum [edytuj]
Religia w Cesarstwie Rzymskim była narzędziem politycznym, służącym do utrzymania jedności państwa (kult cesarza wspólny dla wszystkich ludów Imperium). Toteż gdy za sprawą dekretu cesarza Teodozjusza Wielkiego w 380 roku chrześcijaństwo stało się religią oficjalną[1], to ono zaczęło pełnić podobną rolę w państwie. Władza cesarska, dążąc do podporządkowania sobie kościoła, rozstrzygała spory dogmatyczne, brała udział w obsadzie stanowisk kościelnych, karała za odstępstwo od chrześcijaństwa. Cesarz był najwyższą władzą zarówno świecką, jak i duchowną. Przez to kościół został włączony w struktury państwa i stał się jednym z instrumentów sprawowania władzy[2][3]. System ten przetrwał aż do upadku Cesarstwa Wschodniorzymskiego w roku 1453.
Zobacz też [edytuj]
Przypisy
