Chūyō

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Chūyō
"Chūyō" w maju 1943 roku
"Chūyō" w maju 1943 roku
Klasa lotniskowiec eskortowy
Typ Taiyō
Historia
Stocznia Nagasaki
Położenie stępki 9 maja 1938
Wodowanie 20 maja 1939
 Japonia
Nazwa „Nitta Maru”
Wejście do służby 23 marca 1940
Wycofanie ze służby luty 1941
 Nippon Kaigun
Nazwa „Chūyō”
Wejście do służby 25 listopada 1942
Wycofanie ze służby 4 grudnia 1943
Los okrętu storpedowany przez okręt podwodny USS "Sailfish"
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność standardowa: 18 120 t
pełna: 19 800 t
Długość 180,4 m
Szerokość 22,5 m
Zanurzenie 7,74 m
Prędkość 21 węzłów (39 km/h)
Zasięg 6500 mil morskich (12 000 km) przy prędkości 18 węzłów (33 km/h)
Załoga 850 oficerów i marynarzy
Napęd
2 turbiny parowe Kampona
4 napędzane wodą kotły parowe Kampona
2 wały o łącznej mocy 25 200 KM (18 800 kW)
Uzbrojenie
8 dział uniwersalnych (przeciwlotniczych) kal. 127 mm
30 działek przeciwlotniczych kal. 25 mm
Wyposażenie lotnicze
27 samolotów pokładowych

Chūyōlotniskowiec eskortowy typu Taiyō należący do Japońskiej Cesarskiej Marynarki Wojennej podczas II wojny światowej.

Konstrukcja i przebudowa[edytuj | edytuj kod]

"Nitta Maru" był transatlantykiem zbudowanym przez przedsiębiorstwo żeglugowe Nippon Yūsen. Stępkę pod niego położono w stoczni Mitsubishi w Nagasaki w maju 1938 roku, wodowanie odbyło się w maju 1939 roku, a przyjęcie do służby 23 marca 1940 roku. Zarekwirowanie go jako transportowiec dla wojska odbyło się w lutym 1941 roku. Jako transportowiec wojska odbył on pięć rejsów, podczas których większą liczbę stanowiło transportowanie amerykańskich jeńców z wyspy Wake do Japonii.

Pierwszy transport jeńców wypłynął z Wake 12 stycznia 1942 roku, a dotarł do Jokohamy 20 stycznia. Po dopłynięciu do Jokohamy, Japończycy wzięli pięciu jeńców i za ich "honor oraz odwagę" torturowali, a następnie ścięli ich. Ciała zostały okaleczone bagnetami, a następnie wyrzucone za burtę[1].

Po bitwie o Midway zdecydowano się na przebudowę "Nitta Maru" na lotniskowiec eskortowy. Przebudowa miała miejsce w Kure pomiędzy 20 sierpnia a 25 listopada 1942 roku. Otrzymał on nową nazwę – "Chūyō" (冲鷹, "szybujący jastrząb").

Jego pokład startowy miał wymiar 150 × 23 m i został wyposażony w dwie windy lotnicze o wymiarach 12 x 13 m[2]. Podobnie jak inne japońskie lotniskowce nie posiadał on katapult. Do wychwytywania lądujących samolotów zastosowano osiem lin hamujących i jedną barierę awaryjną[2].

Przebieg służby[edytuj | edytuj kod]

"Chūyō" był głównie używany do szkolenia załóg lotniczych oraz transportów samolotów. Często pływał on ze swoimi okrętami siostrzanymi "Taiyō" oraz "Unyō".

4 grudnia 1943 roku "Chūyō" i "Unyō" wypłynęły razem z Truk do Yokosuki, transportując jeńców wojennych, których Japończycy pojmali z amerykańskiego okrętu podwodnego USS "Sculpin". "Chūyō" został trafiony torpedą wystrzeloną przez okręt podwodny USS "Sailfish" w pobliżu wyspy Hachijōjima. Podczas następnych kilku godzin, "Sailfish" zaatakował uszkodzony lotniskowiec jeszcze dwa razy. Po trafieniu przez cztery z pięciu wystrzelonych torped przez USS "Sailfish", "Chūyō" zatonął w bardzo szybkim czasie, biorąc ze sobą na dno 1250 członków załogi. 20 z 21 jeńców wojennych, których "Chūyō" transportował poszło na dno razem z nim. "Chūyō" został następnie skreślony z listy floty w 1944 roku.

Przypisy

  1. Wake Island POWs at Zentsuji (ang.). [dostęp 6 kwietnia 2011].
  2. 2,0 2,1 Encyklopedia II wojny światowej nr 65 – Militaria: Lotniskowce. Oxford Educational sp. z o.o., 2009, s. 24. ISBN 978-83-252-0366-5.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]