Ch-23

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Przekrój pocisku rakietowego Ch-23

Zwiezda Ch-23 (ros. Х-23, AS-7 Kerry, izdielije 68M) – sowiecka rakieta powietrze-ziemia.

Jednym z rodzajów uzbrojenia przenoszonym przez samolot MiG-23 miała być lekka rakieta powietrze-ziemia, odpowiednika amerykańskiego pocisku AGM-12 Bullpup. Rakieta oznaczona jako Ch-23 miała zostać skonstruowana w OKB-134 Wympieł. Prace konstrukcyjne rozpoczęto w kwietniu 1965 roku jednak przez kilka miesięcy nie udało się opracować wstępnego systemu kierowania rakiety który ze względu na niewielką masę nosiciela i rakiety musiał być lekki i zajmować niewiele miejsca.

Opóźnienia sprawiły ze na początki 1966 roku prace przeniesiono do biura konstrukcyjnego Zwiezda przy Fabryce nr 455 w Kaliningradzie pod Moskwą produkującej rakiety powietrze-powietrze K-5 i K-8. Konstruktorzy Zwiezdy zaproponowali połączenie układu naprowadzania rakiety RS-2US z silnikiem rakiety p-p K-8 i nową głowicą burzącą o masie 100 kg. Propozycja konstruktorów Zwiezdy została przyjęta, z tym że postanowiono że pocisk wykorzystująca system naprowadzania rakiety RS-2US będzie rozwiązaniem tymczasowym (otrzymał oznaczenie Ch-66), do czasu dopracowania Ch-23. Postanowiono także przenieść prace nad Ch-23 z OKB Wympieł do Zwiezdy.

Skonstruowana w Zwiezdzie Ch-23 była zbliżona konstrukcyjnie do Ch-66. Nowe było paliwo w silniku rakiety i ogon z radiokomendowym układem naprowadzania Delta-R1M (Ch-66 była naprowadzana w wiązce prowadzącej). Seria prototypowa 10 rakiet była gotowa w 1968 roku. Próby poligonowe ciągnęły się przez cały 1968 i 1969 rok, a większość prób kończyła się niepowodzeniem. Przyczyna okazał się smugacz który oddziaływał termicznie i mechanicznie na antenę układu naprowadzania. Po przeniesieniu smugacza na wysięgnik pod ogonem rakiety problemy z układem naprowadzania skończyły się. Rakieta była jednak nadal trudna w użyciu ponieważ w trakcie ataku pilot przez cały czas musiał otrzymywać w jednej linii obraz celu, rakietę i siatkę celownika. Także odległość od celu była przed atakiem wprowadzana ręcznie na podstawie wzrokowej oceny pilota, a więc ze znacznym błędem. Rakieta mogła być naprowadzana na cel przy pomocy aparatury Delta występującej w wersjach Delta N, Delta NM (instalowane na pokładzie samolotu) oraz Delta NG i Delta NG2 (przenoszone w zasobnikach podwieszanych).

Próby państwowe rakiety przeprowadzane na samolotach MiG23S i MiG-23B zakończono jesienią 1973 roku, a w 1974 roku oficjalnie przyjęto ją do uzbrojenia jako Ch-23M.

Dane taktyczno-techniczne[edytuj | edytuj kod]

  • Masa: 286 kg
  • Masa głowicy bojowej: 111 kg
  • Długość: 2,491 m
  • Średnica kadłuba: 0,275 m
  • Rozpiętość: 0,785 m,
  • Prędkość: 2900 km/h
  • Zasięg: do 10 km

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Piotr Butowski. Przegląd rosyjskich pocisków kierowanych klasy powietrze-ziemia i powietrze-woda. „Nowa Technika Wojskowa”. 1995. Nr. 3. s. s. 15-19. ISSN 1230-1655. 
Wikimedia Commons