Ch-29

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Samolot szturmowy Su-25TM. Pod skrzydłem podwieszone rakiety:R-73, R-77, 9K121 Wichr, Ch-29T i Ch-58

Mołnija Ch-29 (kod NATO AS-14 Kedge) - sowiecki pocisk rakietowy klasy powietrze-ziemia.

Ch-29 została skonstruowana w biurze konstrukcyjnym Mołnija kierowanym przez Matusa Bisnowata, zajmującym się głównie konstruowaniem pocisków klasy powietrze-powietrze. Ch-29 powstała w połowie lat 70. jako pocisk przeznaczony do zwalczania celów silnie umocnionych, uzupełnienie lżejszej Ch-25M (obie rakiety mają zbliżony zasięg ok. 10 km). Pocisk jest produkowany w czterech wersjach:

  • Ch-29L (ozn. fabryczne izdielije 63) - wersja naprowadzająca się na cel podświetlony promieniem lasera. Podświetlacz może znajdować się na samolocie przenoszącym pocisk, innym samolocie lub na ziemi.
  • Ch-29ML (izdielije 63M) - udoskonalona wersja Ch-29L.
  • Ch-29T (izdielije 64) - wersja naprowadzająca się na kontrastowy optycznie obiekt wskazany przez pilota.
  • Ch-29D - eksportowa wersja z głowicą termowizyjną.

Rakieta Ch-29 jest przenoszona przez samoloty lotnictwa taktycznego. Początkowo zintegrowano ją z samolotami MiG-27, Su-17 i Su-24, później także z Su-25. Rakieta Ch-29 znajduje się na uzbrojeniu Sił Powietrznych RP.

Dane taktyczno-techniczne[edytuj | edytuj kod]

Ch-29L Ch-29T
Masa 657 kg 680 kg
Masa głowicy bojowej 317 kg 317 kg
Długość 3,875 m 3,875 m
Średnica kadłuba 0,38 m 0,38 m
Rozpiętość 0,78 m 0,78 m
Prędkość 600 m/s 600 m/s
Zasięg 8-10 km 8-10 km

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Piotr Butowski. Przegląd rosyjskich pocisków kierowanych klasy powietrze-ziemia i powietrze-woda. „Nowa Technika Wojskowa”. 1995. Nr. 3. s. s. 15-19. ISSN 1230-1655.