Chałupnik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Chałupnik:

  • obecnie: rzemieślnik drobnej wytwórczości, wykonujący pracę u siebie w domu na własnym warsztacie na zlecenie i z surowców dostarczanych przez nakładcę.[1] Termin chałupnika wiąże się z prawem pracy. Chałupnik korzysta z niektórych praw pracowniczych.
  • dawniej (XVII-XVIII w., według wstępnej analizy[2]): chłop bezrolny (lub prawie bezrolny) posiadający dom (chałupę) lub w nim mieszkający niekoniecznie na stałe, nieposiadający ziemi lub jedynie mały ogród i obejście. Zwykle zobowiązany odrabiać pańszczyznę. Przykład: „Chałupnicy, ogródki tylko przy chałupie mający, po gr. 6. płacąAktaKrak III 36. [3]

Przypisy

  1. encyklopedia.pwn.pl
  2. Na podstawie wersji nieostatecznej opracowania PAN.
  3. Słownik Języka Polskiego XVII i 1. połowy XVIII wieku, Polska Akademia Nauk, Instytut Języka Polskiego