Chacor-Aszdod

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Chacor-Aszdod
חצור אשדוד
Państwo  Izrael
Dystrykt Dystrykt Południowy
Wysokość 44 m n.p.m.
Populacja (2009)
• liczba ludności

486
Kod pocztowy 60-970
Położenie na mapie Izraela
Mapa lokalizacyjna Izraela
Chacor-Aszdod
Chacor-Aszdod
Ziemia 31°46′20″N 34°43′13″E/31,772222 34,720278Na mapach: 31°46′20″N 34°43′13″E/31,772222 34,720278
Strona internetowa
Portal Portal Izrael

Chacor-Aszdod (hebr. חצור אשדוד; pisowania ang. Hatzor Ashdod) nazywany także Chacor (hebr. חָצוֹר‎; ang. Hatzor) – kibuc położony w Samorządzie Regionu Be'er Tuvia, w Dystrykcie Południowym, w Izraelu. Członek Ruchu Kibuców (HaTenoa'a HaKibbutzit).

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Kibuc leży na skraju nadmorskiej równiny, na granicy z Szefelą, w odległości 9 kilometrów od Morza Śródziemnego.

W jego otoczeniu znajduje się miasto Gan Javne, moszawy Azrikam, Sde Uzijahu i Sztulim. Na południe i wschód od kibucu znajduje się baza lotnicza Chacor.

Demografia[edytuj | edytuj kod]

Liczba mieszkańców Chacor-Aszdod[1]:

Historia[edytuj | edytuj kod]

Badania archeologiczne odkryły w 1956 w pobliżu kibucu pozostałości zabytkowego kościoła z V wieku.

Współczesne osadnictwo w tym miejscu rozpoczęło się w 1946, jednak sama grupa założycielska powstała już w 1936. Byli to żydowscy imigranci, będący członkami syjonistycznego ruchu młodzieżowego Ha-Szomer Ha-Cair. Początkowo zamieszkali oni w kibucu Miszmar HaEmek na północy kraju, a po roku przenieśli się do Riszon le-Syjon, gdzie przebywali przez kolejnych dziewięć lat. Ze względu na wprowadzone przez Brytyjczyków ograniczenia na osadnictwo żydowskie w Palestynie, brakowało dogodnych miejsc do założenia nowych osad rolniczych. W między czasie do Mandatu Palestyny napłynęli nowi imigranci ze Stanów Zjednoczonych, Kanady i Bułgarii. Zdecydowano się wówczas powiększyć ilość osad na pustyni Negew. W 1943 grupa założycielska przeniosła się do kibucu Gvulot, gdzie zapoznali się z technikami upraw rolniczych prowadzonych w trudnych pustynnych warunkach. Warunki okazały się jednak zbyt trudne i grupa poprosiła o inną lokalizację. Wybrano wówczas tereny położone w bezpośrednim sąsiedztwie brytyjskiej bazy lotniczej Kastina.

W dniu 17 czerwca 1946 założyli współczesny kibuc, który początkowo nazywał się Erec Israel Gimel (hebr. קיבוץ ארצישראלי ג). Następnie zmieniono jego nazwę na Chacor, dodając człon Aszdod (pobliskie miasto Aszdod) dla odróżnienia od położonego na północy kibucu Chacor HaGlilit. Podczas Wojny domowej w Mandacie Palestyny na przełomie 1947-1948 arabskie milicje zablokowały okoliczne drogi. Podczas próby dostarczenia zaopatrzenia zginęło dwóch członków kibucu. Sytuacja się jeszcze pogorszyła, gdy 15 marca 1948 Brytyjczycy ewakuowali pobliską bazę wojskową. Na samym początku I wojny izraelsko-arabskiej, w maju 1948 ewakuowano wszystkie kobiety i dzieci. W pobliżu kibucu przebiegała linia frontu, a osada zostało kilkakrotnie zbombardowana z powietrza i ostrzelane przez egipską artylerię. Po wojnie zniszczenia odbudowano. Do kibucu przyłączono wówczas ziemie wyludnionej i zniszczonej podczas wojny arabskiej wioski Jasur[2]. W kolejnych latach zamieszkali tutaj imigranci z Francji.

W latach 90. XX wieku kibuc znalazł się w kryzysie ekonomicznym. Wymusiło to na jego członkach przeprowadzenie procesu restrukturyzacji i częściowej prywatyzacji.

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

Nazwa kibucu Chasor podchodzi od starożytnego żydowskiego miasta Chacor.

Kultura i sport[edytuj | edytuj kod]

W kibucu znajduje się ośrodek kultury z biblioteką. Z obiektów sportowych jest basen kąpielowy, boisko do piłki nożnej oraz korty tenisowe.

Edukacja[edytuj | edytuj kod]

Kibuc utrzymuje przedszkole.

Gospodarka[edytuj | edytuj kod]

Gospodarka kibucu opiera się na intensywnym rolnictwie i sadownictwie.

Firma Solbar specjalizuje się w produkcji produktów spożywczych opartych na soi[3]. W 1946 w kibucu powstał zakład Omen, który obecnie jest światowym dostawcą specjalistycznych części dla przemysłu motoryzacyjnego, telekomunikacyjnego oraz producentem systemów przeciwpożarowych[4]. Natomiast firma Safeplace Ltd. jest producentem jednych z najlepszych na świecie sejfów elektronicznych[5].

Infrastruktura[edytuj | edytuj kod]

W kibucu znajduje się ośrodek zdrowia i sklep wielobranżowy.

Komunikacja[edytuj | edytuj kod]

Z kibucu wyjeżdża się na północ, na drogę łączącą miasto Gan Javne z drogą nr 3922, prowadzącą z bazy lotniczej Chacor do miasta Bnei Ajisz.

Przypisy

  1. Dane statystyczne (hebr.). W: Israel Central Bureau of Statistics [on-line]. [dostęp 2011-09-02].
  2. Welcome To Yasur (ang.). W: Palestine Remembered [on-line]. [dostęp 2011-09-03].
  3. Solbar (ang.). W: Solbar [on-line]. [dostęp 2011-09-03].
  4. Omen (ang.). W: Omen [on-line]. [dostęp 2011-09-03].
  5. Safeplace Ltd. (ang.). W: Safeplace Ltd. [on-line]. [dostęp 2011-09-03].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]