Chad Dawson

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Boxing pictogram.svg Chad Dawson
Chad "Bad" Dawson vs. Eric Harding
Chad "Bad" Dawson vs. Eric Harding
Pseudonim Bad
Data i miejsce urodzenia 13 lipca 1982
Hartsville
Obywatelstwo USA
Wzrost 185 cm
Styl walki leworęczny
Kategoria wagowa półciężka
Bilans walk zawodowych
Liczba walk 38
Zwycięstwa 32 (KO 18)
Porażki 4
Nieodbyte 2
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Stany Zjednoczone
Mistrzostwa świata juniorów
Brąz
Budapeszt 2000 (waga średnia)

Chad Dawson (ur. 13 lipca 1982 w Hartsville, Karolina Południowa) – amerykański bokser, dwukrotny mistrz świata federacji WBC, mistrz świata federacji IBF, IBO oraz posiadacz tytułu The Ring. Wszystkie tytuły zdobywał w kategorii półciężkiej.

Wczesne lata[edytuj | edytuj kod]

Dawson urodził się 13 lipca 1982 r. w amerykańskim mieście Hartsville. W 1988 r. jego ojciec przeprowadził się wraz z całą rodziną do New Heaven[1]. Dawson boksem zainteresował się w wieku dziesięciu lat, trenując w lokalnej sali bokserskiej Ring One[2]. Dorastał w biednej, wielodzietnej rodzinie, ale nigdy nie miał problemów z prawem[3]. W latach 1996 – 2000 był uczniem liceum im. Jamesa Hillhouse'a w New Heaven[4]. Rodzice Dawsona to były bokser kategorii lekkiej Rick Dawson[5] oraz Wanda Dawson. Posiada sześcioro rodzeństwa (czterech braci i dwie siostry)[6]. Jeden z jego braci – Ricky Dawson był zawodowym bokserem walczącym w latach 2010 – 2011[7].

Kariera amatorska[edytuj | edytuj kod]

W sierpniu 1999 był uczestnikiem mistrzostw Stanów Zjednoczonych do lat 19. Rywalem Dawsona o półfinał w kategorii lekkośredniej był Jesse Orta. Dawson zwyciężył na punkty (8:3), awansując do półfinału. W półfinale przegrał przez dyskwalifikację w czwartej rundzie z Rudym Cisnerosem. Dawson wraz z innym półfinałowym przegranym, Noe Martinezem został sklasyfikowany na trzecim miejscu podium.[8].

W sierpniu 2000 został mistrzem Stanów Zjednoczonych w kategorii średniej do lat 19 pokonując w finale Jareda Hidalgo[9]. W listopadzie tego samego roku reprezentował USA na juniorskich mistrzostwach świata w Budapeszcie. W 1/8 finału pokonał reprezentanta Kazachstanu Bejbuta Szumenowa. Walka została przerwana z powodu zbyt dużej przewagi Amerykanina. W ćwierćfinale rywalem Dawsona był Algierczyk Mohamed Amari. Amerykanin zwyciężył walkowerem, bez walki awansując do półfinału. Dawson przegrał na punkty półfinałowy pojedynek z Sullivanem Barrerą, zdobywcą złotego medalu na tych mistrzostwach. Wraz z innym półfinalistą został sklasyfikowany na trzecim miejscu podium[10]. Końcowy bilans walk Dawsona na amatorskim ringu to 67 zwycięstw oraz 13 porażek[11].

Początki kariery zawodowej[edytuj | edytuj kod]

Dawson zadebiutował na zawodowym ringu 18 sierpnia 2001 r., pokonując przez techniczny nokaut w 2. rundzie Steve'a Garetta[12]. W 2001 stoczył jeszcze dwa pojedynki. 21 września wygrał przez nokaut w pierwszej rundzie z Antonio Bakerem[13] a 23 grudnia znokautował również w pierwszej rundzie Jamesa Orso[14]. 16 lutego 2002, w swoim pierwszym pojedynku w 2002 pokonał przez techniczny nokaut w pierwszej rundzie Jeralda Lowe'a. Walka została przerwana na cztery sekundy przed gongiem kończącym rundę[15]. Dwie kolejne walki Dawson wygrał jednogłośnie na punkty, pokonując Martina Desjardinsa[16] oraz Chada Sawyera[17]. Dawson wygrał również trzy kolejne pojedynki w 2002. 18 maja pokonał przez techniczny nokaut w pierwszej rundzie Gary'ego Granta[18], 3 sierpnia jednogłośnie na punkty Faustino Gonzáleza[19] a ostatnie zwycięstwo w 2002 odniósł nad Johnem Williamsem, którego pokonał przez techniczny nokaut w czwartej rundzie[20].

2003 r. Dawson rozpoczął od zwycięstwa nad Shannonem Millerem, pokonując go jednogłośnie na punkty[21]. Następnym rywalem Dawsona w 2003 roku był Amerykanin Willie Lee. Do pojedynku doszło 21 marca a Dawson zwyciężył przez nokaut w trzeciej rundzie[22]. Dwa kolejne pojedynki Dawson zwyciężył przez techniczny nokaut. 2 maja 2003 pokonał Earla Allena[23] a 1 sierpnia 2003 zmierzył się z byłym pretendentem do mistrzostwa świata Brettem Lallym, zwyciężając przez techniczny nokaut w czwartej rundzie[24]. 31 października 2003 pokonał przez poddanie w ósmej rundzie Dumonta Wellivera, zostając młodzieżowym mistrzem świata WBC w kategorii średniej[25].

27 marca 2004 rywalem Dawsona był Amerykanin Aundalen Sloan. Początkowo Dawson zwyciężył jednogłośnie na punkty, wygrywając wszystkie rundy, ale testy antydopingowe wykazały w organizmie Dawsona marihuanę przez co walka została uznana za nieodbytą[26]. Kolejny pojedynek Dawson stoczył 29 lipca 2004, pokonując jednogłośnie na punkty niepokonanego Darnella Wilsona. Była to pierwsza obrona młodzieżowego mistrzostwa świata WBC przez Dawsona[27]. 10 grudnia 2004 rywalem Dawsona był dawny mistrz świata WBA w kategorii lekkośredniej Carl Daniels[28]. Dawson łatwo sobie poradził z byłym czempionem, trzymając go na dystans ciosami prostymi. Daniels został poddany przez narożnik po siódmej rundzie[29].

1 kwietnia 2005 w obronie młodzieżowego mistrzostwa świata rywalem Dawsona był Efrain Garcia. Amerykanin obronił tytuł po raz trzeci , pokonując Garcię przez poddanie w czwartej rundzie[30]. 6 sierpnia 2005 wygrał swój kolejny pojedynek, pokonując przez techniczny nokaut w trzeciej rundzie Ronalda Boddiego[31]. Ostatnią walkę w 2005 stoczył 18 listopada, walcząc z Ianem Gardnerem. Dawson kontrolował pojedynek od początkowego gongu, wygrywając prawie wszystkie rundy. Amerykanin zwyciężył przez techniczny nokaut w jedenastej rundzie, zdobywając pas WBO w kategorii superśredniej. Gardner był w tym pojedynku czterokrotnie liczony[32].

4 lutego 2006 Dawson pokonał jednogłośnie na punkty Jasona Nuglera, zwyciężając na kartach punktowych sędziów wszystkie rundy[33]. Dokładnie miesiąc później rywalem Amerykanina był Jamie Hearn, którego Dawson pokonał podczas gali w Manchesterze przez techniczny nokaut w trzeciej rundzie[34]. Była to pierwsza walka Dawsona poza Stanami Zjednoczonymi. 2 czerwca 2006 zmierzył się z notowanym na dziesiątym miejscu na świecie według The Ring, Erikiem Hardingiem. Harding błyskawicznie na początku pierwszej rundy posłał Dawsona na deski, zaskakując niepokonanego rywala. Dawson wstał i kontynuował walkę, którą wygrał bardzo wyraźnie na punkty. W jednej z rund nad prawym okiem Dawsona pojawiło się rozcięcie po przypadkowym zderzeniu głowami. Sędzia jednak uznał, że rozcięcie powstało od zadanego ciosu. W dziewiątej rundzie walka została zastopowana by zatamować krwawienie z nosa Hardinga. Stawką walki było mistrzostwo Ameryki Północnej (NABF) w kategorii półciężkiej[35]. Jeden z najbardziej prestiżowych magazynów bokserskich – The Ring umieścił Dawsona na dziesiątej pozycji w rankingu najlepszych zawodników wagi półciężkiej w roku 2006[36]. Również popularny serwis internetowy BoxRec, który prowadzi rankingi umieścił Dawsona w notowaniu, dając mu jedenastą pozycję[37].

Pojedynek z Tomaszem Adamkiem[edytuj | edytuj kod]

Pod koniec roku 2006 został zatwierdzony jako rywal dla mistrza świata WBC kategorii półciężkiej Tomasza Adamka, zajmując drugą pozycję w rankingu federacji[38]. Do pojedynku Amerykanin przystępował jako zawodnik niepokonany, mając bilans 22 zwycięstw, w tym 15 przez nokaut. Polak do trzeciej obrony tytułu WBC również przystępował jako zawodnik niepokonany, wygrywając 31 walk, w tym 20 przez nokaut. Do pojedynku doszło 3 lutego 2007 r. w Silver Spurs Arena, w Kissimmee na Florydzie. Podczas oficjalnej ceremonii ważenia Amerykanin wniósł na wage dokładnie limit kategorii półciężkiej 174 ft. (78,9 kg.) a Adamek 173 ft. (78,4 kg.)[39]. Amerykanin sprawił sensację, pokonując Polaka jednogłośnie na punkty (116-110, 117-109, 118-108)[40]. Dawson kontrolował pojedynek od pierwszego gongu, zadając więcej celnych ciosów oraz wyprzedzając ciosy Polaka. W siódmej rundzie Adamek był liczony po ciosie na korpus, jednak powtórka z nagrania stacji Showtime pokazała, że Adamek potknął się o prawą nogę Amerykanina przez co stracił równowagę. W dziesiątej rundzie Dawson był liczony po prawym prostym Polaka[41].

Obrony tytułu WBC[edytuj | edytuj kod]

Do pierwszej obrony zdobytego w lutym tytułu, Dawson przystąpił 9 czerwca 2007 r., mając za rywala Meksykanina Jesúsa Ramíreza. Amerykanin łatwo obronił tytuł, pokonując rywala przez techniczny nokaut w szóstej rundzie. Walka została przerwana przez sędziego[42]. Do momentu przerwania pojedynku Dawson wygrał wszystkie rundy na kartach sędziów (50-45, 50-44, 50-44)[43]. W trzeciej obronie tytułu zmierzył się z Kolumbijczykiem Epifanio Mendozą[44]. Początkowo rywalem Dawsona miał być oficjalny pretendent WBC, Adrian Diaconu lecz doznał on kontuzji ręki podczas sparingu[45]. Dawson pokonał rywala przez techniczny nokaut w czwartej rundzie. Kolumbijczyk przyjął pojedynek z zaledwie dwunastodniowym wyprzedzeniem[46]. Pod koniec 2007 r. został sklasyfikowany na piątym miejscu według magazynu The Ring[47] oraz na szóstym według BoxRec w kategorii półciężkiej[37].

Dawson vs. Johnson I[edytuj | edytuj kod]

Następnym rywalem Dawsona w obronie mistrzostwa świata WBC był Jamajczyk Glen Johnson, były mistrz świata IBF w kategorii półciężkiej[48]. Do pojedynku doszło 12 kwietnia 2008 r. w St. Pete Times Forum, w Tampa[49]. Podczas oficjalnej ceremonii ważenia Dawson wniósł na wagę 173,5 ft. (78,7 kg.) a pretendent 172, 5 ft. (78,2 kg.)[50]. Amerykanin obronił tytuł, zwyciężając jednogłośnie na punkty (116-112, 116-112, 116-112). Dawson był lepszy w początkowych rundach walki, wykorzystując przewagę szybkości oraz warunków fizycznych. Były mistrz świata przejął inicjatywę w końcowych rundach, ale nie zdołał odrobić strat. Statystyki ciosów również były za Amerykaninem, który doprowadził do celu 319 z 802 zadanych uderzeń przy 243 celnych Johnsona[51]. W lipcu 2008 r. Dawson zwakował tytuł WBC, mając w planach walkę z posiadaczem pasa IBF oraz IBO Antonio Tarverem[52].

Pojedynki z Antonio Tarverem[edytuj | edytuj kod]

Po zwakowaniu tytułu WBC, Dawson zmierzył się z Antonio Tarverem o mistrzowskie pasy IBF oraz IBO w kategorii półciężkiej. Pojedynek odbył się 11 października 2008 r. w Palms Casino Resort (Las Vegas)[53]. Dawson pokonał 39-letniego rywala jednogłośnie na punkty (118-109, 117-110, 117-110). Pomimo wysokiej wygranej punktowej, walka była wyrównana, a o zapisaniu ją na konto jednego z zawodników decydowała mała przewaga w uderzeniach. W dwunastej rundzie, po uderzeniu z prawej ręki Dawsona, Tarver dotknął rękawicą maty ringu, będąc liczonym przez sędziego[54].

Do rewanżu doszło 9 maja 2009 r. w Hard Rock Hotel & Casino (Las Vegas)[55]. Pojedynek początkowo miał się odbyć 14 marca 2009 r. jednak w trakcie przygotowań do pojedynku doznał kontuzji dłoni[56]. Podczas oficjalnej ceremonii ważenia w Las Vegas, Dawson oraz Tarver zanotowali dokładnie górny limit kategorii półciężkiej (78,9 kg.)[57]. Transmitowany przez stację HBO pojedynek zakończył się ponownie jednogłośnym zwycięstwem Dawsona (117-111, 117-111, 116-112), który obronił pasy IBF i IBO w kategorii półciężkiej[58]. Tarver walczył lepiej niż w pierwszym pojedynku, ale nie zdołał nawiązać równej walki z młodszym i szybszym rodakiem[59]. Przed walką wyraźnym faworytem bukmacherów był Dawson[60]. Jeszcze tego w maju 2009 r. Dawson zwakował pas IBF, przygotowując się pod rewanżowy pojedynek z Glenem Johnsonem[61].

Dawson vs. Johnson II[edytuj | edytuj kod]

7 listopada 2009 r. doszło do rewanżu z Glenem Johnsonem[62], którego Dawson pokonał w kwietniu 2008 r., zwyciężając jednogłośnie na punkty. Pojedynek odbył się w XL Center, w amerykańskim mieście Hartford[63]. Federacja WBC, której Dawson był mistrzem w latach 2007 - 2008 usankcjonowała ten pojedynek jako walkę o tymczasowe mistrzostwo świata WBC w kategorii półciężkiej[64]. Dawson bronił również w tym pojedynku zdobytego w 2008 r. tytułu IBO[65]. Podczas oficjalnej ceremonii ważenia Amerykanin wniósł na wagę 175 ft. (79,4 kg.), miesząc się w limicie kategorii półciężkiej. Johnson zanotował 173, 5 ft. (78,7 kg.)[66]. Dawson zwyciężył jednogłośnie na punkty (115-113, 115-113, 117-111). Walkę od pierwszej rundy dominował Amerykanin, który udanie zwyciężył w pojedynku rewanżowym[67]. Również statystyki ciosów z tej walki były korzystne dla Dawsona, który doprowadził do celu 79 uderzeń więcej niż rywal[68].

Pojedynek z Jeanem Pascalem[edytuj | edytuj kod]

14 sierpnia 2010 r. zmierzył się z Jeanem Pascalem w pojedynku o mistrzostwo świata WBC w kategorii półciężkiej[69]. Pojedynek odbył się na terenie obrońcy tytułu w kanadyjskim Bell Centre[70]. Niespodziewanie Jean Pascal pokonał niepokonanego wcześniej Amerykanina techniczną decyzją w jedenastej rundzie. Kanadyjczyk w początkowych rundach zaskakiwał Dawsona, atakując seriami ciosów. W drugiej połowie walki Dawson zaczął odrabiać straty na kartach punktowych, przejmując kontrolę nad pojedynkiem. W jedenastej rundzie po przypadkowym zderzeniu głowami nad lewym okiem Dawsona powstało głębokie rozcięcie, które uniemożliwiło mu dalsze kontynuowanie pojedynku. Po podliczeniu kart punktowych sędziów Pascal zwyciężył techniczną decyzją, broniąc tytuł[71]. Do momentu przerwania pojedynku Pascal doprowadził do celu 114 uderzeń a Dawson 134[72].

Pojedynki z Bernardem Hopkinsem[edytuj | edytuj kod]

15 października 2011 [73]. rywalem Dawsona był najstarszy mistrz świata w historii boksu Bernard Hopkins, posiadacz pasa WBC oraz The Ring w kategorii półciężkiej[74]. Pojedynek odbył się w Staples Center, w Los Angeles[73]. Pojedynek został zakończony w drugiej rundzie, kiedy Dawson chwycił rywala w klinczu a następnie rzucił go na matę ringu. Hopkins doznał kontuzji prawego ramienia i nie zdołał powstać. Sędzia kontrowersyjnie ogłosił zwycięstwo Dawsona przez techniczny nokaut w drugiej rundzie[75]. W grudniu 2011 r. po protestach Hopkinsa wynik walki został zmieniony na nieodbytą, a tytuł został zwrócony Hopkinsowi[76].

28 kwietnia 2012 r. doszło do pojedynku rewanżowego pomiędzy Dawsonem a Hopkinsem[77]. Pojedynek odbył się w Boardwalk Hall, w Atlantic City[78]. Decyzją większości (117-111, 114-114, 117-111) na punkty zwyciężył Dawson, zostając najlepszym bokserem w kategorii półciężkiej[79]. Według komentatorów i ekspertów, Dawson pewnie wygrał w tym pojedynku, zasłużenie pokonując Hopkinsa[80]. Dawson kończył pojedynek z wieloma rozcięciami na twarzy. W wywiadzie udzielonym po walce dla stacji HBO stwierdził, że Hopkins walczył nieczysto w tym pojedynku, kilka razy atakując głową[81].

Pojedynek z Andre Wardem[edytuj | edytuj kod]

8 września 2012 r. zmierzył się z Andre Wardem[82]. Pojedynek odbył się w Oracle Arena, w Oakland[83]. Dawson dla pojedynku z Wardem zmienił kategorię półciężka na superśrednią, w której Andre Ward posiadał pasy WBA Super i WBC. Dawson przegrał przez techniczny nokaut w dziesiątej rundzie[84]. Ward zupełnie zdominował Dawsona w tym pojedynku, wygrywając prawie każdą odsłonę. Dawson był liczony przez sędziego w rundzie trzeciej, czwartej oraz dziesiątej. W wywiadzie po walce Dawson stwierdził, że był osłabiony zbijaniem wagi oraz dodał, że wraca do kategorii półciężkiej, w której posiada pas WBC[85].

Pojedynek z Adonisem Stevensonem[edytuj | edytuj kod]

8 czerwca 2013 r. w obronie tytułu WBC rywalem Amerykanina był reprezentant Kanady Adonis Stevenson[86]. Walka odbyła się na terenie rywala, w kanadyjskim Bell Centre[87]. Dawson niespodziewanie przegrał przez nokaut już w pierwszej rundzie, tracąc pasy WBC i The Ring w kategorii półciężkiej. Stevenson posłał rywala na deski lewym prostym. Dawson wstał jednak sędzia przerwał pojedynek w obawie o ciężki nokaut[88]. Prestiżowy magazyn bokserski The Ring wyróżnił pojedynek Dawson vs. Stevenson w kategorii nokaut roku 2013[89].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Żoną Chada Dawsona jest Crystal Dawson. Para pobrała się w sierpniu 2007 r[90]. Małżeństwo poznało się w listopadzie 2001 r. podczas przyjęcia z okazji dnia dziękczynienia[91]. Para ma razem trójkę synów (Sir-Chancellor Dawson, Royal-Champion Dawson, Prince-Chadwick Dawson)[90].

Lista walk na zawodowym ringu[edytuj | edytuj kod]

Legenda
UD – decyzja jednogłośna | SD – decyzja niejednogłośna | D – remis | TKO – techniczny nokaut | MD – decyzja większości sędziów | DQ – dyskwalifikacja |
NC – walka nieodbyta | RTD – poddanie przez narożnik | KO – nokaut
Wynik Rekord Przeciwnik Werdykt Runda Data Miejsce Tytuł
Przegrana
32 - 4
(2 NC)
Stany Zjednoczone Tommy Karpency SD 10/10 2014-10-04 Foxwoods Resort, Mashantucket, Connecticut, USA
Wygrana
32 - 3
(2 NC)
Stany Zjednoczone George Blades KO 1/10 2014-06-21 StubHub Center, Carson, Kalifornia, USA
Przegrana
31 - 3
(2 NC)
Kanada Adonis Stevenson KO 1/12 2013-06-08 Bell Centre, Montreal, Quebec, Kanada
WBC World & The Ring
(kategoria półciężka)
Przegrana
31 - 2
(2 NC)
Stany Zjednoczone Andre Ward TKO 10/12 2012-09-08 Oracle Arena, Oakland, Kalifornia, USA
WBA Super World & WBC World
(kategoria superśrednia)
Wygrana
31 - 1
(2 NC)
Stany Zjednoczone Bernard Hopkins MD 12/12 2012-04-28 Boardwalk Hall, Atlantic City, New Jersey, USA
WBC World & The Ring
(kategoria półciężka)
NC
30 - 1
(2 NC)
Stany Zjednoczone Bernard Hopkins NC 2/12 2011-10-15 Staples Center, Los Angeles, Kalifornia, USA
WBC World & The Ring
(kategoria półciężka)
Wygrana
30 - 1
(1 NC)
Rumunia Adrian Diaconu UD 12/12 2011-05-21 Bell Centre, Montreal, Quebec, Kanada
Przegrana
29 - 1
(1 NC)
Kanada Jean Pascal UD 12/12 2010-08-14 Bell Centre, Montreal, Quebec, Kanada
WBC & IBO World
(kategoria półciężka)
Wygrana
29 - 0
(1 NC)
Jamajka Glen Johnson UD 12/12 2009-11-07 XL Center, Hartford, Connecticut, USA
WBC Interim & IBO World
(kategoria półciężka)
Wygrana
28 - 0
(1 NC)
Stany Zjednoczone Antonio Tarver UD 12/12 2009-05-09 Hard Rock Hotel and Casino, Las Vegas, Nevada, USA
IBF & IBO World
(kategoria półciężka)
Wygrana
27 - 0
(1 NC)
Stany Zjednoczone Antonio Tarver UD 12/12 2008-10-11 Palms Casino Resort, Las Vegas, Nevada, USA
IBF & IBO World
(kategoria półciężka)
Wygrana
26 - 0
(1 NC)
Jamajka Glen Johnson UD 12/12 2008-04-12 St. Pete Times Forum, Tampa, Floryda, USA
WBC World
(kategoria półciężka)
Wygrana
25 - 0
(1 NC)
Kolumbia Epifanio Mendoza TKO 4/12 2007-09-29 Arco Arena, Sacramento, Kalifornia, USA
WBC World
(kategoria półciężka)
Wygrana
24 - 0
(1 NC)
Meksyk Jesús Ramírez TKO 6/12 2007-06-09 Connecticut Convention Center, Hartford, Connecticut, USA
WBC World
(kategoria półciężka)
Wygrana
23 - 0
(1 NC)
Polska Tomasz Adamek UD 12/12 2007-02-03 Silver Spurs Arena, Kissimmee, Floryda, USA
WBC World
(kategoria półciężka)
Wygrana
22 - 0
(1 NC)
Stany Zjednoczone Eric Harding UD 12/12 2006-06-02 Chumash Casino, Santa Ynez, Kalifornia, USA
NABF
(kategoria półciężka)
Wygrana
21 - 0
(1 NC)
Wielka Brytania Jamie Hearn TKO 3/8 2006-03-04 M.E.N. Arena, Manchester, Lancashire, Anglia
Wygrana
20 - 0
(1 NC)
Stany Zjednoczone Jason Naugler UD 8/8 2006-02-04 Don Haskins Convention Center, El Paso, Teksas, USA
Wygrana
19 - 0
(1 NC)
Kanada Ian Gardner TKO 11/12 2005-11-18 Athletic Center, New Haven, Connecticut, USA
WBO NABO
(kategoria superśrednia)
Wygrana
18 - 0
(1 NC)
Stany Zjednoczone Ronald Boddie TKO 3/8 2005-08-06 St. Pete Times Forum, Tampa, Floryda, USA
Wygrana
17 - 0
(1 NC)
Stany Zjednoczone Efrain Garcia RTD 4/10 2005-04-01 City Wide Fieldhouse, New Haven, Connecticut, USA
WBC Youth
(kategoria średnia)
Wygrana
16 - 0
(1 NC)
Stany Zjednoczone Carl Daniels TKO 7/10 2004-12-10 Foxwoods Resort, Mashantucket, Connecticut, USA
WBC Youth
(kategoria średnia)
Wygrana
15 - 0
(1 NC)
Stany Zjednoczone Darnell Wilson UD 10/10 2004-10-29 Foxwoods Resort, Mashantucket, Connecticut, USA
WBC Youth
(kategoria średnia)
NC
14 - 0
(1 NC)
Stany Zjednoczone Aundalen Sloan NC 6/6 2004-03-27 Foxwoods Resort, Mashantucket, Connecticut, USA
Wygrana
14 - 0
Stany Zjednoczone Dumont Welliver RTD 8/10 2003-10-31 Convention Center, Providence, Rhode Island, USA
WBC Youth
(kategoria średnia)
Wygrana
13 - 0
Stany Zjednoczone Brett Lally TKO 4/8 2003-08-01 Hampton Beach Casino, Hampton Beach, New Hampshire, USA
Wygrana
12 - 0
Stany Zjednoczone Eart Allen TKO 3/6 2003-05-02 Foxwoods Resort, Mashantucket, Connecticut, USA
Wygrana
11 - 0
Stany Zjednoczone Willie Lee KO 3/6 2003-03-21 Foxwoods Resort, Mashantucket, Connecticut, USA
Wygrana
10 - 0
Stany Zjednoczone Shannon Miller UD 6/6 2003-02-01 Mohegan Sun Casino, Uncasville, Connecticut, USA
Wygrana
9 - 0
Kostaryka John William TKO 4/6 2002-10-25 Foxwoods Resort, Mashantucket, Connecticut, USA
Wygrana
8 - 0
Kolumbia Faustino González UD 6/6 2002-08-03 Foxwoods Resort, Mashantucket, Connecticut, USA
Wygrana
7 - 0
Jamajka Gary Grant TKO 1/4 2002-05-18 Mohegan Sun Casino, Uncasville, Connecticut, USA
Wygrana
6 - 0
Kanada Chad Sawyer UD 4/4 2002-04-27 Mohegan Sun Casino, Uncasville, Connecticut, USA
Wygrana
5 - 0
Kanada Martin Desjardins UD 4/4 2002-03-01 Foxwoods Resort, Mashantucket, Connecticut, USA
Wygrana
4 - 0
Stany Zjednoczone Jerald Lowe TKO 1/4 2002-02-16 Mohegan Sun Casino, Uncasville, Connecticut, USA
Wygrana
3 - 0
Stany Zjednoczone James Orso KO 1/4 2001-12-13 Mohegan Sun Casino, Uncasville, Connecticut, USA
Wygrana
2 - 0
Stany Zjednoczone Antonio Baker KO 1/4 2001-09-21 Rhodes-on-the-Pawtuxet, Cranston, Rhode Island, USA
Wygrana
1 - 0
Stany Zjednoczone Steve Garrett TKO 2/4 2001-08-18 Mohegan Sun Casino, Uncasville, Connecticut, USA
Debiut
Poprzednik
Polska Tomasz Adamek
Mistrz świata WBC w wadze półciężkiej
3 lutego 2007 – lipiec 2008 (wakat)
Następca
Rumunia Adrian Diaconu
Poprzednik
Stany Zjednoczone Antonio Tarver
Mistrz świata IBF w wadze półciężkiej
11 października 2008 – maj 2009
Następca
Stany Zjednoczone Tavoris Cloud
Poprzednik
Stany Zjednoczone Bernard Hopkins
Mistrz świata WBC w wadze półciężkiej
28 kwietnia 2012 – 8 czerwca 2013
Następca
Kanada Adonis Stevenson
Poprzednik
Stany Zjednoczone Bernard Hopkins
Mistrz The Ring w wadze półciężkiej
28 kwietnia 2012 – 8 czerwca 2013
Następca
Kanada Adonis Stevenson

Przypisy

  1. Give Him Your Best (ang.). articles.courant.com. [dostęp 13 stycznia 2015].
  2. Dawson determined to improve on dad's footsteps (ang.). sports.espn.go.com. [dostęp 13 stycznia 2015].
  3. Azad Championship Report - Chad Dawson: The Champion (ang.). maxboxing.com. [dostęp 13 stycznia 2015].
  4. Boxing's Coming Back After 20 Years (ang.). nbcconnecticut.com. [dostęp 13 stycznia 2015].
  5. Rick Dawson - BoxRec (ang.). boxrec.com. [dostęp 13 stycznia 2015].
  6. Chad Dawson Bio (ang.). hbo.com. [dostęp 13 stycznia 2015].
  7. Ricky Dawson - BoxRec (ang.). boxrec.com. [dostęp 13 stycznia 2015].
  8. United States Junior U-19 National Championships (ang.). amateur-boxing.strefa.pl. [dostęp 13 stycznia 2015].
  9. United States Junior U-19 National Championships (ang.). amateur-boxing.strefa.pl. [dostęp 13 stycznia 2015].
  10. 11.World Junior Championships - Budapest, Hungary (ang.). amateur-boxing.strefa.pl. [dostęp 13 stycznia 2015].
  11. Is It Bad Chad’s Time or Business As Usual For S.O.G.? (ang.). theboxingvoice.com. [dostęp 13 stycznia 2015].
  12. Saturday 18 August 2001 Mohegan Sun Casino, Uncasville, Connecticut, USA (ang.). boxrec.com. [dostęp 13 stycznia 2015].
  13. Friday 21 September 2001 Rhodes-on-the-Pawtuxet, Cranston, Rhode Island, USA (ang.). boxrec.com. [dostęp 13 stycznia 2015].
  14. Thursday 13 December 2001 Mohegan Sun Casino, Uncasville, Connecticut, USA (ang.). boxrec.com. [dostęp 13 stycznia 2015].
  15. Saturday 16 February 2002 Mohegan Sun Casino, Uncasville, Connecticut, USA (ang.). boxrec.com. [dostęp 13 stycznia 2015].
  16. Friday 1 March 2002 Foxwoods Resort, Mashantucket, Connecticut, USA (ang.). boxrec.com. [dostęp 13 stycznia 2015].
  17. Saturday 27 April 2002 Mohegan Sun Casino, Uncasville, Connecticut, USA (ang.). boxrec.com. [dostęp 13 stycznia 2015].
  18. Saturday 18 May 2002 Mohegan Sun Casino, Uncasville, Connecticut, USA (ang.). boxrec.com. [dostęp 13 stycznia 2015].
  19. Saturday 3 August 2002 Foxwoods Resort, Mashantucket, Connecticut, USA (ang.). boxrec.com. [dostęp 13 stycznia 2015].
  20. Friday 25 October 2002 Foxwoods Resort, Mashantucket, Connecticut, USA (ang.). boxrec.com. [dostęp 13 stycznia 2015].
  21. Chad Dawson vs. Shannon Miller (ang.). boxrec.com. [dostęp 13 stycznia 2015].
  22. Friday 21 March 2003 Foxwoods Resort, Mashantucket, Connecticut, USA (ang.). boxrec.com. [dostęp 13 stycznia 2015].
  23. Friday 2 May 2003 Foxwoods Resort, Mashantucket, Connecticut, USA (ang.). boxrec.com. [dostęp 13 stycznia 2015].
  24. Friday 1 August 2003 Hampton Beach Casino, Hampton Beach, New Hampshire, USA (ang.). boxrec.com. [dostęp 13 stycznia 2015].
  25. Friday 31 October 2003 Convention Center, Providence, Rhode Island, USA (ang.). boxrec.com. [dostęp 13 stycznia 2015].
  26. Chad Dawson vs. Aundalen Sloan (ang.). boxrec.com. [dostęp 13 stycznia 2015].
  27. Friday 29 October 2004 Foxwoods Resort, Mashantucket, Connecticut, USA (ang.). boxrec.com. [dostęp 13 stycznia 2015].
  28. WBA World light middleweight title fights (ang.). boxrec.com. [dostęp 13 stycznia 2015].
  29. Chad Dawson vs. Carl Daniels (ang.). boxrec.com. [dostęp 13 stycznia 2015].
  30. Friday 1 April 2005 City Wide Fieldhouse, New Haven, Connecticut, USA (ang.). boxrec.com. [dostęp 13 stycznia 2015].
  31. Chad Dawson vs. Ronald Boddie (ang.). boxrec.com. [dostęp 13 stycznia 2015].
  32. Chad Dawson vs. Ian Gardner (ang.). boxrec.com. [dostęp 13 stycznia 2015].
  33. Saturday 4 February 2006 Don Haskins Convention Center, El Paso, Texas, USA (ang.). boxrec.com. [dostęp 13 stycznia 2015].
  34. Saturday 4 March 2006 M.E.N. Arena, Manchester, Lancashire, United Kingdom (ang.). boxrec.com. [dostęp 13 stycznia 2015].
  35. Chad Dawson vs. Eric Harding (ang.). boxrec.com. [dostęp 13 stycznia 2015].
  36. The Ring Magazine's Annual Ratings: 2006 (ang.). boxrec.com. [dostęp 13 stycznia 2015].
  37. 37,0 37,1 BoxRec's Annual Ratings: Light Heavyweight--2000s (ang.). boxrec.com. [dostęp 13 stycznia 2015].
  38. Adamek - Dawson / Chavez - Julio Diaz (ang.). marcobarrera.com. [dostęp 13 stycznia 2015].
  39. Adamek - Dawson / Chavez - Julio Diaz (ang.). thesweetscience.com. [dostęp 13 stycznia 2015].
  40. Dawson dethrones Adamek! (ang.). boxnews.com.ua. [dostęp 13 stycznia 2015].
  41. Tomasz Adamek vs. Chad Dawson (ang.). boxrec.com. [dostęp 13 stycznia 2015].
  42. Cotto stops Judah in 11th round, retains WBA belt (ang.). usatoday30.usatoday.com. [dostęp 13 stycznia 2015].
  43. Chad Dawson vs. Jesus Ruiz (ang.). boxrec.com. [dostęp 13 stycznia 2015].
  44. Chad Dawson vs. Epifanio Mendoza (ang.). boxrec.com. [dostęp 13 stycznia 2015].
  45. Adrian Diaconu injured, Pulls Out Of Dawson Fight (ang.). saddoboxing.com. [dostęp 13 stycznia 2015].
  46. "Bad" Chad Dawson Dominates Epifanio Mendoza To Retain WBC Title! (ang.). saddoboxing.com. [dostęp 13 stycznia 2015].
  47. The Ring Magazine's Annual Ratings: 2007 (ang.). boxrec.com. [dostęp 13 stycznia 2015].
  48. IBF World light heavyweight title fights (ang.). boxrec.com. [dostęp 13 stycznia 2015].
  49. Saturday 12 April 2008 St. Pete Times Forum, Tampa, Florida, USA (ang.). boxrec.com. [dostęp 13 stycznia 2015].
  50. Tarver-Woods, Dawson-Johnson: Weigh-In (ang.). secondsout.com. [dostęp 13 stycznia 2015].
  51. Chad Dawson vs. Glen Johnson (1st meeting) (ang.). boxrec.com. [dostęp 13 stycznia 2015].
  52. Dawson Vacates WBC Title, Heads To Antonio Tarver (ang.). boxingscene.com. [dostęp 13 stycznia 2015].
  53. ANTONIO TARVER vs CHAD DAWSON (ang.). fightwriter.com. [dostęp 13 stycznia 2015].
  54. Antonio Tarver vs. Chad Dawson (1st meeting) (ang.). boxrec.com. [dostęp 13 stycznia 2015].
  55. Saturday 9 May 2009 Hard Rock Hotel and Casino, Las Vegas, Nevada, USA (ang.). boxrec.com. [dostęp 13 stycznia 2015].
  56. Dawson Injured, Pulls Out of Tarver Fight (ang.). boxingnews24.com. [dostęp 13 stycznia 2015].
  57. Dawson, Tarver weigh-in (ang.). lasvegassun.com. [dostęp 13 stycznia 2015].
  58. Chad Dawson vs. Antonio Tarver (2nd meeting) (ang.). boxrec.com. [dostęp 13 stycznia 2015].
  59. Dawson outpoints Tarver in rematch to remain undefeated (ang.). usatoday30.usatoday.com. [dostęp 13 stycznia 2015].
  60. Second time is Tarver’s charm (ang.). lasvegassun.com. [dostęp 13 stycznia 2015].
  61. Chad Dawson vacates IBF Title (ang.). boxinginsider.com. [dostęp 13 stycznia 2015].
  62. Dawson vs. Johnson for WBC light Heavyweight title on Nov 7th (ang.). boxingnews24.com. [dostęp 13 stycznia 2015].
  63. Saturday 7 November 2009 XL Center, Hartford, Connecticut, USA (ang.). boxrec.com. [dostęp 13 stycznia 2015].
  64. WBC Sanctions Dawson – Johnson II for Interim Title (ang.). boxinginsider.com. [dostęp 13 stycznia 2015].
  65. IBO World Light heavyweight Title (ang.). boxrec.com. [dostęp 13 stycznia 2015].
  66. Dawson vs. Johnson: Weigh-In (ang.). secondsout.com. [dostęp 13 stycznia 2015].
  67. Chad Dawson vs. Glen Johnson (2nd meeting) (ang.). boxrec.com. [dostęp 13 stycznia 2015].
  68. CompuBox Stats:Chad Dawson Beats Glen Johnson (ang.). boxingscene.com. [dostęp 13 stycznia 2015].
  69. Dawson vs. Pascal on August 14th (ang.). boxingnews24.com. [dostęp 13 stycznia 2015].
  70. Saturday 14 August 2010 Bell Centre, Montreal, Quebec, Canada (ang.). boxrec.com. [dostęp 13 stycznia 2015].
  71. Chad “Not So Bad” Dawson Defeated By Jean Pascal After 11 Rounds (ang.). bleacherreport.com. [dostęp 13 stycznia 2015].
  72. Jean Pascal vs. Chad Dawson (ang.). boxrec.com. [dostęp 13 stycznia 2015].
  73. 73,0 73,1 Saturday 15 October 2011 Staples Center, Los Angeles, California, USA (ang.). boxrec.com. [dostęp 13 stycznia 2015].
  74. Bernard Hopkins - BoxRec (ang.). boxrec.com. [dostęp 13 stycznia 2015].
  75. Chad Dawson stops Bernard Hopkins (ang.). espn.go.com. [dostęp 13 stycznia 2015].
  76. Hopkins vs. Dawson changed to No Contest (ang.). fighthype.com. [dostęp 13 stycznia 2015].
  77. Bernard Hopkins, Chad Dawson agree rematch (ang.). espn.go.com. [dostęp 13 stycznia 2015].
  78. Saturday 28 April 2012 Boardwalk Hall, Atlantic City, New Jersey, USA (ang.). boxrec.com. [dostęp 13 stycznia 2015].
  79. Chad Dawson beats Bernard Hopkins - as it happened (ang.). theguardian.com. [dostęp 13 stycznia 2015].
  80. Harold Lederman on Hopkins-Dawson II (ang.). boxing.com. [dostęp 13 stycznia 2015].
  81. Bernard Hopkins vs. Chad Dawson (2nd meeting) (ang.). boxrec.com. [dostęp 13 stycznia 2015].
  82. Andre Ward vs. Chad Dawson (ang.). boxrec.com. [dostęp 13 stycznia 2015].
  83. Saturday 8 September 2012 Oracle Arena, Oakland, California, USA (ang.). boxrec.com. [dostęp 13 stycznia 2015].
  84. The best in the world? Ward gives Dawson torrid time to retain titles (ang.). dailymail.co.uk. [dostęp 13 stycznia 2015].
  85. Chad Dawson calls loss to Andre Ward an “HBO set-up,” but Dawson sought the fight (ang.). sports.yahoo.com. [dostęp 13 stycznia 2015].
  86. Dawson-Stevenson on June 8th: Is Adonis for real? (ang.). boxingnews24.com. [dostęp 13 stycznia 2015].
  87. Saturday 8 June 2013 Bell Centre, Montreal, Quebec, Canada (ang.). boxrec.com. [dostęp 13 stycznia 2015].
  88. Chad Dawson vs. Adonis Stevenson (ang.). boxrec.com. [dostęp 13 stycznia 2015].
  89. Ring Magazine Knockout of the Year (ang.). boxrec.com. [dostęp 13 stycznia 2015].
  90. 90,0 90,1 Chad Dawson’s Wife Crystal Dawson (ang.). ballerwives.com. [dostęp 13 stycznia 2015].
  91. Father Helped Put Fight In Dawson (ang.). articles.courant.com. [dostęp 13 stycznia 2015].