Chad Dawson

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Boxing pictogram.svg Chad Dawson
{{{nazwa}}}
Pseudonim Bad
Data i miejsce urodzenia 13 lipca 1982
Hartsville
Obywatelstwo Stany Zjednoczone
Styl walki leworęczny
Kategoria wagowa półciężka
Bilans walk zawodowych
Liczba walk 38
Zwycięstwa 32
Przez nokauty 18
Porażki 4
Remisy 0
Nieodbyte 2

Chad Dawson (ur. 13 lipca 1982 w Hartsville, Karolina Południowa) – amerykański bokser, były zawodowy mistrz świata organizacji WBC i IBF w kategorii półciężkiej (do 175 funtów).

Kariera amatorska[edytuj | edytuj kod]

Bilans walk amatorskich Dawsona to 67 zwycięstw i 13 porażek. W 1999 wywalczył tytuł mistrza Stanów Zjednoczonych juniorów w kategorii średniej. Zajął też trzecie miejsce na Mistrzostwach Świata Juniorów w 2000 w Budapeszcie.

Kariera zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Na zawodowym ringu zadebiutował w 2001. Do tej pory przegrał tylko jeden raz, a jedna walka w 2004 została uznana za nieodbytą, ponieważ w jego organizmie wykryto ślady narkotyków[1].

Dawson szybko piął się w rankingach organizacji bokserskich. Pokonał takich pięściarzy jak Carl Daniels i Ian Gardner[2] (obie walki zakończył przed czasem). W czerwcu 2006, w walce z Erikiem Hardingiem, już w pierwszej rundzie leżał na deskach (pierwszy raz w karierze), mimo to wygrał pojedynek jednogłośną decyzją na punkty[3].

3 lutego 2007 zdobył mistrzostwo świata organizacji WBC, pokonując Polaka, Tomasza Adamka. Obaj bokserzy byli liczeni (Adamek w rundzie siódmej, Dawson w dziesiątej), ale to Amerykanin miał w tej walce przewagę i wygrał na punkty jednogłośną decyzją sędziów[4].

W swojej pierwszej obronie mistrzowskiego pasa Dawson pokonał przez techniczny nokaut w szóstej rundzie Meksykanina Jesusa Ruiza. Walka odbyła się 9 czerwca 2007 w Hartford[5]. 29 września miał się zmierzyć z oficjalnym pretendentem do tytułu, Adrianem Diaconu, ale Rumun doznał kontuzji ręki i wycofał się z pojedynku. Ostatecznie Dawson zmierzył się z Kolumbijczykiem Epifanio Mendozą i wygrał z nim przez techniczny nokaut w czwartej rundzie[6].

12 kwietnia 2008 pokonał jednogłośnie na punkty byłego mistrza IBF, 39-letniego Glena Johnsona[7]. W lipcu tego samego roku zrezygnował z tytułu mistrza świata WBC, aby móc walczyć z Antonio Tarverem o pas mistrzowski federacji IBF[8]. Do pojedynku obu bokserów doszło 11 października 2008. Dawson pokonał Tarvera zdecydowanie na punkty, dodatkowo Tarver w ostatniej, dwunastej rundzie był liczony[9].

9 maja 2009 roku doszło do walki rewanżowej obu pięściarzy, w której po raz kolejny lepszy okazał się Dawson, ponownie jednogłośnie pokonując Tarvera na punkty[10]. Jeszcze w tym samym miesiącu Dawson zrezygnował z tytułu mistrza świata, ponieważ nie chciał walczyć z oficjalnym pretendentem do tytułu, Tavorisem Cloudem z uwagi na małe zainteresowanie tym pojedynkiem stacji telewizyjnych[11]. 7 listopada 2009 po raz drugi pokonał jednogłośnie na punkty Glena Johnsona[12].

14 sierpnia 2010 roku zmierzył się z mistrzem WBC Jeanem Pascalem. Pascal przez całą walkę zdecydowanie prowadził na punkty. W 11. rundzie pojedynek przerwano, ze względu na rozcięty łuk brwiowy Dawsona. Tym samym Kanadyjczyk zachował tytuł. 21 maja 2011 powrócił na ring gdzie pokonał wysoko na punkty byłego mistrza WBC Adriana Diaconu[13]. 15 października 2011 zmierzył się z mistrzem świata federacji WBC w wadze półciężkiej Bernardem Hopkinsem. W drugiej rundzie pojedynku Hopkins podczas zwarcia został odepchnięty, co spowodowało u niego kontuzję barku, w związku z którą nie był w stanie kontynuować pojedynku. Sędzia pojedynku ogłosił zwycięstwo Dawsona przez techniczny nokaut[14]. 13 grudnia 2011 Komisja Sportowa Stanu Kalifornia zmieniła werdykt walki na "no contest"[15]. W rewanżu stoczonym 28 kwietnia 2012 w w Atlantic City pokonał na punkty Bernarda Hopkinsa 114:114, 117:111, 117:111 i odzyskał pas WBC w wadze półciężkiej.

8 czerwca 2013 Dawson zmierzył się pojedynku z Adonisem Stevensonem w obronie pas WBC. Stevenson niespodziewanie zwyciężył przez techniczny nokaut w pierwszej rundzie, posyłając Amerykanina na deski. Dawson zdołał powstać, ale sędzia postanowił przerwać pojedynek[16].

Przypisy

  1. Boxing Encyclopedia (ang.). [dostęp 2009-05-19].
  2. Thomas Gerbasi: Dawson determined to improve on dad's footsteps (ang.). ESPN.com, 01.02.2007. [dostęp 2009-05-19].
  3. Graham Houston: Cad Dawson W12 Eric Harding (ang.). Fightwriter.com. [dostęp 2009-05-19].
  4. Graham Houston: Chad Dawson W12 Tomasz Adamek (ang.). Fightwriter.com. [dostęp 2009-05-19].
  5. Antonio Tarver Returns to Form; Dawson TKO's Ruiz (ang.). EastSideBoxing.com, 11.06.2007. [dostęp 2009-05-19].
  6. David Robinett: Dawson Hammers Mendoza! (ang.). Fightnews.com, 30.09.2007. [dostęp 2009-05-19].
  7. Graham Houston: Chad Dawson W12 Glen Johnson (ang.). Fightwriter.com. [dostęp 2009-05-19].
  8. Dan Rafael: Dawson vacates 175-pound title to gird for possible showdown with Tarver (ang.). ESPN.com, 16.07.2008. [dostęp 2009-05-19].
  9. Frank Gonzalez Jr.: Dawson Beats Tarver by a Mile (ang.). EastSideBoxing.com, 12.10.2008. [dostęp 2009-05-19].
  10. Chris Cozzone, Natasha Chornesky: Dawson outpoints Tarver again! (ang.). Fightnews.com, 09.05.2009. [dostęp 2010-04-29].
  11. Dawson vacates IBF Title! (ang.). Fightnews.com, 27.05.2009. [dostęp 2010-04-29].
  12. Matt Richardson, Mariano A. Agmi: Dawson dominates Johnson (ang.). Fightnews.com, 07.11.2009. [dostęp 2010-04-29].
  13. Dawson wypunktował Diaconu (pol.). ringpolska.pl.
  14. Dawson wygrywa w niecodziennych okolicznościach (pol.). ringpolska.pl.
  15. Walka Hopkinsa z Dawsonem uznana za nieodbytą (pol.). bokser.org.
  16. Stevenson znokautował Dawsona! (pol.). bokser.org.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]