Chaim Laskov

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Chaim Laskov
חיים לסקוב
Chaim Laskov w 1958
Chaim Laskov w 1958
generał porucznik (Rav Aluf) generał porucznik (Rav Aluf)
Data i miejsce urodzenia 1919
Borysów
Data i miejsce śmierci 8 grudnia 1982
Izrael
Przebieg służby
Lata służby 1938-1961
Siły zbrojne British Army
Hagana
Siły Obronne Izraela
Jednostki Brygada Żydowska
7 Brygada Pancerna
Stanowiska dowódca Sił Powietrznych Izraela (1951-1953)
szef Południowego Dowództwa (1956-1958)
Szef Sztabu Generalnego Sił Obronnych Izraela (1958-1961)
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Wojna o niepodległość
Kryzys sueski
Odznaczenia
Wojna o niepodległość Kryzys sueski
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Chaim Laskov (ur. 1919, zm. 8 grudnia 1982) - izraelski dowódca wojskowy w stopniu generała porucznika (Raf Aluf), oficer dyplomowany Sił Obronnych Izraela, w latach 1958-1961 Szef Sztabu Generalnego Sił Obronnych Izraela.

Młodość[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w miejscowości Borysów w Białoruskiej Socjalistycznej Republice Radzieckiej. Jego ojciec był właścicielem tartaku, który utracił podczas Rewolucji lutowej 1917.

W 1925 wraz z rodziną wyemigrował do Mandatu Palestyny. Rodzina zamieszkała w Hajfie, gdzie żyła w skrajnej nędzy. Młody Chaim pomimo ubóstwa uczęszczał do szkół w Hajfie. Ojciec pracował jako woźnica, i w 1930 został zabity przez Arabów[1].

Kariera wojskowa[edytuj | edytuj kod]

W 1938 Chaim wstąpił do żydowskiej organizacji paramilitarnej Hagana. Początkowo był osobistym posłańcem dowódcy sił Hagany w Hajfie, Jaakova Dori. Następnie został członkiem elitarnych jednostek polowych Hagany - Specjalnych Jednostek Nocnych (SNS) dowodzonych przez Orde Wingatea. W okresie tym poznał podstawowe zasady taktyki ofensywnej wojny. Podczas II wojny światowej w 1940 zaciągnął się jako ochotnik do British Army. Jako dowódca kompanii Brygady Żydowskiej wziął udział w kampanii włoskiej w czasie II wojny światowej. W trakcie tej służby awansował na stopień majora. Po wojnie pozostał przez pewien czas w Europie, organizując nielegalną emigrację ocalonych z Holocaustu Żydów do Palestyny.

Po powrocie do kraju został oficerem szkoleniowym Hagany. Od początku I wojny izraelsko-arabskiej w maju 1948 organizował kursy szkoleniowe dla oficerów. Podczas Operacji Bin Nun Bet (30-31 maja) Laskov dowodził batalionem podczas natarcia na Latrun. Zastosowano wówczas zalecaną przez Laskova technikę walki przy użyciu miotaczy ognia. Podczas Operacji Dekel i Operacji Hiram dowodził 7 Brygadą Pancerną[2]. W lipcu awansował na pułkownika. W okresie tym poznał swoją przyszłą żonę, Schulamit Lane-Chen.

Chaim Laskov, 1952

Po wojnie objął dowództwo nad wojskowym ośrodkiem szkolenia podstawowego żołnierzy. W latach 1951-1953 pełnił obowiązki dowódcy Sił Powietrznych Izraela. W okresie tym izraelskie lotnictwo otrzymało swój pierwszy samolot myśliwski z napędem odrzutowym Gloster Meteor. W 1953 Laskov wyjechał do Wielkiej Brytanii, gdzie przeszedł oficerskie szkolenie wojskowe. Studiował także filozofię, ekonomię i nauki polityczne na University of Oxford. Po powrocie do kraju, w 1955 został mianowany zastępcą Szefa Sztabu Generalnego Sił Obronnych Izraela. Podczas Kryzysu sueskiego w 1956 dowodził 77 Dywizją, prowadzącą działania operacyjne na linii Rafah-Arisz-al-Kantara. Po śmierci w katastrofie lotniczej szefa Południowego Dowództwa pułkownika Assafa Simhoni, Laskov przejął jego obowiązki i dowodził podczas wycofywania wojsk z półwyspu Synaj.

Szef Sztabu Generalnego[edytuj | edytuj kod]

W dniu 29 stycznia 1958 Chaim Laskov został powołany na Szefa Sztabu Generalnego Sił Obronnych Izraela.

W tamtym okresie terytorium państwa Izrael było nieustannie nękane ostrzałem artyleryjskim ze strony Syrii. Dochodziło także do różnych incydentów na granicach z Egiptem i Jordanią. Ten okres względnego spokoju Siły Obronne Izraela wykorzystywały do wzmocnienia swojego potencjału militarnego. Wprowadzono do służby pierwszy izraelski okręt podwodny, odrzutowe samoloty myśliwsko-bombowe Dassault Super Mystère, a w grudniu 1960 uruchomiono reaktor jądrowy w tajnym ośrodku położonym w pobliżu miasta Dimona na pustyni Negew. Służbę swoją Laskov zakończył w dniu 1 stycznia 1961.

Kariera zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Po wycofaniu się ze służby wojskowej, Laskov został dyrektorem państwowego przedsiębiorstwa zarządzającego portami morskimi. Nadzorował budowę i otwarcie Portu Aszdod. Przez cały czas kontynuował pisanie podręczników do szkolenia wojskowego, publikował także artykuły w czasopismach o tematyce wojskowej.

W latach 1972-1982 Laskov był rzecznikiem praw obywatelskich żołnierzy. Zmarł w 1982[3].

Przypisy

  1. Haim Laskov (1919-1982) (ang.). W: Jewish Virtual Library [on-line]. [dostęp 2011-09-16].
  2. Eliezer Cohen: Israel's Best Defense. New York: Orion Books, 1993, s. 504. ISBN 0-517-587904.
  3. Haim Laskov, the 5th IDF Chief of General Staff, passed away at the age of 63 (ang.). W: Israel Defence Forces [on-line]. [dostęp 2011-09-16].