Chajka Grossman

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Chajka Grossman (ur. 20 listopada 1919; zm. 26 maja 1996) – polityk izraelski, członek Knessetu. W młodości aktywny działacz syjonistyczny w Europie, partyzant, uczestniczka i organizator powstań w gettach w Polsce i na Litwie.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Chaika Grossman urodził się w Białymstoku. Jako nastolatka wstąpiła do Haszomer Hacair, socjalistyczno-syjonistycznego ruchu młodzieżowego. Jako jego lider w Polsce, została wysłana do Brześcia Litewskiego w celu zorganizowania działalności tegoż ruchu w mieście i okolicy.

Po wybuchu II wojny światowej , przeniosła się do Wilna, gdzie była aktywna w kierownictwie podziemnego Haszomer Hacair. Po hitlerowskiej inwazji na Związek Radziecki w 1941 roku, wróciła do Białegostoku, gdzie pomagała w organizacji konspiracyjnej w getcie. Na podstawie podrobionych polskich dokumentów na nazwisko Halina Woranowicz, działała jako kurier między gettami w Białymstoku, Wilnie, Lublinie i Warszawie. Jej polska tożsamość pozwoliła jej kontaktować się z formującym się oddziałami partyzanckimi w lasach Polski i Litwy oraz kupować i przemycać broń do getta. W 1943 roku wybuchło powstanie w getcie białostockim. Początkowo brała udział w walkach ulicznych, następnie opuściła getto, aby organizować ratunek dla ocalałych i pomagać w przedostaniu do grup partyzanckich stacjonujących w pobliskich lasach.

Po wojnie pracowała w Centralnym Komitecie Żydów Polskich, , który opiekował się setkami tysięcy uchodźców i ocalałych Żydów. Wyemigrowała do Palestyny w 1948 roku. W 1949 roku napisała książkę Ludzie podziemia i wyszła za mąż za Meira Orkina. W tym samym roku urodziła pierwszą córkę.

Była sekretarzem hajfijskiego oddziału Mapam (Zjednoczonej Partii Robotniczej).W latach 19691981 a następnie 19841988 był członkiem Knesetu z ramienia Mapam. Jako parlamentarzysta, skupiła się na kwestiach społecznych i statusu kobiet.

W 1993 roku zapadła w śpiączkę, która trwała trzy lata, aż do jej śmierci 26 maja 1996 roku.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Haika Grossman a mirror of our histoty (ang.). [dostęp 04.06.2012].