Chalkozyn

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Chalkozyn
Chalcocite.jpg
Właściwości chemiczne i fizyczne
Inne nazwy błyszcz miedzi
Skład chemiczny Cu2S (siarczek miedzi(I))
Twardość w skali Mohsa 2,5–3
Przełam muszlowy, kruchy
Łupliwość bardzo niewyraźna
Pokrój kryształu tabliczki, słupki
Układ krystalograficzny rombowy
Gęstość minerału 5,6 g/cm³
Właściwości optyczne
Barwa ciemny ołowianoszary, zazwyczaj z matowym nalotem, często niebieski, azurytowy lub zielony, malachitowy
Rysa ciemnoszara
Połysk metaliczny
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Chalkozyn (gr. khalkos, chalkos - "miedź") – minerał z grupy siarczków.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Właściwości[edytuj | edytuj kod]

Zwykle wykształca zbliźniaczenia. Na ścianach kryształów często występuje charakterystyczne prążkowanie. Występuje w postaci skupień zbitych, ziarnistych lub naskorupień czy żył. Minerał kruchy, nieprzezroczysty. Należy do minerałów rzadkich, rozpowszechnionych tylko w niektórych rejonach Ziemi.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Powstaje w wyniku procesów hydrotermalnych, w niskich temperaturach. Występuje w żyłach i gniazdach kruszcowych, w łupkach ilastych i marglistych. Częsty w strefach cementacji miedzionośnych wystąpień siarczkowych. Występuje w towarzystwie diogenitu, kowelinu, bornitu, kuprytu, chalkopirytu, stromeyerytu.

Miejsca występowania:

  • W Polsce: Dolny Śląsk – Lubin, Polkowice, Sieroszowice, Rudna, w rejonie Nowego Kościoła, na Przedgórzu Kaczawskim, w Górach Złotych, Rudawach Janowickich.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

  • Ważne źródło otrzymywania miedzi (zawiera 80% Cu).
  • Minerał interesujący dla kolekcjonerów.
  • Bywa okazjonalnie wykorzystywany w jubilerstwie, do wytwarzania żałobnej biżuterii.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Autor: Olaf Medenbach, Cornelia Sussieck-Fornefeld: Leksykon przyrodniczy. Minerały. Warszawa: Świat Książki, 1995, s. 42. ISBN 83-7129-194-9.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]