Chanat kokandzki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Chanat Kokandu)
Skocz do: nawigacja, szukaj

Chanat kokandzki (uzb. Qoʻqon xonligi) – dawne państwo w środkowej Azji z ośrodkiem w Kokandzie. Obejmowało terytorium dzisiejszego Uzbekistanu, południowego Kazachstanu, Tadżykistanu i Kirgistanu.

Chanat utworzono w 1709 roku. W roku 1821 doszło do potężnej rebelii Kazachów, którą z trudem udało się stłumić. W 1841 roku chanat został zaatakowany i zaanektowany przez emiratu Buchary. Jednakże solidarna walka mieszkańców chanatu doprowadziła do odzyskania niepodległości w rok później.

W latach 1862-1867 toczyła się wojna z Rosją, w wyniku której chanat utracił Taszkent i Chodżent. Traktat pokojowy z 1868 roku uczynił z chanatu wasala Rosji.

Niezadowolenie z nowego porządku spowodowało wybuch powstania antyrosyjskiego w 1873 roku. W 1875 roku wojska rosyjskie stłumiły powstanie i zlikwidowały chanat kokandzki, zaś jego ziemie wcieliły do Imperium Rosyjskiego pod nazwą obwodu fergańskiego[1].

Chanowie kokandzcy[edytuj | edytuj kod]

  • Szohruch-bej (1709 - 1721)
  • Olim-chan (1800 - 1809)
  • Umar-chan (1809 - 1822)
  • Muhammad Ali-chan (1822 - 1841)
  • Szerali-chan (1842 - 1845)
  • Murod-chan (1845)
  • Chudojor-chan (1845 - 1858)
  • Malla-chan (1858 - 1862)
  • Szoh Murod-chan (1862)
  • Chudojor-chan (1862 - 1865) (2 raz)
  • Sulton Sajid-chan (1863 - 1865) (1 raz, koregent)
  • Bil Bahczi-chan (1865)
  • Sulton Sajid-chan (1865 - 1866) (2 raz)
  • Chudojor-chan (1866 - 1875) (3 raz)
  • Nasriddin-chan (1875) (1 raz)
  • Pulat-chan (1875)
  • Nasriddin-chan (1875 - 1876) (2 raz)

Przypisy

  1. Ludwik Bazylow: Historia Rosji. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich - Wydawnictwo, 2010, s. 304. ISBN 978-83-04-04641-2.