Chanat Kokandu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Chanat Kokandu (uzb. Qoʻqon Xonligi) – dawne państwo w środkowej Azji, z ośrodkiem w Kokandzie. Obejmował terytorium dzisiejszego Uzbekistanu, południowego Kazachstanu, Tadżykistanu i Kirgistanu.

Chanat utworzono w 1709 roku. W roku 1821 doszło do potężnej rebelii Kazachów, którą z trudem udało się stłumić. W 1841 roku Chanat Kokandu został zaatakowany i zaanektowany przez Emirat Buchary. Jednakże solidarna walka mieszkańców chanatu doprowadziła do odzyskania niepodległości w rok później. W latach 1862-1867 toczyła się wojna z Rosją, w wyniku której chanat utracił Taszkent i Chodżent. Traktat pokojowy z 1868 uczynił z chanatu wasala Rosji. Niezadowolenie z nowego porządku spowodowało wybuch powstania antyrosyjskiego w 1873 roku. W 1875 wojska rosyjskie stłumiły powstanie i zlikwidowały chanat Kokandu, zaś jego ziemie wcieliły do Imperium Rosyjskiego pod nazwą obwodu fergańskiego[1].

Chanowie Kokandu[edytuj | edytuj kod]

  • Shahrukh Biy (1709-1721)
  • Alim Chan (1800 - 1809)
  • Muhammad 'Umar Chan (1809 - 1822)
  • Muhammad 'Ali Chan (1822 - 1841)
  • Shir 'Ali Chan (1842 - 1845)
  • Murad Beg Chan (1845)
  • Muhammad Khudayar Chan (1845 - 1858)
  • Muhammad Malla Beg Chan (1858 - 1862)
  • Shah Murad Chan (1862)
  • Muhammad Khudayar Chan (1862 - 1865) (2 raz)
  • Muhammad Sultah Chan (1863 - 1865) (1 raz, koregent)
  • Bil Bahchi Chan (1865)
  • Muhammad Sultah Chan (1865 - 1866) (2 raz)
  • Muhammad Khudayar Chan (1866 - 1875) (3 raz)
  • Nasir ad-Din Chan (1875) (1 raz)
  • Muhammad Pulad Beg Chan (1875)
  • Nasir ad-Din Chan (1875 - 1876) (2 raz)

Przypisy

  1. Ludwik Bazylow: Historia Rosji. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich - Wydawnictwo, 2010, s. 304. ISBN 978-83-04-04641-2.