Change of Habit

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Change of Habit
Gatunek dramat
Rok produkcji 1969
Data premiery 10 listopada 1969
Kraj produkcji USA
Język angielski
Czas trwania 93 min
Reżyseria William A. Graham
Scenariusz Eric Bercovici, John Joseph, James Lee, Richard Morris, S.S. Schweitzer
Główne role Elvis Presley,
Mary Tyler Moore,
Barbara McNair,
Jane Elliot
Muzyka Billy Goldenberg, Buddy Kaye, Ben Weisman
Zdjęcia Russell Metty
Scenografia John MsCarthy, Ruby Levitt
Kostiumy Helen Colvig
Montaż Douglas Stewart
Produkcja Joe Connelly
Dystrybucja MCA / Universal Pictures

Change of Habit to dramat muzyczny z 1969 r. w którym główne role grają Elvis Presley i Mary Tyler Moore. Jest to także ostatni fabularny film Elvisa.

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Fabuła[edytuj | edytuj kod]

Doktor John Carpenter prowadzi klinikę w miejskim getcie. Jest zaskoczony, kiedy pewnego dnia przychodzą do niego trzy kobiety i oferują mu swoją pomoc. Przez długi czas nie zdaje sobie sprawy z tego, że panie są zakonnicami i biorą udział w doświadczalnym programie, którego celem jest efektywniejsze dotarcie do ludzi żyjących w zamkniętych grupach. Pracują w społeczeństwie jako zwykłe kobiety i noszą cywilne ubrania, gdyż boją się, że mieszkańcy mogliby być im niechętni, gdyby poznali ich prawdziwą tożsamość (stąd tytuł filmu "Chage of Habit", czyli zmiana habitu). Z czasem Carpenter zakochuje się w jednej z sióstr, Michelle Gallagher, nie wiedząc, że jest ona zakonnicą. Siostra Michelle także zaczyna odwzajemniać jego uczucia, ale jest niechętna temu, by zostawić zakon.

Produkcja[edytuj | edytuj kod]

Kiedy Elvis kończył swoją aktorską karierę w Hollywood, jak na ironię dostał rolę o której zawsze marzył. Chociaż nie był to szczególnie głęboki film, to "Change of Habit" zaprezentował inny niż dotychczas wizerunek Elvisa. Zamiast kolejnej komedii był dramat, w którym śpiewa tylko trzy piosenki, czwarta gra w czasie, gdy rozpoczyna się film.

Film kręcono w Los Angeles i studiach Universalu, w marcu i kwietniu 1969 r. Premiera w USA miała miejsce 10 listopada 1969 r. Film przez cztery tygodnie utrzymywał się na liście Variety Box Office Survey, gdzie dotarł na 17 miejsce.

Ścieżka dźwiękowa[edytuj | edytuj kod]

W filmie pojawiają się tylko cztery piosenki, dlatego też ścieżka dźwiękowa, jak przy wcześniejszych filmach, nie została wydana. Wszystkie utwory znalazły się jednak na późniejszych albumach Elvisa. Piosenka "Rubberneckin" ze ścieżki dźwiękowej filmu, nagrana została w American Sound Studios w Memphis w styczniu 1969 r. czyli w czasie, gdy Elvis nagrywał album "From Elvis in Memphis" zapowiadający jego powrót na scenę. Pozostałe piosenki ze ścieżki dźwiękowej Elvis nagrał już w Recording Studios w Los Angeles między 5 a 7 marca 1969 r. Tylko "Rubberneckin" ukazał się jako singiel (razem z "Don’t Cry Daddy"), pozostałe piosenki "Change of Habit" i "Have a Happy" wydano w 1970 r. na kompilacyjnym albumie "Let's Be Friends". "Let Us Pray" z kolei wypuszczono dopiero w 1971 r. z albumem "You'll Never Walk Alone". Została nagrana jeszcze dodatkowa piosenka "Let's Be Friends" ale nie wykorzystano jej w filmie, wydano ją za to na płycie pod tym samym tytułem.

Lista piosenek:

  1. "Let Us Pray"
  2. "Change of Habit"
  3. "Rubberneckin'"
  4. "Have a Happy"
  5. "Let's Be Friends"

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

  • Siostrę Michelle Gallagher zagrała Mary Tyler Moore. Scenarzyści tworząc tę bohaterkę, luźno wzorowali się na prawdziwej zakonnicy, siostrze Mary Olivii Gibson, która pracowała w klinice w Maria Regina College w Syrakuzach. Ten katolicki college działał od 1934 r. do 1990 r. kiedy to został zamknięty. Jakiś czas siostra Mary stosowała tam podobne techniki pracy z upośledzonymi dziećmi, jak te przedstawione w filmie.
  • Mary Tyler Moore grająca siostrę Michelle w 1981 r. była nominowana do Oscara za film "Zwyczajni ludzie". Jest także zdobywczynią Nagrody Emmy i Złotego Globu.
  • Edward Asner zagrał w filmie niewielką rolę, wystąpił jako policjant Moretti. We wczesnych początkach swojej kariery wystąpił w innym filmie Elvisa, "Kid Galahad", gdzie zagrał sympatycznego kucharza Maynarda, konesera peklowanej wołowiny. Piętnaście razy był nominowany do Nagrody Emmy, którą zdobył siedem razy oraz jedenaście razy do Złotego Globu, z czego wygrał pięć.
  • Żeńska grupa wokalna "The Blossoms" wykonała z Elvisem w filmie jedną z piosenek. Wcześniej wystąpiła jeszcze w jego specjalnym programie telewizyjnym Elvis Presley '68 Comeback Special.
  • Film wyreżyserował William Graham, który wcześniej był reżyserem kilku filmów i seriali telewizyjnych, m.in. Dr Killdare.
  • Scenariusz napisało kilku, wówczas już uznanych scenarzystów, Eric Bercovici, James Lee, Richard Morris, John Joseph i S. S. Schweitzer. Bercovici otrzymał w 1981 r. Nagrodę Emmy za pracę przy serialu Szogun, a Joseph pracował nad serialem telewizyjnym Bonanza.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]