Char B1

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Char B1-bis
Char B1-bis, Musée des Blindés
Char B1-bis, Musée des Blindés
Dane podstawowe
Państwo  Francja
Typ pojazdu czołg ciężki
Trakcja gąsienicowa
Załoga 4
Historia
Prototypy 1935
Produkcja 1937-1940
Egzemplarze 403
Dane techniczne
Silnik 1 silnik gaźnikowy, 6-cylindrowy Renault
o mocy 307 KM
Transmisja mechaniczna
Pancerz od 20 mm do 60 mm
Długość 6370 mm
Szerokość 2460 mm
Wysokość 2790 mm
Prześwit 480 mm
Masa bojowa: 31 500 kg
Moc jedn. 9,5 KM/t
Osiągi
Prędkość 28 km/h
w terenie: 10 km/h
Zasięg na drodze: 180 km
w terenie: 90 km
Pokonywanie przeszkód
Brody (głęb.) 147 cm
Rowy (szer.) 274 cm
Ściany (wys.) 93 cm
Kąt podjazdu 26°
Dane operacyjne
Uzbrojenie
haubica ABS SA 35 kal. 75 mm w kadłubie
armata SA 34 kal. 47 mm w wieżyczce

2 karabiny maszynowe Reibel kal. 7,5 mm

Użytkownicy
Francja, Niemcy, Francja Vichy, Włochy
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Char B1francuski czołg ciężki z okresu II wojny światowej.

Char B1 z wyglądu przypominał pojazd pancerny z okresu I wojny światowej, gdyż jego koncepcja powstała zaledwie kilka lat po jej zakończeniu. Początkowo miał być działem samobieżnym uzbrojonym w haubicę 75 mm, umieszczoną w kadłubie. Później, już na początku lat 30., dodano do niego wieżę z armatą 47 mm, co zmieniło jednocześnie jego przeznaczenie na czołg ciężki. Pierwsze prace nad konstrukcją rozpoczęto w 1921 roku, jednak wielokrotnie były przerywane, przez co można w niej znaleźć rozwiązania z różnych okresów rozwoju technik budowy broni pancernej. Prototyp czołgu B1 ukończono w 1935 roku i był to jeden z najpotężniejszych wozów bojowych tamtego okresu. Ostateczna wersja otrzymała nazwę Char B1-bis i posiadała pancerz wzmocniony do 60 mm, zmodyfikowaną wieżę i silnik o większej mocy. Jej produkcję rozpoczęto w 1937 roku i do roku 1940 zbudowano 403 egzemplarzy tego pojazdu.

Z powodu silnego opancerzenia i uzbrojenia Char B1-bis, który był w stanie zniszczyć każdy niemiecki wóz bojowy używany w 1940 roku, stanowił on psychologiczny wstrząs dla niemieckich żołnierzy. Jego potencjał nie został jednak w pełni wykorzystany, z jednej strony ze względu na rozproszenie tych maszyn na długim odcinku frontu, z drugiej – z uwagi na ich dużą wrażliwość na awarie i uszkodzenia (wiele wozów tego typu dostało się w ręce wroga niezniszczonych, ponieważ zostały porzucone przez własne załogi).

Potężnie uzbrojony czołg okazał się jednak groźny głównie w teorii. Po raz kolejny nie sprawdziła się francuska koncepcja, w myśl której dowódca czołgu miał obsługiwać główne uzbrojenie pojazdu. W warunkach szybko zmieniającego się pola walki dowodzenie czołgiem, wyszukiwanie i atakowanie celów przerastało możliwości jednego człowieka. Dodatkowym minusem było źle zaprojektowane gniazdo armaty 75 mm, umieszczonej w kadłubie. Wskutek braku miejsca w kadłubie praktycznie niemożliwe było celowanie w płaszczyźnie poziomej.

Chociaż większość B1 i B1-bis padła łupem niemieckiej artylerii polowej i przeciwpancernej to jednak w bezpośrednim pojedynku pancernym potrafiły one dać się we znaki niemieckim czołgistom. 16 maja 1940 roku pod Stonne pojedynczy pojazd tego typu, noszący nazwę Eure, zaatakował frontalnie grupę niemieckich wozów i zniszczył 13 z nich (PzKpfw III i PzKpfw IV), sam zaś, pomimo otrzymania 140 trafień, wycofał się z walki niezniszczony.

Jeden ze zdobytych przez Niemców B1. Bezpośrednio po uruchomieniu czołgu, Niemcy wjechali w budynek.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Pierre Touzin, Les Engins Blindés Français, 1920-1945, Volume 1, Paris 1976
  • Pierre Touzin, Les véhicules blindés français, 1900-1944, EPA, 1979
  • Jean-Gabriel Jeudy, Chars de France, E.T.A.I., 1997

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]