Charakterystyka promieniowania anteny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Charakterystyka promieniowania to najważniejszy obok kąta połowy mocy, kierunkowości i zysku energetycznego parametr anteny.

Ukazuje w sposób graficzny na wykresie trójwymiarowym zdolność wypromieniowywania energii przez antenę w różnych kierunkach, definiowana jako rozkład pola EM na powierzchni kuli posiadającej bardzo duży promień, równy strefie promieniowania. Środek tej kuli znajduje się w tym samym miejscu co środek anteny. Dlatego też charakterystyka promieniowania nie zależy od oddalenia od anteny tylko od kątów \, \theta i \, \phi.

Charakterystyką w płaszczyźnie \, H nazywamy charakterystykę w płaszczyźnie wektora  \vec{H}, czyli \, xy (zależy ona od \, \phi), natomiast charakterystyką w płaszczyźnie \, E nazywamy charakterystykę zdjętą w płaszczyźnie wektora  \vec{E} zawierającej środek anteny (zależy ona od \, \theta).

Charakterystyka promieniowania odzwierciedla przede wszystkim amplitudę natężenia pola elektrycznego w [V/m]. Aby móc porównywać charakterystyki promieniowania anten stosuje się unormowaną charakterystykę promieniowania definiowaną wzorem:

\, F(\theta , \phi) = \frac{E_{0}(\theta , \phi)}{E_{0max}}

Czasami można spotkać się z przedstawieniem charakterystyki promieniowania za pomocą powierzchniowej gęstości mocy definowanej zależnością:

\, P(\theta , \phi) = {\vert F(\theta , \phi) \vert}^{2}

Listki charakterystyki promieniowania anteny[edytuj | edytuj kod]

Charakterystyka anteny Uda-Yagi

W większości anten promieniowanie jej poszczególnych elementów powoduje interferencje pod różnymi kątami. Wynikiem tego jest zerowe promieniowanie na pewnych kierunkach, gdzie fale radiowe z różnych części nadchodzą w przeciwfazie, oraz maksima promieniowania na innych kierunkach, gdzie fale radiowe nadchodzą w fazie. Dlatego wykres promieniowania większości anten daje wzór maksimów, czyli tak zwanych listków (wiązek) pod różnymi kątami, rozdzielonych "zerami", w których promieniowanie zbliża się do zera. Im większa jest antena w porównaniu do długości fali, tym więcej będzie miała listków. W antenie kierunkowej, gdzie celem jest skierowanie fal radiowych w jednym konkretnym kierunku, listek na tym kierunku jest większy niż inne i zwany jest wówczas listkiem głównym. Oś promieniowania maksymalnego, przechodząca przez środek listka głównego jest zwana osią wiązki lub osią optyczną anteny. Inne listki, reprezentujące promieniowanie niepożądane w innych kierunkach są zwane listkami bocznymi. Listek boczny o kierunku przeciwnym (180°) do listka głównego jest zwany listkiem wstecznym.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • J.Szóstka, Fale i anteny. Wydawnictwo Komunikacji i Łączności, Warszawa 2001, ISBN 83-206-1626-3.