Charbel Makhlouf

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Święty
Szarbel Makhlouf OLM
prezbiter i zakonnik
Charbel.jpg
Data urodzenia 8 maja 1828
Beka Kafra
Data śmierci 24 grudnia 1898
Annaya
Kościół/
wyznanie
Kościół katolicki
Data beatyfikacji 5 grudnia 1965
Watykan
przez Pawła VI
Data kanonizacji 9 października 1977
Watykan
przez Pawła VI
Wspomnienie 24 lipca
Szczególne miejsca kultu Annaya, Beka Kafra
Galeria ilustracji w Wikimedia Commons Galeria ilustracji w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Charbel (Szarbel, Sarbeliusz[1]) Makhlouf, właściwie Jusuf Antun Machluf (ur. 8 maja 1828 w Beka Kafra, zm. 24 grudnia 1898 w Annaya) − duchowny maronicki, mnich i pustelnik, święty Kościoła katolickiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w ubogiej rodzinie chrześcijańskiej w Bekaa Kafra w północnym Libanie. Na chrzcie otrzymał imię Józef (Jusuf). Już jako dziecko odznaczał się wielką pobożnością, zamiłowaniem do modlitwy i samotności. W wieku 23 lat wstąpił do maronickiego klasztoru św. Marona w Annaya, gdzie otrzymał zakonne imię Szarbel (Charbel). Po odbyciu studiów teologicznych w klasztorze w Kfifan i otrzymaniu święceń kapłańskich wrócił do klasztoru św. Marona gdzie przebywał do 1875 roku. W tym też roku ojciec Szarbel przeniósł się do znajdującej się w pobliżu klasztoru pustelni pod wezwaniem świętych Piotra i Pawła. Żyjąc w odosobnieniu prowadził niezwykle ascetyczny tryb życia, poszcząc i umartwiając się, większość czasu spędzając na modlitwie i praktykach religijnych. W pustelni spędził ostatnie 23 lata swego życia. 16 grudnia 1898 roku podczas odprawiania mszy świętej dostał udaru mózgu. Zmarł w Wigilię Bożego Narodzenia – 24 grudnia 1898 roku. Został pochowany na klasztornym cmentarzu. Zgodnie z zakonną tradycją niezabalsamowane ciało ubrane w habit zostało złożone w grobie bez trumny.

Kult pustelnika[edytuj | edytuj kod]

Wydarzenia po śmierci ojca Szarbela[edytuj | edytuj kod]

Po pogrzebie ojca Szarbela miało miejsce niezwykłe zjawisko. Nad jego grobem pojawiła się niezwykła, jasna poświata, utrzymująca się przez wiele tygodni. Łuna ta spowodowała, że do grobu pustelnika zaczęły przychodzić co noc rzesze wiernych i ciekawskich. Gdy po kilku miesiącach, zaintrygowane wydarzeniami władze klasztoru dokonały ekshumacji pochówku okazało się, że ciało ojca Szarbela jest w doskonałym stanie, zachowało elastyczność i temperaturę ciała osoby żyjącej oraz wydzielało ciecz określaną przez świadków jako pot i krew. Po umyciu i przebraniu zwłoki zostały złożone w drewnianej trumnie i umieszczone w klasztornej kaplicy. Mimo usunięcia wnętrzności i osuszenia z ciała zmarłego dalej sączyła się substancja, która została uznana za relikwię.

Szybko zaczął rozwijać się kult zakonnika. Do klasztoru w Annaya zaczęły przybywać tłumy pielgrzymów z Bliskiego Wschodu. Miały też miejsce liczne uzdrowienia związane z niezwykłą cieczą sącząca się z ciała zmarłego.

W 1926 roku Kościół maronicki rozpoczął starania w Rzymie o uznanie Szarbela Makhloufa błogosławionym kościoła katolickiego. W 1927 roku mumia zakonnika została drobiazgowo zbadana przez komisję kościelną, na której czele stali dwaj lekarze z Francuskiego Instytutu Medycyny w Bejrucie. Następnie złożono ją do nowej metalowej trumny, którą zamurowano w grobowcu w niszy kaplicy.

W 1950 roku miało miejsce kolejne niezwykłe zjawisko związane z ojcem Szarbelem Makhloufem. Pielgrzymi odkryli bowiem, że z kamiennego grobowca znowu zaczęła sączyć się lepka ciecz, z którą spotkali się świadkowie ekshumacji zwłok sprzed kilkudziesięciu lat. 22 kwietnia 1950 roku komisja kościelna otworzyła trumnę i odkryła, że ciało ojca Szarbela jest w doskonałym stanie, zachowało elastyczność i temperaturę ciała osoby żyjącej. Znaleziono także dobrze zachowany humerał, na którym odciśnięta była twarz zmarłego.

Beatyfikacja[edytuj | edytuj kod]

5 grudnia 1965 roku, na zakończenie Soboru Watykańskiego II papież Paweł VI ogłosił ojca Szarbela Makhloufa błogosławionym. Po tym czasie ponownie zamknięto grobowiec zakonnika.

Kanonizacja[edytuj | edytuj kod]

9 października 1977 roku w Watykanie papież Paweł VI kanonizował ojca Szarbela. Do dziś grób świętego w Annaya jest celem licznych pielgrzymek z całego świata.

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

W 2009 powstał libański film fabularny "Charbel" (reż. Nabil Lebbos) o życiu świętego[2]. W 2012 r. ksiądz Jarosław Cielecki nakręcił film pt. "Liban, Ziemia Świętych", traktujący o libańskich świętych, również o św. Charbelu[3][4].

Literatura[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 28 lipca - liturgiczne wspomnienie św. Sarbeliusza. www.malirycerze.koszalin.opoka.org.pl, 2011-07-27. [dostęp 2013-06-15].
  2. The movie (ang.). wordpress.hardyart.com. [dostęp 2013-04-14].
  3. Polski film o libańskich świętych
  4. Ks. prał. Jarosław Cielecki w Polsce

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]