Charbinowice

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Charbinowice
Państwo  Polska
Województwo świętokrzyskie
Powiat kazimierski
Gmina Opatowiec
Strefa numeracyjna (+48) 41
Kod pocztowy 28-520
Tablice rejestracyjne TKA
SIMC 0257510
Położenie na mapie województwa świętokrzyskiego
Mapa lokalizacyjna województwa świętokrzyskiego
Charbinowice
Charbinowice
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Charbinowice
Charbinowice
Ziemia 50°16′56″N 20°36′19″E/50,282222 20,605278Na mapach: 50°16′56″N 20°36′19″E/50,282222 20,605278

Charbinowicewieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie kazimierskim, w gminie Opatowiec.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa kieleckiego.

Części wsi noszą nazwy: Gościniec, Korea, Podkrzczonów i Ulica.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsza wzmianka o miejscowości pochodzi z 1278 r. Książę Leszek Czarny potwierdził wówczas zakup wsi przez miecznika sandomierskiego Klemensa, za sumę 150 grzywien. Wieś została zwolniona z prawa polskiego, a Klemens otrzymał prawo do odprawiania na miejscu sądów.

W źródle z 1386 r. miejscowość występuje pod nazwą Charbinowicze. Do połowy XV w. wieś była własnością rodu Charbinowskich. Kolejnym właścicielem był Stanisław z Tęczyna herbu Topór. Według Liber beneficiorum Jana Długosza wieś miała 5 i pół łanów kmiecych oraz karczmę. Dziesięcinę pobierał z nich scholastyk wiślicki. Znajdował się tu również folwark oddający dziesięcinę parafii w Sierosławicach. W 1579 r. właścicielką wsi była Jadwiga Dębicka. W źródle z 1787 r. wieś występuje już pod nazwą Charbinowice.

Spis z 1827 r. wykazał tu 35 domów i 209 mieszkańców. Według Słownika geograficznego Królestwa Polskiego wydanego w latach 80. XIX w. we wsi znajdował się folwark oraz 42 osady włościańskie. Funkcjonował tu młyn wodny oraz wydobywano torf. Wieś wchodziła wówczas w skład gminy Bejsce i podległa pod sąd gminny w Koszycach.

Do 1937 r. znajdował się tu cmentarz wojenny z okresu I wojny światowej. Spoczywało na nim 122 żołnierzy austro-węgierskich i 8 rosyjskich. W 1937 r. szczątki ekshumowano i przeniesiono do Opatowca.

W 1997 r. wieś miała 79 domów i 240 mieszkańców.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Stanisław M. Przybyszewski, Andrzej Bienias, Seweryn Jan Łukasik, Opatowiec: tysiąc lat dziejów, AW GENS, 2000