Chariot (żywa torpeda)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Chariot Mk. I
Chariot cdba2 seabed.jpg
Opis typu
Użytkownicy  Wielka Brytania
Wejście do służby 1942
Wycofanie 1945
Zbudowane okręty 80
Dane taktyczno-techniczne
Długość 6,78 m
Szerokość 0,72 m
Napęd Silnik elektryczny
Prędkość 2,9 w.
Zasięg 18 Mm
Załoga 2 osoby
Uzbrojenie Głowica bojowa o masie 300 kg
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Chariot (ang. rydwan, kwadryga) – typ pojazdów podwodnych typu żywa torpeda, konstrukcji brytyjskiej z okresu II wojny światowej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

We wrześniu 1941 nurkowie Royal Navy wydobyli z dna portu w Gibraltarze fragmenty włoskich żywych torped typu SLC. Admiralicja zdecydowała wykorzystać doświadczenia przeciwnika i zbudować własny pojazd tego typu. Wczesną wiosną 1942 powstała Eksperymentalna Flotylla Podwodna. Zajmowała się ona konstruowaniem nowego sprzętu, a także szkoliła załogi. W czerwcu 1942 powstał pierwszy model pojazdu, nazwany Chariot Mark I. Wiosną 1944 opracowano nowocześniejszy model torpedy, oznaczony symbolem Mark II, a niedługo potem powstała torpeda Mark III.

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Konstrukcja pojazdu została oparta o typową brytyjską torpedę kalibru 533 mm. Wzorem torped włoskich, miał on napęd elektryczny. Podobne też było rozmieszczenie zbiorników balastowych. Załoga Chariota składała się z dwóch ludzi: sternika i nurka-mechanika. Siedzieli oni okrakiem na torpedzie. Obaj ubrani byli w skafandry do nurkowania i aparaty tlenowe. Przed sternikiem znajdowała się osłona, chroniąca go przed uderzeniami fal. Pod nią znajdowały się przyrządy kontrolno-pomiarowe, służące do kierowania pojazdem. Między siedzeniami załogi znajdował się zbiornik balastowy. Za siedziskiem mechanika znajdował się pojemnik na narzędzia i wyposażenie. Z przodu torpeda posiadała odczepianą głowicę bojową o masie 300 kg z zapalnikiem zegarowym. Chariot mógł zanurzać się na maksymalną głębokość 30 m.

Ostatni model pojazdu - Chariot Mk. III, był znacznie udoskonalony. Osiągał maksymalną prędkość 4,5 węzła i zasięg 30 mil morskich. Przenosił głowicę bojową o masie 1000 kg.