Charles Andrews Lockwood

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Charles A. Lockwood
Uncle Charlie
Charles A. Lockwood
Vice Admiral Vice Admiral
Data i miejsce urodzenia 6 maja 1890
Midland, Wirginia
Data śmierci 7 czerwca 1967
Przebieg służby
Lata służby 1912–1947
Siły zbrojne US Navy
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
Legia Zasługi (USA) Navy Distinguished Service ribbon.svg

Charles Andrews Lockwood, Jr. (ur. 6 maja 1890 w Midland, zm. 7 czerwca 1967) – amerykański wojskowy, wiceadmirał United States Navy, podczas II wojny światowej dowódca sił podwodnych Floty Pacyfiku, twórca sukcesów amerykańskich okrętów podwodnych w wojnie na Pacyfiku.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Charles A. Lockwood, Jr. urodził się 6 maja 1890 roku w Midland w stanie Wirginia[1]. Akademię Marynarki Wojennej ukończył w 1912 roku[2]. Po krótkim okresie służby na pancernikach „Mississipi” i „Arkansas” oraz bazie treningowej w Illinois (Naval Station Great Lakes), we wrześniu 1914 roku rozpoczął szkolenie jako oficer okrętów podwodnych[3]. W grudniu tegoż roku został dowódcą A-2, stacjonującego w Cavite na Filipinach. Następnie dowodził USS B-1, a po przystąpieniu Stanów Zjednoczonych do I wojny światowej 1. Eskadrą Okrętów Podwodnych (Submarine Division 1) Floty Azjatyckiej[2].

W następnych latach kariery wojskowej dowodził kolejno okrętami podwodnymi: G-1, N-5, UC-97 (niemiecki U-Boot przydzielony US Navy w wyniku podziału floty kaiserowskich Niemiec, wykorzystywany do zadań eksperymentalnych), R-25 i S-14, następnie kanonierkami „Quiros”, „Isabel” oraz „Elcano” (na tej ostatniej pełnił jednocześnie funkcję oficera flagowego admirała Williama W. Phelpsa) w składzie Patrolu Jangcy (Yangtze Patrol). Później był zastępcą dowódcy niszczyciela „Perry” i dowódcą niszczyciela „Smith Thompson”, by od 1925 do 1928 roku dowodzić 13. Eskadrą Okrętów Podwodnych. W 1929 roku został wysłany do Brazylii, jako doradca w zakresie wojny podwodnej[2]. Po powrocie, w latach 1931–1932 służył na pancerniku „California”, 1932–1933 jako zastępca dowódcy lekkiego krążownika „Concord”[1].

Po dwóch latach spędzonych jako wykładowca w Akademii Marynarki Wojennej, w 1935 roku powrócił do służby liniowej jako dowódca 13. Eskadry Okrętów Podwodnych, z „Cuttlefish” jako okrętem flagowym. W latach 1937–1939 służył w biurze Szefa Operacji Morskich, 1939–1941 jako szef sztabu dowódcy sił podwodnych US Fleet na Pacyfiku, kontradmirała Wilhelma L. Friedella[2]. W lutym 1941 roku został wysłany do Wielkiej Brytanii jako attaché morski, z zadaniem zebrania doświadczeń o realiach współczesnej wojny podwodnej[3]. W marcu 1942 roku został awansowany do stopnia kontradmirała (Rear Admiral) i mianowany dowódcą sił podwodnych południowo-zachodniego Pacyfiku (Commander, Submarines, Southwest Pacific – COMSUBSOWESPAC), z bazą w zachodniej Australii. W lutym 1943 roku, po śmierci dotychczasowego dowódcy sił podwodnych Floty Pacyfiku (Commander, Submarines, Pacific Fleet – COMSUBPAC), kontradmirała Roberta H. Englisha, w katastrofie lotniczej, został wezwany do Pearl Harbor, by objąć jego stanowisko. W październiku tegoż roku awansował do stopnia wiceadmirała (Vice Admiral)[1].

Jako dowódca okrętów podwodnych w wojnie na Pacyfiku, admirał Lockwood wprowadził szereg innowacji do taktyki działań podległych sobie jednostek, zwiększając znacząco ich efektywność. Preferował powierzanie dowodzenia okrętów młodym, agresywnym oficerom. Jego zasługą było również wprowadzenie nowych typów torped w miejsce starych, nazbyt awaryjnych wzorów. Pod jego dowództwem, w latach 1944–1945, amerykańskie okręty podwodne osiągnęły swą największą efektywność w wojnie na Pacyfiku[1][2][3]. Na początku 1945 roku przeniósł swą kwaterę główną na Guam, bliżej teatru działań wojennych[1], zaś 2 września tegoż roku towarzyszył admirałowi Nimitzowi na pokładzie pancernika „Missouri” podczas aktu kapitulacji Japonii[2].

Po zakończeniu wojny dążył do utrzymania znaczenia sił podwodnych w US Navy, jednak jego starania nie miały szans na powodzenie, wobec polityki prezydenta Harry'ego Trumana, zmierzającego do ogólnej demobilizacji sił zbrojnych, a znaczenie floty podwodnej w US Navy zaczęło spadać. 15 grudnia 1945 roku Lockwood został mianowany Generalnym Inspektorem Marynarki (Naval Inspector General) w biurze Szefa Operacji Morskich, którą to pracę Lockwood uważał za najgorszą, stanowisko zaś określał jako Gestapo. Usiłując odejść z tego urzędu oraz uratować znaczenie broni podwodnej w amerykańskiej marynarce, Lockwood zaproponował admirałowi Nimitzowi utworzenie stanowiska Zastępcy Szefa Operacji Morskich ds. Okrętów Podwodnych. Propozycja ta zyskała akceptację sekretarza marynarki Jamesa Forrestala, jednakże adm. Nimitz nie zgodził się na utworzenie tego stanowiska. Po zastąpieniu Nimitza na stanowisku CNO przez admirała Louisa Denfelda, który był przyjacielem Lockwooda, admirał ponowił swoja propozycję, jednakże również Denfeld nie zaaprobował jej, proponując Lockwoodowi w zamian czwartą gwiazdkę admiralską i stanowisko dowódcy Floty Pacyfiku bądź Atlantyku. Zawiedziony admirał Charles Lockwood odmówił jednak objęcia jednego z tych stanowisk i poprosił o przeniesienie na emeryturę[4]. 1 września 1947 roku, admirał Charles Lockwood został oficjalnie przeniesiony w stan spoczynku[2].

Osiadł w Los Gatos w Kalifornii, gdzie zajął się pisaniem książek. W 1951 roku opublikował wspomnienia wojenne Sink ‘Em All, w 1967 roku autobiograficzną Down to the Sea in Subs: My Life in the U.S. Navy. Był także współautorem powieści o tematyce wojennomorskiej, między innymi: Hellcats of the Sea (1955, zekranizowana dwa lata później jako Hellcats of the Navy, z Ronaldem Reaganem i Nancy Davis) oraz Hell at 50 Fathoms (1962)[1][2]. Zmarł 7 czerwca 1967 roku i został pochowany na Golden Gate National Cemetery w San Bruno, w pobliżu grobów admirałów: Nimitza, Spruance'a i Turnera[1].

Był odznaczony Legion of Merit oraz trzykrotnie Navy Distinguished Service Medal. Od jego nazwiska nazwana została fregata „Lockwood”, typu Knox[3].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 Paolo E. Coletta: Lockwood, Charles A. (1890–1967) w: Spencer C. Tucker (red.): Naval Warfare. An International Encyclopedia. Santa Barbara, CA: 2002. ISBN 1-57607-740-3
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 2,6 2,7 Mark J. Denger: Californians and the Military: Vice Admiral Charles A. Lockwood, Jr., w: The California Military Museum [dostęp 2013-08-12]
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 Lockwood w: Dictionary of American Naval Fighting Ships [dostęp 2013-08-12]
  4. Clay Blair: Silent victory: the U.S. submarine war against Japan. Annapolis, Md.: Naval Institute Press, 2001, s. 879-880. ISBN 1-55750-217-X.

Ten artykuł zawiera treści udostępnione w ramach domeny publicznej przez Dictionary of American Naval Fighting Ships. Treści te są umieszczone tutaj.