Charles Andrews Lockwood
| Charles A. Lockwood Uncle Charlie |
|
 |
|
 Vice Admiral |
|
| Data i miejsce urodzenia | 6 maja 1890 Midland, Wirginia |
| Data śmierci | 7 czerwca 1967 |
| Przebieg służby | |
| Lata służby | 1912–1947 |
| Siły zbrojne | US Navy |
| Główne wojny i bitwy | II wojna światowa |
| Odznaczenia | |
  |
|
Charles Andrews Lockwood, Jr. (ur. 6 maja 1890 w Midland, zm. 7 czerwca 1967) – amerykański wojskowy, wiceadmirał United States Navy, podczas II wojny światowej dowódca sił podwodnych Floty Pacyfiku, twórca sukcesów amerykańskich okrętów podwodnych w wojnie na Pacyfiku.
Biografia [edytuj]
Charles A. Lockwood, Jr. urodził się w Midland w stanie Wirginia. Akademię Marynarki Wojennej ukończył w 1912 roku. Po krótkim okresie służby na pancernikach "Mississipi" i "Arkansas" oraz bazie treningowej w Illinois (Naval Station Great Lakes), we wrześniu 1914 roku rozpoczął szkolenie jako oficer okrętów podwodnych. W grudniu tegoż roku został dowódcą A-2, stacjonującego w Cavite na Filipinach. Następnie dowodził USS B-1, a po przystąpieniu Stanów Zjednoczonych do I wojny światowej 1. Eskadrą Okrętów Podwodnych (Submarine Division 1) Floty Azjatyckiej.
W następnych latach kariery wojskowej dowodził kolejno okrętami podwodnymi: G-1, N-5, UC-97 (niemiecki U-Boot przydzielony US Navy w wyniku podziału floty kaiserowskich Niemiec, wykorzystywany do zadań eksperymentalnych), R-25 i S-14, następnie kanonierkami "Quiros", "Isabel" oraz "Elcano" (na tej ostatniej pełnił jednocześnie funkcję oficera flagowego admirała Williama W. Phelpsa) w składzie Patrolu Jangcy (Yangtze Patrol). Później był zastępcą dowódcy niszczyciela "Perry" i dowódcą niszczyciela "Smith Thompson", by od 1925 do 1928 roku dowodzić 13. Eskadrą Okrętów Podwodnych. W 1929 roku został wysłany do Brazylii, jako doradca w zakresie wojny podwodnej. Po powrocie, w latach 1931–1932 służył na pancerniku "California", 1932–1933 jako zastępca dowódcy lekkiego krążownika "Concord".
Po dwóch latach spędzonych jako wykładowca w Akademii Marynarki Wojennej, w 1935 roku powrócił do służby liniowej jako dowódca 13. Eskadry Okrętów Podwodnych, z "Cuttlefish" jako okrętem flagowym. W latach 1937–1939 służył w biurze Szefa Operacji Morskich, 1939–1941 szef sztabu dowódcy sił podwodnych US Fleet na Pacyfiku, kontradmirała Wilhelma L. Friedella. W lutym 1941 roku został wysłany do Wielkiej Brytanii jako attaché morski, z zadaniem zebrania doświadczeń o realiach współczesnej wojny podwodnej. W marcu 1942 roku został awansowany do stopnia kontradmirała (Rear Admiral) i mianowany dowódcą sił podwodnych południowo-zachodniego Pacyfiku (Commander, Submarines, Southwest Pacific – COMSUBSOWESPAC), z bazą w zachodniej Australii. W lutym 1943 roku, po śmierci dotychczasowego dowódcy sił podwodnych Floty Pacyfiku (Commander, Submarines, Pacific Fleet – COMSUBPAC), kontradmirała Roberta H. Englisha, w katastrofie lotniczej, został wezwany do Pearl Harbor, by objąć jego stanowisko. W październiku tegoż roku awansował do stopnia wiceadmirała (Vice Admiral).
Jako dowódca okrętów podwodnych w wojnie na Pacyfiku, admirał Lockwood wprowadził szereg innowacji do taktyki działań podległych sobie jednostek, zwiększając znacząco ich efektywność. Preferował powierzanie dowodzenia okrętów młodym, agresywnym oficerom. Jego zasługą było również wprowadzenie nowych typów torped w miejsce starych, nazbyt awaryjnych wzorów. Pod jego dowództwem amerykańskie okręty podwodne na Pacyfiku zatopiły w latach 1944–1945 ponad 200 okrętów wojennych i ponad 1100 statków przeciwnika, o łącznym tonażu przekraczającym 5,6 miliona ton. Na początku 1945 roku przeniósł swą kwaterę główną na Guam, bliżej teatru działań wojennych, zaś 2 września tegoż roku towarzyszył admirałowi Nimitzowi na pokładzie pancernika "Missouri" podczas aktu kapitulacji Japonii.
W grudniu 1945 roku został mianowany Generalnym Inspektorem Marynarki (Naval Inspector General) w biurze Szefa Operacji Morskich. Przeszedł na emeryturę we wrześniu 1947 roku. Osiadł w Los Gatos w Kalifornii, gdzie zajął się pisaniem książek. W 1951 roku opublikował wspomnienia wojenne Sink ‘Em All, w 1967 roku autobiograficzną Down to the Sea in Subs: My Life in the U.S. Navy. Był także współautorem powieści o tematyce wojennomorskiej, między innymi: Hellcats of the Sea (1955, zekranizowana dwa lata później jako Hellcats of the Navy, z Ronaldem Reaganem i Nancy Davis) oraz Hell at 50 Fathoms (1962). Zmarł w 1967 roku i został pochowany na Golden Gate National Cemetery w San Bruno, w pobliżu grobów admirałów: Nimitza, Spruance'a i Turnera.
Był odznaczony Legion of Merit oraz trzykrotnie Navy Distinguished Service Medal. Od jego nazwiska nazwana została fregata "Lockwood", typu Knox.
Bibliografia [edytuj]
- Paolo E. Coletta: Lockwood, Charles A. (1890–1967) [w:] Spencer C. Tucker (red.): Naval Warfare. An International Encyclopedia. Santa Barbara, CA: 2002. ISBN 1-57607-740-3.
- Mark J. Denger: Californians and the Military: Vice Admiral Charles A. Lockwood, Jr., w: The California Military Museum [dostęp 2011-09-24]
Ten artykuł zawiera treści udostępnione w ramach domeny publicznej przez Dictionary of American Naval Fighting Ships. Treści te są umieszczone tutaj.
