Charles Berling

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Charles Berling
Charles Berling
Data
i miejsce urodzenia
30 kwietnia 1958
Francja Saint-Mandé
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Charles Berling (ur. 30 kwietnia 1958 roku w Saint-Mandé, w regionie Île-de-France, w departamencie Dolina Marny) – francuski aktor, scenarzysta i reżyser.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn lekarza w Tulon i nauczycielki języka angielskiego, w wieku piętnastu lat zaczął wraz z bratem występować w szkolnym teatrze. Jego zainteresowania aktorstem wzrosły dzięki jego miłości do literatury autorów takich jak Charles Baudelaire i Louis-Ferdinand Céline. Później studiował w w Institut National Supérieur des Arts du Spectacle (INSAS) przy Uniwersytecie w Belgii w Brukseli. Grał w takich przedstawieniach jak Szkoła kobiet (L'Ecole des femmes, 1985) Moliera i Botho Straussa Park (Le Parc, 1986). Wkrótce potem otrzymał angaż od Jean-Louis Martinelli, dyrektora Teatru Narodowego w Strasburgu, w którym spędził kilka lat występując m.in. w sztuce Bernarda-Marie Koltès Roberto Zucco (1995). W 2004 roku zagrał tytułowego bohatera dramatu szekspirowskiego Hamlet.

Debiutował na dużym ekranie rolą inspektora Focarda w filmie Zbrodnie w domu (Meurtres à domicile, 1982). Był pięciokrotnie nominowany do nagrody Cezara; jako François w dramacie Przybyć w terminie z martwym (Petits arrangements avec les morts, 1994), za rolę Markiza Grégoire Ponceludona de Malavoy w komediodramacie kostiumowym Śmieszność (Ridicule, 1996) z Jeanem Rochefort, Bernardem Giraudeau i Fanny Ardant, jako Jean-Marie Kunstler w komediodramacie Pranie na sucho (Nettoyage à sec, 1997), jako zakochany nauczyciel filozofii w melodramacie Nuda (L'Ennui, 1998) oraz w roli protestanckiego pastora w melodramacie Ścieżki uczuć (Les Destinées sentimentales, 2000) z Emmanuelle Béart i Isabelle Huppert. Za postać Jeana-Marie w dramacie Ci, którzy mnie kochają wsiądą do pociągu (Ceux qui m'aiment prendront le train, 1998) u boku Jeana-Louisa Trintignant i Vincenta Perez otrzymał nagrodę Étoile d'Or w Paryżu.

W 1999 roku ożenił się z Camille Japy. W 2002 roku wspierał kampanię prezydencką Lionela Jospina.

Wybrana filmografia[edytuj | edytuj kod]

filmy fabularne[edytuj | edytuj kod]

  • 2008: Cichy chaos (Caos calmo) jako Boesson
  • 2006: Niewygodna prawda (An Inconvenient Truth)
  • 2005: Widziałem, jak zginął Ben Barka (J'ai vu tuer Ben Barka) jako Georges Figon
  • 2005: Marsz pingwinów (La Marche de l'Empereur) jako Narrator
  • 2004: Tajni agenci (Agents secrets) jako Eugène
  • 2003: Ojciec i synowie (Père et fils) jako David
  • 2003: Zostaję! (Je reste!) jako Antoine
  • 2001: 15 sierpnia (15 août) jako Vincent
  • 2000: Ścieżki uczuć (Les Destinées sentimentales) jako Jean Barnery
  • 2000: Kwestia smaku (Une affaire de goût) jako René Rousset
  • 2000: Sceny kryminalne (Scènes de crimes) jako Fabian
  • 2000: Komedia niewinności (Comedie de L'innocence) jako Serge
  • 2000: Anatomia sławy (Stardom) jako Philippe Gascon
  • 1999: Most pomiędzy dwoma brzegami (Un pont entre deux rives) jako Matthias
  • 1998: Nieznajomy ze Strasburga (L'Inconnu de Strasbourg) jako Jean-Paul
  • 1998: Ci, którzy mnie kochają wsiądą do pociągu (Ceux qui m'aiment prendront le train) jako Jean-Marie
  • 1998: Nuda (L'Ennui) jako Martin
  • 1997: Obsesja (Obsession) jako Pierre Moulin
  • 1997: Palmy pana Schutza (Les Palmes de M. Schutz) jako Piotr Curie
  • 1996: Śmieszność (Ridicule) jako Markiz Grégoire Ponceludon de Malavoy
  • 1995: Nelly i pan Arnaud (Nelly & Monsieur Arnaud) jako Jerôme
  • 1992: Słony smak miłości (Salt on Our Skin) jako Roger
  • 1982: Zbrodnie w domu (Meurtres à domicile) jako Inspektor Focard

filmy TV[edytuj | edytuj kod]

  • 2006: Maria Antonina (Marie-Antoinette) jako Récitant (głos)
  • 2002: Jean Moulin jako Jean Moulin
  • 1995: Jules i Jim (Jules et Jim) jako Jules

seriale TV[edytuj | edytuj kod]

  • 2005: Dalida jako Lucien Morisse

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]