Charles François Lebrun

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Charles François Lebrun
Charles-François Lebrun (1739-1824), French statesman (small).jpg
Data urodzenia 19 marca 1739
Data śmierci 16 czerwca 1824
Członek Rady Pięciuset
Okres urzędowania od 1795
do ?
Trzeci Konsul
Okres urzędowania od 27 grudnia 1799
do 18 maja 1804
Gubernator Holandii
Okres urzędowania od 1810
do 1813
Par Francji
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Charles François Lebrun (ur. 19 marca 1739, zm. 16 czerwca 1824) – polityk francuski doby napoleońskiej, książę Piacenzy, tłumacz.

Po studiach filozoficznych został prawnikiem, zostawszy inspektorem dóbr koronnych. Po wybuchu rewolucji francuskiej został członkiem Zgromadzenia Narodowego. W latach 1793-1794 był więziony. Po upadku jakobinów, od 1795 był członkiem Rady Pięciuset, później jej przewodniczącym. Poparł zamach stanu Napoleona Bonaparte z 18 Brumaire`a. Od 27 grudnia 1799 do 18 maja 1804 roku sprawował urząd trzeciego konsula. Zorganizował Izbę Obrachunkową, był głównym skarbnikiem, następnie namiestnikiem Ligurii od 1806 roku. W roku 1808 uzyskał tytuł księcia Piacenzy. W latach 1810-1813 był generalnym gubernatorem Holandii. Po upadku Napoleona, wobec którego pozostawał w politycznej opozycji, poparł restaurację Burbonów. W 1819 został mianowany parem Francji. Należał do partii konstytucyjnej.

Zasłynął jako tłumacz: Iliady Homera i Jerozolimy wyzwolonej Torqueta Tasso. Pozostawił Wspomnienia (wyd. 1829 przez jego syna Anne Charlesa Lebruna, generała armii napoleońskiej, od 1824 roku księcia Piacenzy).