Charles J. Guiteau

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Charles J. Guiteau
Charles J. Guiteau
Podpis Charles J. Guiteau
Data i miejsce urodzenia 8 września 1841
Freeport (Illinois)
Data i miejsce śmierci 30 czerwca 1882
Waszyngton
Przyczyna śmierci egzekucja
Zawód prawnik
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Charles Julius Guiteau (ur. 8 września 1841 we Freeport (Illinois), zm. 30 czerwca 1882 w Waszyngtonie) – amerykański prawnik, zabójca prezydenta Stanów Zjednoczonych, Jamesa A. Garfielda[1].

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Był czwartym z sześciorga dzieci Luthra Wilsona Guiteau i Anne z domu Howe[1]. W 1850 razem z rodziną przeniósł się do Ulao w Wisconsin, a po śmierci matki w 1850 z powrotem zamieszkał we Freeport. Odziedziczył majątek w wysokości 1000 dolarów i wyjechał do Ann Arbor by studiować na University of Michigan, ale nie zdał egzaminów wstępnych[1]. Dołączył wtedy do sekty znanej jako wspólnota Oneida[1]. Przez pewien czas próbował wydawać gazetę "The Daily Theocrat" w Hoboken, ale przedsięwzięcie się nie udało. Wrócił do wspólnoty Oneida, ale niedługo opuścił ją ponownie i pozwał jej założyciela Johna Humphreya Noyesa. Guiteau zdobył licencję na prowadzenie kancelarii prawniczej w Chicago, co czynił z miernym powodzeniem[1]. Wydał również książkę zatytułowaną The Truth, która była niemal w całości plagiatem z dzieł Noyesa. Zajął się następnie polityką wydając pamflet "Grant vs. Hancock" popierający Ulyssesa Granta w jego kampanii prezydenckiej, z niewielkimi zmianami wydany potem pod tytułem "Garfield vs. Hancock", gdy James A. Garfield zdobył nominację prezydencką[1]. Tekst był rozpowszechniany przynajmniej na kilku spotkaniach Republikanów, co po wygranej Garfielda utwierdziło Guiteau w przekonaniu, że to jemu urzędujący prezydent USA zawdzięcza zwycięstwo. Uważał że należy mu się nagroda za jego udział w zwycięskiej kampanii i wielokrotnie starał się o stanowisko ambasadora[1]. 14 maja 1881 Sekretarz Stanu James Blaine osobiście zabronił Guiteau kolejnych wizyt w tej sprawie[1].

Guiteau twierdził później, że Bóg kazał mu zamordować prezydenta[1]. Kupił broń (rewolwer .442 Webley) i 2 lipca 1881 strzelił dwukrotnie do Garfielda na stacji kolejowej Baltimore-Potomac[1]. 19 września Garfield zmarł. 14 listopada 1881 rozpoczął się proces Guiteau. Edward Charles Spitzka, nowojorski psychiatra, jako jedyny z powołanych przed sąd ekspertów uznał, że Guiteau jest chory umysłowo i prawdopodobnie dokonał morderstwa gdy nie był w pełni władz umysłowych[1]. Wiadomo, że chorował na kiłę (zaraził się około 1874 od prostytutki) i malarię[2][3].

25 stycznia 1882 został uznany za winnego, apelacje odrzucono; wyrok wykonano przez powieszenie. Ostatnimi słowami Guiteau był napisany przez niego wiersz, "I am Going to the Lordy"[1].

Przypisy

  1. 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 1,11 Longin Pastusiak: Zamachy na prezydentów USA. Warszawa: Oficyna Wydawniczo-Poligraficzna "Adam", 2010, s. 170-179. ISBN 978-83-7232-951-6.
  2. Haines DE. Spitzka and Spitzka on the brains of the assassins of presidents. „Journal of the history of the neurosciences”. 3-4 (4), s. 236–66, 1995. PMID 11619027. 
  3. G Paulson. Death of a president and his assassin--errors in their diagnosis and autopsies.. „J Hist Neurosci”. 15 (2), s. 77-91, Jun 2006. doi:10.1080/096470490953455. PMID 16608737. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]