Charlotte Rampling

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Charlotte Rampling
Charlotte Rampling na Festiwalu Filmowym w Wenecji w 2009
Charlotte Rampling na Festiwalu Filmowym w Wenecji w 2009
Imię i nazwisko Marie Charlotte Rampling
Data
i miejsce urodzenia
5 lutego 1946
Sturmer
Odznaczenia
Oficer Orderu Imperium Brytyjskiego
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Charlotte Rampling w Wikicytatach
Strona internetowa

Marie Charlotte Rampling, OBE (ur. 5 lutego 1946 w Sturmer, w hrabstwie Essex) – angielska aktorka i modelka. Występuje w filmach anglo- i francuskojęzycznych.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Jedna z dwóch córek malarki Anne Isabelle (z domu Gurteen) i Godfreya Ramplinga, złotego medalisty olimpijskiego w sztafecie 4 x 400 metrów na igrzyskach olimpijskich w Berlinie '36, który później, służąc w armii brytyjskiej, został mianowany dowódcą komandorem NATO. Po raz pierwszy wystąpiła publicznie w trzynastym roku życia - wraz ze starszą siostrą Sarah (która w 1966 popełniła samobójstwo) śpiewała znane piosenki (C'est si bon czy C'est magnifique) w londyńskich pubach.

Ukończyła St. Hilda's School w Bushley w hrabstwie Worcestershire i Jeanne d'Arc Academie pour Jeunnes Filles w Wersalu. Na początku swojej kariery, w wieku siedemnastu lat pracowała jako modelka, zanim przesłała swoje zdjęcie do agencji aktorskiej i została zaproszona do udziału w czarnej komedii Zepsuta do szpiku kości (Rotten to the Core, 1965). Brała udział w zajęciach nowojorskiego Actor's Studio. O mały włos znalazłaby się w obsadzie filmu Romana Polańskiego Matnia (Cul-de-Sac, 1966), lecz jego oferta przyszła za późno. Następnie wystąpiła w niewielkiej roli narciarki wodnej w komedii Richarda Lestera Sposób na kobiety (The Knack...and How to Get It, 1965) z Jane Birkin i Jacqueline Bisset. Potem pojawiła się w komedii Georgy Girl (1967) i jednym z odcinków serialu kryminalnego ABC Rewolwer i melonik (The Avengers, 1967) z udziałem Donalda Sutherlanda. Zwróciła na siebie uwagę rolą enigmatycznej Elisabeth Thallman w dramacie Luchina Viscontiego Zmierzch bogów (La caduta degli dei, 1969). W kryminalnym melodramacie wojennym Nocny portier (Il portiere di notte, 1974) z Dirkiem Bogarde wywołała gwałtowne reakcje krytyków pojawiając się w szelkach na nagim ciele i w esesmańskiej czapce na głowie. W mrocznym filmie kryminalnym Patrice Chéreau Czar orchidei (La Chair de l'orchidée, 1974) z Simone Signoret zagrała zaszczutą dziedziczkę milionowej fortuny, która wykłuwa oczy zbliżającym się do niej mężczyznom.

Zyskała uznanie amerykańskiej publiczności w komediodramacie Woody Allena Wspomnienia z gwiezdnego pyłu (Stardust Memories, 1980) z Danielem Sternem i Sharon Stone (w debiutanckiej, epizodycznej roli), dramacie sądowym Sidneya Lumeta Werdykt (The Verdict, 1982) u boku Paula Newmana oraz komedii Max, moja miłość (Max, mon amour, 1986) jako żona dyplomaty angielskiego, która pewnego dnia zaskakuje małżonka wyznaniem, że jest zakochana w szympansie.

Była czterokrotnie nominowana do nagrody Cezara; za postać Barbary Spark w dramacie kryminalnym Zmarły z otwartymi oczami (On ne meurt que 2 fois, 1984), za rolę Marie Drillon, profesor języka angielskiego w Paryżu w dramacie François Ozona Pod piaskiem (Sous le Sable, 2000), za uhonorowaną Europejską Nagrodą Filmową kreację angielskiej autorki kryminałów w thrillerze psychologicznym François Ozona Basen (Swimming Pool, 2003) oraz jako Alice Pollock w dramacie Leming (Lemming, 2005). W 2000 roku została odznaczona Orderem Imperium Brytyjskiego, zaś w 2001 francuską Legią Honorową i otrzymała honorowego Cezara.

Życie osobiste[edytuj | edytuj kod]

W 1972 roku poślubiła aktora Bryana Southcombe'a, z którym ma syna Barnaby'ego. Para żyła w trójkącie małżeńskim (ménage à trois) z modelem Randallem Laurence. W 1976 roku rozwiedli się. Barnaby został reżyserem udanych produkcji telewizyjnych. W dniu 8 października 1976 wyszła za mąż za wybitnego kompozytora i muzyka francuskiego Jeana Michela Jarre'a, z którym ma syna Davida Jarre, iluzjonistę (ur. 1978). Zajęła się także wychowaniem pasierbicy Émilie Jarre, projektantki mody. Związek małżeński został jednak oficjalnie zakończony w 1997 roku. Rozwód miał nerwowy przebieg, kiedy ujawniono opowieści o romansach Jarre'a z innymi kobietami. Była związana z francuskim biznesmenem Jeanem-Noëlem Tassez (1998).

Wybrana filmografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]