Cheick Kongo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
MMA pictogram.svg Cheick Guillaume Ouedraogo
Data i miejsce urodzenia 17 maja 1975
Paryż
Obywatelstwo  Francja
Wzrost 193 cm
Masa ciała 107 kg
Styl walki boks tajski, kick-boxing
Klub Wolfslair MMA Academy
Zwycięstwa 20
Przez nokauty 11
Przez poddania 3
Przez decyzje 6
Porażki 8
Remisy 2
Nieodbyte 0

Cheick Kongo, właśc. Cheick Guillaume Ouedraogo (ur. 17 maja 1975 w Paryżu) – francuski zawodnik mieszanych sztuk walki oraz utytułowany kick-boxer. W latach 2006 - 2013 związany z UFC. Obecnie związany z organizacją Bellator.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Rodzice Konga wyemigrowali do Francji z Afryki, matka z Burkina Faso, a ojciec z Demokratycznej Republiki Konga. Kongo urodził się w Paryżu i od najmłodszych lat interesował się sportami walki. Swoje pierwsze treningi rozpoczął mając 5 lat, najpierw w kendo, a po krótkim czasie i karate. Gdy podrósł, zapisał się na treningi z boksu tajskiego oraz kick-boxingu. W wieku 19 lat zaczął trenować indonezyjskie sztuki walki, tzw. Pencak Silat Setia Hati Terate. Kongo jest kuzynem reprezentanta Francji w rugby union, Fulgence Ouedraogo.

Kariera sportowa[edytuj | edytuj kod]

W swojej karierze kick-boxera oraz zawodnika muai-thai zdobywał m.in. interkontynentalne mistrzostwo muai-thai w 2003 roku, mistrzostwo świata muai-thai w 2004 roku oraz międzynarodowe mistrzostwo organizacji King of the Rings w 2005 roku. W czasie swojej kariery pokonał m.in. polskiego kick-boxera i zawodnika muai-thai Marcina Różalskiego.

Kariera MMA[edytuj | edytuj kod]

W 2001 roku zadebiutował w MMA, pokonując André Tete przez poddanie na gali RINGS Holland: No Guts, No Glory. W latach 2001-2005 walczył głównie na holenderskich galach RINGS oraz It's Showtime, wygrywając m.in. z przyszłym triumfatorem turnieju KSW Dave'em Dalglieshem oraz przegrywając z weteranem PRIDE FC Gilbertem Yvelem.

W 2006 roku związał się z amerykańską organizacją MMA – Ultimate Fighting Championship. W swoim debiucie na gali UFC 61 pokonał przez TKO Gilberta Aldana. Kolejną wygraną walkę zanotował na UFC 62, ciężko nokautując ciosem kolanem Christiana Wellischa. Pierwszą przegraną w UFC zaliczył 14 października 2006 roku na gali UFC 64 z Carmelo Marrero po trzyrundowym pojedynku. Następne dwie walki wygrał pokonując m.in. byłego zawodnika PRIDE oraz DREAM Mirko Filipovicia na UFC 75 przez decyzję sędziowską. 1 marca 2008 roku na UFC 82 przegrał przez niejednogłośną decyzję sędziowską z Heathem Herringiem. Po tej przegranej wygrał trzy kolejne pojedynki, wszystkie przed czasem przez techniczne nokauty kolejno z Danem Evensenem na UFC 87, Mustafą Al Turkiem na UFC 92 oraz Antonim Hardonkiem na gali UFC 97. 13 czerwca 2009 roku po trzyrundowym pojedynku na UFC 99 przegrał z przyszłym mistrzem UFC w wadze ciężkiej Cainem Valasquezem. Siedem miesięcy później 12 grudnia przegrał kolejny pojedynek z Frankiem Mirem przez techniczne poddanie (duszenie gilotynowe) na gali UFC 107. Serię dwóch porażek z rzędu przerwał na UFC Live: Vera vs. Jones zmuszając do poddania ciosami Paula Buentello. 16 października 2010 roku na UFC 120 zremisował pojedynek z Travisem Brownem. Kongo wygrywając walkę na punkty, przytrzymywał kilkukrotnie spodenki Browna zmuszając tym zachowaniem sędziego do odjęcia mu punktu. 26 czerwca 2011 roku w walce wieczoru na gali UFC Live: Kongo vs. Barry stoczył pojedynek z Patem Barry. Kongo znokautował silnym ciosem rywala w pierwszej rundzie, chociaż wcześniej był trzykrotnie na skraju nokautu, oraz otrzymał bonus pieniężny za "nokaut wieczoru". 29 września 2011 roku pokonał na punkty Matta Mitrione na gali UFC 137. 26 lutego 2012 roku na gali UFC 144 przegrał z Nowozelandczykiem Markiem Huntem przez TKO w 1. rundzie.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy