Chen Cheng

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
To jest biografia osoby noszącej chińskie nazwisko Chen.
Chen Cheng
Chen Cheng.jpg
Data urodzenia 4 stycznia 1897
Data śmierci 5 marca 1965
Republika Chińska Wiceprezydent Republiki Chińskiej
Przynależność polityczna Kuomintang
Okres urzędowania od 12 marca 1954
do 5 marca 1965
Poprzednik Li Zongren
Następca Yen Chia-kan
Republika Chińska Premier Republiki Chińskiej
Przynależność polityczna Kuomintang
Okres urzędowania od 30 czerwca 1958
do 15 grudnia 1963
Poprzednik Yü Hung-chün
Następca Yen Chia-kan
Republika Chińska Premier Republiki Chińskiej
Przynależność polityczna Kuomintang
Okres urzędowania od 7 marca 1950
do 7 czerwca 1954
Poprzednik Yan Xishan
Następca Yü Hung-chün
Republika Chińska Gubernator prowincji Tajwan
Przynależność polityczna Kuomintang
Okres urzędowania od 5 stycznia 1949
do 21 grudnia 1949
Poprzednik Wei Daoming
Następca Wu Kuo-chen
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Chen Cheng (chiń. upr.: 陈诚; chiń. trad.: 陳誠; pinyin: Chén Chéng; Wade-Giles: Ch’en Ch’eng; ur. 4 stycznia 1897, zm. 5 marca 1965) – chiński polityk i wojskowy, bliski współpracownik Czang Kaj-szeka.

Urodził się we wsi Gaoshi w powiecie Qingtian w prowincji Zhejiang jako syn posiadacza ziemskiego. W latach 1918-1922 kształcił się na akademii wojskowej w Baoding, w 1920 roku wstąpił do Kuomintangu. Od 1924 roku wykładał w Akademii Whampoa, gdzie poznał Czang Kaj-szeka.

Podczas ekspedycji północnej dowodził własnym oddziałem, za zasługi wojenne został w 1927 roku awansowany do stopnia generała brygady. Po rozpoczęciu przez Czang Kaj-szeka w 1927 roku kampanii przeciwko komunistom przeprowadził ataki na ich bazy w prowincji Jiangxi. W 1936 roku został wysłany do prowincji Shanxi, gdzie w toku walk zadał komunistom ciężkie straty.

W trakcie wojny chińsko-japońskiej w latach 1937-1945 dowodził oddziałami walczącymi w prowincji Hubei, organizował obronę Chongqingu. W 1939 roku rozbił wojska japońskie w bitwie pod Changsha[1]. W grudniu 1944 roku został powołany na stanowisko ministra wojny. Po wznowieniu w 1946 roku chińskiej wojny domowej oddelegowany do Mandżurii, gdzie bezskutecznie walczył z siłami komunistycznymi. Na początku 1948 roku ze względu na ciężkie dolegliwości żołądkowe zrezygnował z dowództwa.

Na początku 1949 roku został mianowany gubernatorem prowincji Tajwan z zadaniem przygotowania wyspy na ewakuację rządu Republiki Chińskiej. 20 maja 1949 roku wprowadził na Tajwanie stan wyjątkowy, trwający aż do 1987 roku[2].

W latach 1950-1954 i 1958-1963 piastował urząd premiera. Jako szef rządu działał na rzecz wzmocnienia gospodarki Tajwanu, w 1952 roku przeprowadził reformę rolną. Od 1954 do swojej śmierci w 1965 roku był także wiceprezydentem Republiki Chińskiej[3]. Zmarł w Tajpej na raka wątroby.

Jego synem jest Chen Li-an, polityk tajwański, kandydat na urząd prezydenta w 1996 roku[3].

Przypisy

  1. Michael Dillon, China. A Modern History, I.B.Tauris, New York 2012, s. 232.
  2. Encyklopedia historyczna świata, tom X, Agencja Publicystyczno-Wydawnicza Opres, Kraków 2002, s. 165.
  3. 3,0 3,1 John F. Copper, The A to Z of Taiwan (Republic of China), Scarecrow Press, Lanham 2007, s. 78.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Political Leaders of Modern China. A Biographical Dictionary, edited by Edwin Pak-Wah Leung, Greenwood Press, Westport 2002.