Chetz-2

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Chetz-2
Arrow anti-ballistic missile launch.jpg
Informacje podstawowe
Zwalczane cele SRBM, MRBM
Faza terminalna
Państwo Izrael, Stany Zjednoczone
Producent Israel Aerospace Industries
Boeing
IMI,
Tadiran
Wejście do służby 2000 r.
Pocisk
Miary pocisku
Długość 7 m
Średnica 800 mm
Masa 1.300 kg
Napęd
Liczba stopni napędu dwa, na paliwo stałe
(silnik startowy i podróżny)
Zasięg i pułap
Zasięg 100 km
Zakres pułapu antybalistycznego 10 - 40 km
System
Liczba pocisków w wyrzutni sześć
Radar EL/M-2080
• pasmo L
• zasięg detekcji: 500 km
Użytkownicy
Izrael
Zasięg irańskiej rakiety Shahab-3.

Chetz-2 (hebr. חץ, Hetz, ang. Arrow II, pol. Strzała 2) – naziemny rakietowy system antybalistyczny przeznaczony do zwalczania taktycznych pocisków balistycznych klasy SRBM i MRBM w ostatniej, terminalnej fazie ich lotu (w najniższej warstwie obrony antybalistycznej Lower tier). System jest efektem współpracy Izraela z przemysłem obronnym Stanów Zjednoczonych.

Geneza[edytuj | edytuj kod]

Prace nad systemem antybalistycznym rozpoczęły się w 1986 roku z momentem podpisania pomiędzy Stanami Zjednoczonymi i Izraelem "Memorandum of Understanding". Zwiększenie tempa prac nastąpiło jednak w roku 1988 kiedy amerykański Departament Obrony zawarł kontrakt z IAI na budowę i przeprowadzenie testów systemu antybalistycznego Chetz-1. W roku 2000 nastąpiło rozmieszczenie trzech baterii tego systemu występującego pod kodowymi nazwami Homa lub Fence w bazie w pobliżu Tel Awiwu i drugiej na południe od Hajfy. Po wykonaniu tego kontraktu przystąpiono do pełnoskalowej produkcji tego systemu o wadze pocisku 2000 kg. W tym samym czasie rozpoczęto prace nad nowym systemem Chetz-2 (Arrow 2), z pociskiem o masie startowej 1300 kg, którego pierwszy test przeprowadzono w roku 1995, kiedy system Chetz-2 skutecznie śledził, namierzył i przechwycił pocisk TM-91 Arrow.

W lutym 2003 roku, IAI podpisały kontrakt z amerykańskim koncernem Boeing na produkcję urządzeń niezbędnych do produkcji komponentów nowego systemu na terenie Stanów Zjednoczonych. Na podstawie tej umowy na Boeingu spoczywa zadanie produkcji w USA około 50% elementów pocisku. Boeing jest tez koordynatorem produkcji elementów systemu, przez około 150 innych przedsiębiorstw amerykańskich, podczas gdy IAI jest odpowiedzialna za końcowa integracje i montaż systemów w Izraelu.

Do chwili obecnej wydano na ten cel równowartość 2 miliardów dolarów USA. System został zaprojektowany do zwalczania irackich pocisków typu Scud oraz irańskich pocisków Shahab 3. System składa się z: wyrzutni 6 pocisków antybalistycznych, centrum dowodzenia oraz radaru EL/M-2080 o zasięgu 500 km firmy IAI, na podstawie którego powstał mobilny radar pracujący w paśmie X AN/TPY-2 będący elementem amerykańskiego systemu antybalistycznego THAAD. System wspierają również amerykańskie satelity rozpoznania.

Pierwszy sprawny system antybalistyczny Chetz-2 został rozlokowany w środkowym Izraelu w bazie lotniczej Sił Powietrznych Izraela (IAF) Canaf 30 (30 Baza Sił Powietrznych) w mieście Riszon Le Syjon koło wybrzeża morza śródziemnego, 14 marca 2000 r. System jest bardzo skuteczny więc Izrael planuje go rozlokować w kilku ważnych strategicznie lokalizacjach.

29 lipca 2004 r. Izrael i USA przeprowadziły wspólny test systemu Arrow, w czasie którego antyrakieta Arrow miała strącić nadlatującego Scuda. Test zakończył się pełnym sukcesem, celnie wystrzelony antypocisk Arrow zniszczył pocisk rakietowy Scud.

W grudniu 2005 roku odbył się kolejny test, który zakończył się pomyślnie zniszczeniem pocisku Shahab-3. Test ten powtórzono 11 lutego 2007 r., i tym razem też antyrakieta Arrow II zniszczyła wrogi pocisk balistyczny Shahab-3.

Izrael zamierza sprzedać antybalistyczne systemy Arrow do Korei Południowej która zamówiła 36 pocisków Arrow 2 i 6 radarów do nich, a także do Turcji. Zainteresowanie systemem Arrow wyraziły również Indie, jednak do zakupu nie doszło, a Izrael wspólnie z Indiami opracował radar Swordfish (na podstawie systemu Arrow II) dla ich programu antybalistycznego.

Następca[edytuj | edytuj kod]

Od 2008 opracowuje się i testuje nowszą wersję systemu – Arrow 3 (w rzeczywistości Arrow 2 Block 4, Chetz-3), którego prędkość lotu wynosi ponad 3 km/s i w przeciwieństwie do innych zachodnich pocisków antybalistycznych ma dysponować głowicą bojową z materiałem wybuchowym. Przeprowadzano próby testowe m.in. w 2013 i 2014.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]