Chiang Ching-kuo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
To jest biografia osoby noszącej chińskie nazwisko Chiang.
Chiang Ching-kuo
Cks.jpg
Chiang Ching-kuo (z lewej) z ojcem
Data urodzenia 27 kwietnia 1910
Data śmierci 13 stycznia 1988
Minister Obrony
Okres urzędowania od 1965
do 1969
Wicepremier Republiki Chińskiej
Okres urzędowania od 1969
do 1972
Premier Republiki Chińskiej
Okres urzędowania od 1972
do 1978
Prezydent Republiki Chińskiej
Okres urzędowania od 1978
do 1988
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Chiang Ching-kuo (chiń. upr.: 蒋经国; chiń. trad.: 蔣經國; pinyin: Jiǎng Jīngguó; ur. 27 kwietnia 1910 w Fenghua w prow. Zhejiang, zm. 13 stycznia 1988 w Tajpej) – polityk chiński (tajwański), prezydent Republiki Chińskiej (Tajwanu) w latach 1978-1988. Najstarszy syn Czang Kaj-szeka i jego pierwszej żony Mao Fumei.

W 1925 roku wyjechał do ZSRR, gdzie podjął studia na moskiewskim Uniwersytecie im. Sun Jat-sena. Jego szkolnymi kolegami było wielu działaczy komunistycznych, m.in. Deng Xiaoping. Popadł w niełaskę władz radzieckich po podjęciu przez Czang Kaj-szeka w 1927 roku działalności antykomunistycznej w Chinach. Pomimo złożenia publicznej krytyki polityki ojca, został zesłany w region Uralu, gdzie pracował w zakładzie przemysłu ciężkiego. Tam poznał swoją przyszłą żonę, Białorusinkę Fainę Jepaczewą Wachaliewą (ur. 1916, zm. 2004), znaną później pod chińskim nazwiskiem Chiang Fang-liang (chiń. upr.: 蒋方良; chiń. trad.: 蔣方良; pinyin: Jiǎng Fāngliáng). Z małżeństwa tego doczekał się 3 synów i córki.

Na początku 1937 roku za zezwoleniem władz radzieckich wrócił wraz z rodziną do Chin. Rok później wstąpił do Kuomintangu. Początkowo przebywał z ramienia partii w prowincji Jiangxi, natomiast w 1948 roku został skierowany do Szanghaju. Jego polityka uzdrowienia stosunków w mieście, naznaczona radykalną walką z korupcją, spowodowała iż popadł w konflikt ze swoją macochą Song Meiling.

W 1949 roku wraz z rządem Republiki Chińskiej ewakuował się na Tajwan. Pełnił wiele funkcji we władzach państwowych – był szefem tajnej policji (1950–1965), ministrem obrony (1965–1969), wicepremierem (1969–1972). W latach 1972–1978 premier Tajwanu, w 1978 roku został wybrany przez Zgromadzenie Narodowe na urząd prezydenta (zastąpił Yen Chia-kana). Jako głowa państwa został zmuszony do złagodzenia polityki autokratycznej, dopuścił działalność partii opozycyjnych, zniósł stan wyjątkowy (1987) i zezwolił na ruch turystyczny do Chin kontynentalnych.

Pełnił funkcję prezydenta do końca życia, zmarł na atak serca. Zastąpił go Lee Teng-hui.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • James Z. Gao, Historical Dictionary of Modern China (1800-1949), Scarecrow Press, Lanham 2009.
Poprzednik
Yen Chia-kan
Prezydent Republiki Chińskiej
19781988
Następca
Lee Teng-hui
Poprzednik
Yen Chia-kan
Premier Republiki Chińskiej
19721978
Następca
Sun Yun-suan