Chiaroscuro
Z Wikipedii
Chiaroscuro (wł. chiaro - "jasny" i scuro - "ciemny"), inaczej światłocień[1] - technika stosowana najpierw w drzeworytnictwie, a potem także w malarstwie, polegająca na uwydatnieniu kontrastu światła i cienia na obrazie. Dzięki efektom światłocieniowym możemy zobaczyć i podziwiać formę oraz kolor.
Drzeworyt chiaroscuro (światłocieniowy) pojawił się niemal równolegle we Włoszech w 1506 r. i w krajach niemieckich w 1508 r. Odbitka powstaje z dwóch drzeworytów: konturowego i tonowego. Ten typ grafiki rozkwitł we Włoszech a w XVII w. rozpowszechnił się we Francji i Anglii[2].
Nazwę technice nadał ponoć Leonardo da Vinci, stosując ją po raz pierwszy w 1483 r. na swym obrazie Madonna w grocie. Malarze stosujący chiaroscuro to m.in.: Caravaggio, Rembrandt van Rijn.
[edytuj] Zobacz też
Przypisy
- ↑ 1. M.Rzepińska w pracy "Siedem wieków malarstwa europejskiego" (Wrocław 1979), kwestionuje tłumaczenie pojęcia chiaroscuro jako światłocień, gdyż na termin ten " nie ma niestety dokładnego, a równie zwięzłego odpowiednika w języku polskim. Oznacza to bowiem modelunek uzyskany stosowaniem wartości z szeregu ciemne - jasne. Mówiąc natomiast o światłocieniu mamy na myśli skalę środków o wiele bardziej wyrafinowanych i różnorakich. Wynikają one z uwzględnienia problemów różnego natężenia, lokalizacji i barwy źródła światła, a także z uwzględnieniem substancji rzeczy." (str. 29)
- ↑ cytat za http://www.pbw.waw.pl/pbw/pliki/publikacje/Warsztaty-exlibris.doc
