Childebert II (król Franków)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Childebert II
Król Austrazji
Okres panowania od 575
do 595
Poprzednik Sigebert I
Następca Teudebert II
Król Burgundii
Okres panowania od 592
do 595
Poprzednik Guntram I
Następca Teuderyk II
Dane biograficzne
Dynastia Merowingów
Urodziny 570
Śmierć 595
Ojciec Sigebert I
Matka Brunhilda
Dzieci Teudebert II, Teuderyk II

Childebert II (570-596) – król Austrazji z dynastii Merowingów. Był zwierzchnikiem Prowansji, a od 592 roku panował także w Burgundii.

Dzieciństwo[edytuj | edytuj kod]

Gdy ojciec Childeberta II, Sigebert I, został zamordowany w 575 roku, Childebert wraz z matką Brunhildą znajdowali się w Paryżu. Jeden z wiernych wasali Sigiberda I, Gundobald, porwał pięcioletniego Childeberta II matce i przywiózł go do Metz, stolicy Austrazji, gdzie odbyła się koronacja. Brunhilda natomiast została zesłana do Rouen przez króla FrankówChilperyka I, który tymczasem zajął Paryż. Po koronacji Childeberta II Brunhilda powróciła do Austrazji, i ogłosiła się regentką.

Polityka wewnętrzna[edytuj | edytuj kod]

Początkowy okres rządów małoletniego Childeberta II przypadł na spór o wpływy w Prowansji między królem Chilperykiem I, a królem Burgundii, Guntramem I. Zarówno pierwszy, jak i drugi ubiegali się o poparcie Childeberta II. Ostatecznie został podpisany pokój, którego strażnikiem został Childebert II.

Po zabójstwie Chilperyka w 584 roku Childebertowi II zagrażało niebezpieczeństwo ze strony wdowy po Chilperyku, która próbowała dokonać kilka zamachów na życie króla Austrazji, żeby zapewnić swojemu synowi, Chlotarowi II panowanie w Burgundii i Austrazji. W 587 roku między Childebertem II a Guntramem I w Andelot zostało podpisane porozumienie o stosunkach między Austrazją a Burgundią oraz o sukcesji burgundzkiej. Na mocy porozumienia ustalone zostały granice między państwami. W 592 roku, po bezpotomnej śmierci Guntrama I, władcą został Childebert II.

Wyprawy przeciwko Longobardom[edytuj | edytuj kod]

I wyprawa[edytuj | edytuj kod]

Między 582 a 583 rokiem cesarz Maurycjusz podpisał porozumienie z Childebertem i Brunhildą, dotyczący ekspedycji przeciwko Longobardom, za którą król Austrazji otrzymał 50 tysięcy złotych monet. W 584 roku wyprawa wojenna była gotowa, jednak na wieść o grożącej wojnie Longobardowie złożyli Childebertowi II hołd lenny. Taki układ nie odpowiadał Maurycjuszowi, który zażądał zwrotu pieniędzy. Childebert II wysłał do Bizancjum poselstwo, w którym zapewniał o szczerości swoich zamiarów. Ekspedycja przeciw Longobardom doszła do skutku w 585 roku. Wojsko frankijskie przekroczyło Alpy, jednak z powodu niezgody między jego dowódcami wyprawa wojenna skończyła się niepowodzeniem.

II wyprawa[edytuj | edytuj kod]

W 588 roku, podczas gdy nowe poselstwo wyruszyło do Bizancjum, wojsko Childeberta II ponownie wkroczyło do Italii. Longobardowie, chcąc uniknąć wojny, zaproponowali królowi Austrazji pokój i zapewnili, że będą płacić daninę. Childebert II wznowił z nimi rokowania pokojowe, które nie doszły do skutku.

III wyprawa[edytuj | edytuj kod]

W 590 roku do Italii zostało skierowane wojsko na czele z dwudziestoma książętami. Jeden oddział oblegał Milan. Drugi wyruszył na twierdzę bellincońską, w czasie oblężenia dowódca armii został ranny i zmarł, a oddział został rozproszony przez Longobardów. Trzeci oddział, po zdobyciu Werony, podpisał pokój z królem Longobardów – Autarisem.

Wojska frankijskie miały za zadanie połączyć się z wojskami bizantyjskimi pod Ticinum i wspólnymi siłami pokonać Longobardów. Jednak, po przedostaniu się na południe Italii, Frankowie zostali pokonani przez armię Autarisa. Po porażce resztki armii Childeberta II wróciły do Galii.

Sukcesja po Childebercie II[edytuj | edytuj kod]

Childebert II zmarł w 2(28) marca 596 roku, prawdopodobnie otruty wraz z żoną Faileubą. Pozostawił po sobie dwóch synów – Teudeberta i Teuderyka, którzy kolejno sprawowali rządy w Austrazji i Burgundii.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Gustav Faber – Merowingowie i Karolingowie, PIW, Warszawa 1994


Poprzednik
Sigebert I
król Austrazji
575–595
Następca
Teudebert II
Poprzednik
Guntram I
król Burgundii
592–595
Następca
Teuderyk II