Chlew

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Chlew
Tradycyjny „chlewik” budynek gospodarczy przy familokach w Rybniku-Chwałowicach

Chlewnia (Chlew) – budynek przeznaczony dla trzody chlewnej[1].

Określenie to stosowane jest na ogół do tych budynków, w których przebywa niewielka liczba świń, obiekty przystosowane do przebywania kilkuset i więcej sztuk nierogacizny nazywane są chlewniami.

Pojęcie chlew dotyczyć może samego tylko obiektu, w którym przebywa trzoda chlewna, lub (rzadziej) obejmować też inne obiekty gospodarskie związane z hodowlą świń (parnik, skład paszy).

Typowy chlew jest obiektem niskim, murowanym (chlewy drewniane są rzadkością), z niewielkimi oknami. Małe okna i niewielka wysokość wnętrza chlewu mają na celu zapewnienie ciepła w obiekcie. Do niedawna podłoga chlewu była tradycyjnie wyścielana słomą, która następnie wraz z zalegającymi na niej odchodami świń stanowiła cenny naturalny nawóz. Obecnie normy unijne nakazują wykładanie jej kafelkami w celu zapewnienia większego komfortu zwierząt i ułatwienia utrzymania czystości w chlewie. Wewnątrz chlewa znajdują się kojce – przegrody dla poszczególnych osobników lub ich grup; małe chlewy (przeznaczone dla niewielkiej liczby osobników) nie posiadają przegród; wszystkie zwierzęta przebywają razem. Do karmienia zwierząt w chlewie służą koryta.

Chlew ma etymologię storogocką, podobnie jak wywodząca się od tej samej podstawy chyża[2] Prawdopodobnie od staropolskiej nazwy chlewu kob, pochodzi wyraz kobieta, który z czasem zatracił swoją pejoratywną konotację[3].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

WiktionaryPl nodesc.svg
Zobacz hasło chlew w Wikisłowniku

Przypisy

  1. Chlewnia. Główny Urząd Statystyczny. [dostęp 2014-01-21].
  2. „chyzb, Haus, nach Miklosich aus dem Germanischen, nach Uhlenbeck aus germ. *huza mit tonendem s, got. und ahd. hus, Wen nun Meringers Erlarung von Chlevb, aus got. hlaiw...”, [w:] Johann Peisker. Neue Forschungen zur sozial-und Wirtschaftsgeschichte der Slaven. 1905, s. 70-71
  3. Izabela Malmor: Słownik etymologiczny języka polskiego. Warszawa - Bielsko-Biała: Wydawnictwo Szkolne PWN, 2009, s. 213.