Chlorek benzoilu
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
| Chlorek benzoilu | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
 |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Nazewnictwo | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Ogólne informacje | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Wzór sumaryczny | C7H5ClO | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Inne wzory | C6H5−CO−Cl | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Masa molowa | 140,57 g/mol | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Wygląd | bezbarwna ciecz[2] o ostrej woni[5] | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Identyfikacja | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Numer CAS | 98-88-4 | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| PubChem | 7412[6] | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Podobne związki | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Pochodne | kwas benzoesowy Ph−COOH benzamid Ph−CO−NH2 acetofenon Ph−CO−CH3 |
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Podobne związki | chlorek acylu, chlorek oksalilu, chlorek benzalu, chloroacetofenon, chlorek benzylu, tlenochlorek węgla | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa) |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Chlorek benzoilu – organiczny związek chemiczny, pochodna kwasu benzoesowego.
[edytuj] Właściwości
Należy do klasy chlorków kwasowych kwasów karboksylowych[7]. Ulega hydrolizie, rozkładając się na kwas benzoesowy i chlorowodór (kwas solny).
[edytuj] Otrzymywanie
Otrzymywany przez chlorowanie kwasu benzoesowego, np. pentachlorkiem fosforu[8] lub chlorkiem sulfurylu.
Stosowany do acylowania alkoholi, amin i innych nukleofilowych grup funkcyjnych[9][10] oraz jako półprodukt w syntezie organicznej[11], np. przy otrzymywaniu barwników[5].
[edytuj] Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 CRC Handbook of Chemistry and Physics. David R. Lide (red.). Wyd. 90. Boca Raton: CRC Press, 2009, s. 3-40. ISBN 9781420090840.
- ↑ 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 Chlorek benzoilu (pol.). Karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich dla Polski. [dostęp 2012-04-19].
- ↑ Chlorek benzoilu (ang.). Karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich dla Stanów Zjednoczonych. [dostęp 2012-04-19].
- ↑ 4,0 4,1 Informacje o klasyfikacji i oznakowaniu substancji wg Rozporządzenia 1272/2008, zał. VI: Chlorek benzoilu (pol.) w bazie European chemical Substances Information System. Instytut Ochrony Zdrowia i Konsumenta. [dostęp 2012-04-19].
- ↑ 5,0 5,1 Encyklopedia popularna. Wyd. II. T. I. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1983, s. 262. ISBN 8301000007.
- ↑ Chlorek benzoilu – podsumowanie (ang.). PubChem Public Chemical Database.
- ↑ Podręczny słownik chemiczny. Romuald Hassa, Janusz Mrzigod, Janusz Nowakowski (redaktorzy). Wyd. I. Katowice: Videograf II, 2004, s. 72. ISBN 8371832400.
- ↑ Dieter Seebach, Robert Haessig, Jozef Gabriel. Low-Temperature 13C-NMR. Spectroscopy of Organolithium Derivatives. – 13C,6Li-Coupling, a Powerful Structural Information. „Helvetica Chimica Acta”. 66 (1), s. 308–337, 1983. doi:10.1002/hlca.19830660128.
- ↑ Artur I. Vogel: Preparatyka organiczna. Wyd. 4. Warszawa: Wydawnictwo Naukowo-Techniczne, 1964, s. 593–595.
- ↑ Theodora W. Greene, Peter G.M. Wuts: Protective groups in organic synthesis. New York: Wiley, 1999, s. 173–176, 482. ISBN 0471160199.
- ↑ Preps in which benzoyl chloride appears. Organic Syntheses. [dostęp 2011-03-03].
