Chlorek cynku

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Chlorek cynku
kryształy uwodnionego chlorku cynku
kryształy uwodnionego chlorku cynku
Nazewnictwo
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny ZnCl2
Masa molowa 136,29 g/mol
Wygląd biały lub prawie biały krystaliczny proszek[4]
Identyfikacja
Numer CAS 7646-85-7
PubChem 5727[5]
Podobne związki
Inne aniony bromek cynku
Inne kationy chlorek wapnia, chlorek rtęci(II)
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)
Klasyfikacja
ATC B05 XA12

Chlorek cynku, (łac. Zinci chloridum; ZnCl2) – nieorganiczny związek chemiczny, sól cynku i kwasu solnego. Silnie higroskopijny, rozpuszczalny w wodzie, alkoholu etylowym, eterze, glicerynie.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Otrzymywanie[edytuj | edytuj kod]

Bezwodny chlorek cynku można otrzymać m.in. w wyniku reakcji chloru (w temp. 700 °C) lub chlorowodoru (na gorąco) z cynkiem. Przemysłowo otrzymywany w reakcji siarczku cynku z chlorem. Po rozpuszczeniu cynku, jego tlenku lub węglanu w gorącym kwasie solnym i odparowaniu roztworu uzyskuje się monohydrat, ZnCl2·H2O. Znane są też hydraty zawierające 1,5, 2,5, 3 lub 4 cząsteczki wody krystalizacyjnej[7].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Chlorek cynku (ang.). The Chemical Database. The Department of Chemistry, University of Akron. [dostęp 2012-06-24].
  2. 2,0 2,1 Chlorek cynku (pol.). Karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich dla Polski.
  3. 3,0 3,1 Informacje o klasyfikacji i oznakowaniu substancji wg Rozporządzenia 1272/2008, zał. VI: Chlorek cynku (pol.) w bazie European chemical Substances Information System. Instytut Ochrony Zdrowia i Konsumenta. [dostęp 2012-06-24].
  4. Polskie Towarzystwo Farmaceutyczne: Farmakopea Polska VIII. Warszawa: Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, 2008, s. 3491. ISBN 978-8388157-53-0.
  5. Chlorek cynku – podsumowanie (ang.). PubChem Public Chemical Database.
  6. Lewis Acid Catalysis of the Diels-Alder Reaction. W: Francis A. Carey, Richard J. Sundberg: Advanced Organic Chemistry. Part B. Reactions and Synthesis. Wyd. 5. Springer, 2007, s. 481. ISBN 978-0-387-68350-8.
  7. Philip John Durrant, Bryl Durrant: Zarys współczesnej chemii nieorganicznej. Warszawa: PWN, 1965, s. 515-517.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.