Chlorek europu(III)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Chlorek europu(III)
heksahydrat
heksahydrat
Nazewnictwo
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny EuCl3
Inne wzory EuCl3•6H2O (heksahydrat)
Masa molowa 258,32 g/mol
Wygląd żółte ciało stałe[2]
Identyfikacja
Numer CAS 10025-76-0
13759-92-7 (heksahydrat)
PubChem 24809[3]
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Chlorek europu(III)nieorganiczny związek chemiczny kwasu chlorowodorowego i europu. Występuje w postaci bezwodnej oraz jako heksahydrat.

Właściwości[edytuj | edytuj kod]

Chlorek europu jest żółtym ciałem stałym, rozpuszczalnym w wodzie i etanolu. W temperaturze topnienia następuje rozkład odmiany bezwodnej z wydzieleniem chlorku europu(II) i chloru:

2EuCl3 → 2EuCl2 + Cl2.

Ma właściwości higroskopijne. Bezwodny chlorek przyłącza wodę z powietrza, przechodząc w heksahydrat o wzorze sumarycznym EuCl3•6H2O.

Otrzymywanie[edytuj | edytuj kod]

Ogrzewanie hydratu chlorku europu(III) powoduje (w niewielkim stopniu) hydrolizę tego związku do postaci bezwodnej. Reakcja zachodzi przez ogrzewanie heksahydratu z chlorkiem tionylu przez około 15 godzin[4].

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Związek jest stosowany do otrzymywania chlorku europu(II) z reakcji z cynkiem[5] lub przez redukcję wodorem, podgrzewając powoli do temperatury 700 °C. Ponadto jest używany do otrzymywania związków metaloorganicznych europu, na przykład związki kompleksowe bis(pentametylocyklopentadienylo)europu(II)[6], a także do otrzymywania innych soli europu.

Przypisy

  1. Chlorek europu(III) (pol.). Karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich dla Polski.
  2. 2,0 2,1 2,2 Chlorek europu(III) (ang.). The Chemical Database. The Department of Chemistry, University of Akron. [dostęp 2012-06-24].
  3. Chlorek europu(III) – podsumowanie (ang.). PubChem Public Chemical Database.
  4. Freeman, J. H.; & Smith, M. L. (1958). J. Inorg. Nucl. Chem. 7: 224.
  5. Termochemia halogenków lantanowców i związków tworzących się w układach halogenki lantanowców – halogenki litowców. (PDF)
  6. Tilley, T. D. et al. (1980). Inorganic Chemistry 19: 2999. Evans, W. J.; Hughes, L. A.; & Hanusa, T. P. (1986). Organometallics 5: 1285.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Edelmann, F. T.; & Poremba, P. (1997). in: Synthetic Methods of Organometallic and Inorganic Chemistry (Herrmann, E. A., Ed.) 6, Stuttgart:Georg Thieme.
  • Weast, R. C. (Ed.) (1972). Handbook of Chemistry and Physics (53rd Edn.). Cleveland: Chemical Rubber Co.