| Chloropikryna |
|
|
| Nazewnictwo |
| Nomenklatura systematyczna (IUPAC) |
|
trichloro(nitro)metan
|
|
| Inne nazwy i oznaczenia |
| trichloronitrometan, nitrochloroform |
|
| Ogólne informacje |
| Wzór sumaryczny |
CCl3NO2 |
| Masa molowa |
164,38 g/mol |
| Wygląd |
bezbarwna lub żółta ciecz[2] |
| SMILES |
|
C([N+](=O)[O-])(Cl)(Cl)Cl
|
|
| Identyfikacja |
| Numer CAS |
76-06-2 |
| PubChem |
6423[5] |
|
|
| Niebezpieczeństwa |
| MSDS |
|
Globalnie Zharmonizowany System
Klasyfikacji i Oznakowania Chemikaliów |
| Zagrożenia wg Rozporządzenia CLP, zał. VI[4] |
|
|
|
| Zwroty H |
H330, H302, H319, H335, H315 |
| Zwroty EUH |
brak zwrotów EUH |
| Zwroty P |
P260, P284, P305+P351+P338, P310 |
| Europejska klasyfikacja substancji |
| Zagrożenia wg Rozporządzenia CLP, zał. VI[4] |
 |
Silnie
toksyczny
(T+) |
|
|
| Zwroty R |
R22, R26, R36/37/38 |
| Zwroty S |
S1/2, S36/37, S38, S45 |
| NFPA 704[2] |
|
|
|
| Temperatura zapłonu |
13 °C[2] |
| Numer RTECS |
PB6300000 |
| Dawka śmiertelna |
LD50 4,2 mg/kg (świnka morska, dożylnie) |
|
| Podobne związki |
| Podobne związki |
tetrachlorodinitroetan |
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa) |
Chloropikryna – organiczny związek chemiczny stosowany niegdyś jako bojowy środek trujący z grupy drażniących. Otrzymany w 1848 roku przez Johna Stenhousa, obecnie używany jako nematocyd oraz fumigycyd[6][7].
Właściwości chemiczne [edytuj]
Chloropikryna jest praktycznie nierozpuszczalna w wodzie, lepiej w rozpuszczalnikach organicznych i wielu bojowych środkach trujących (iperyty, fosgen, difosgen, fosforoorganiczne bojowe środki trujące). Jest substancją trwałą chemicznie. Hydrolizuje tylko w środowisku zasadowym przy podwyższonej temperaturze. Właściwymi dla chloropikryny odkażalnikami są roztwory alkoholanów, i siarczków metali alkalicznych. W temperaturach powyżej 400 °C rozkłada się z wydzieleniem fosgenu.
Działanie toksyczne [edytuj]
Pary chloropikryny silnie drażnią błony śluzowe oczu i dróg oddechowych wywołując łzawienie, kichanie i kaszel (przy stężaniach od 0,002 mg/dm³. Działa dusząco (z objawami w postaci bólu w okolicy żołądka, wymiotów, obrzęku płuc i utraty przytomności) przy stężeniach powyżej 0,1 mg/dm³. W stanie ciekłym powoduje oparzenia skóry. Inhalacyjna dawka śmiertelna wynosi dla chloropikryny 20000 mg·min·m-3.
Zastosowania [edytuj]
Chloropikrynę stosuje się do oceny sprawności technicznej środków ochrony dróg oddechowych.
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 Chloropikryna (pol.). Karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich dla Polski.
- ↑ 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 Chloropikryna (ang.). The Chemical Database. The Department of Chemistry, University of Akron. [dostęp 2012-07-07].
- ↑ 3,0 3,1 3,2 Chloropikryna (ang.) w bazie ChemIDplus. United States National Library of Medicine. [dostęp 2012-07-07].
- ↑ 4,0 4,1 Informacje o klasyfikacji i oznakowaniu substancji wg Rozporządzenia 1272/2008, zał. VI: Chloropikryna (pol.) w bazie European chemical Substances Information System. Instytut Ochrony Zdrowia i Konsumenta. [dostęp 2012-07-07].
- ↑ Chloropikryna – podsumowanie (ang.). PubChem Public Chemical Database.
- ↑ FACTSHEET CHLOROPICRIN – WorkCover. [dostęp 2009-10-05].[martwy link]
- ↑ Chemical warfare – Google Books. [dostęp 2009-10-05].
Bibliografia [edytuj]
